Spotkanie o zmierzchu

Wieczór wspomnień

Zosia była najbardziej niepozorną dziewczynką w klasie. Przynajmniej tak sobie myślała. Niskiego wzrostu, chudziutka, do tego z rudymi włosami… Zosia miała kompleksy z powodu swojego wyglądu, z zazdrością spoglądając na swoje jasnowłose i niebieskookie koleżanki.

– Córeczko, jeszcze rozkwitniesz jak pączek róży – pocieszała ją mama. – Ja też późno zaczęłam wyglądać jak panienka. Dopiero około szesnastego roku życia. Nie spiesz się więc, jeszcze przyjdzie czas na podbijanie chłopięcych serc. Teraz masz dopiero trzynaście lat.

– Mamo, ja się wcale nie spieszę – spuszczała wzrok Zosia, choć jej zielone oczy zdradzały co innego. Zosia z smutkiem patrzyła na siebie w lustrze i wzdychała.

Od dawna podobał jej się chłopak z równoległej klasy – Jarek. Sportowy, wysoki, wesoły. Jego odwaga w grach była niczym szaleństwo. Patrząc na chłopaków grających w koszykówkę podczas WF-u, Zosia obserwowała Jarka. Jego zapał i energia napędzały całą drużynę, co zawsze skutkowało zwycięstwem.

Jarek nawet nie byłby tak przystojny, Zosi znów by się podobał, ale jego wyrazista uroda nie dawała jej żadnych szans na przyjaźń z takim liderem.

Ponadto, wokół Jarka zawsze kręciło się mnóstwo przyjaciół i przyjaciółek – nie można było się do niego dopchać. Zawsze otoczony był tłumem chłopców i dziewcząt. Nawet przypadkowe spotkania na korytarzu były dla Zosi radością. Niestety, jej niepewność siebie nie pomagała. Spotykając Jarka, ledwie spojrzawszy na niego, odwracała natychmiast wzrok…

Nikomu nie mówiła o swoim uczuciu, lecz miała wrażenie, że cały świat znał i widział jej tajemnicę, a ona czerwieniła się na samą myśl, że będą się z niej śmiali koledzy z klasy lub, co gorsza, sam Jarek…

Dlatego Zosia postanowiła za wszelką cenę zapomnieć o przystojniaku, starała się nie zwracać na niego uwagi i o nim nie myśleć. Na początku szło jej to opornie, lecz silna wola zrobiła swoje. Zosia uspokoiła się i poczuła się lepiej. Nawet zaczęła być dumna z siebie.

– Najważniejsze, by nie spotykać się z nim zbyt blisko – szeptała do siebie. Gdy tylko zobaczyła obiekt swojego uwielbienia w szkole, od razu skręcała w inną stronę lub próbowała szybko przejść, chowając się za plecami innych uczniów.

Minęły dwa lata. Zosia dobrze się uczyła, urosła, przestała tak wstydzić się siebie, ponieważ prognozy mamy się sprawdziły: z dziewczynki stała się delikatną, zgrabną panienką w ciągu jednego lata.

Po ósmej klasie Zosia poszła do technikum. Losy Jarka i innych chłopaków znała z rzadkich spotkań z byłą wychowawczynią. Pani Anna mieszkała na tej samej ulicy, co Zosia.

Na wieczory wspomnień do szkoły Zosia nie chodziła. Jej klasa nie była zbyt zżyta, a szkolnych przyjaciół Zosia nie miała. Jedynie raz, kiedy zebrali się na wieczór wspomnień z okazji jubileuszu pani Anny, Zosia też postanowiła pójść, by złożyć życzenia ukochanej nauczycielce.

Minęło bowiem trzydzieści lat od ukończenia szkoły! Spotkanie było wzruszające, ponieważ wielu nie widziało się od ukończenia szkoły. Przybyli też uczniowie z równoległej klasy.

Zosia zatrzęsła się, widząc Jarka. Wysoki, dojrzały mężczyzna, z siwizną, zadbaną brodą. Niewiele przypominał tego beztroskiego chłopaka. Tylko jego oczy, te same – wesołe, z iskierkami.

W sali gimnastycznej panował gwar. Po złożeniu życzeń pani Annie, uczestnicy stali w grupach, rozmawiając, wielu się obejmowało.

Jakże zaskoczona była Zosia, gdy Jarek podszedł do niej, szeroko uśmiechając się i pozdrawiając:

– A oto moja tajemna miłość szkolna… Zosia.

Lekko się ukłonił i pocałował jej rękę. Jakby nie minęło wiele lat – Zosia rumieni się.

– Miłość? Ja? – zarumieniła się, – a dlaczego dowiaduję się o tym tak późno?

Oboje zaśmiali się. Oczywiście, wszyscy uczestnicy już dawno założyli swoje rodziny i mieli dzieci. W tym również Jarek i Zosia.

Jarek i Zosia stali na uboczu. Opowiadał jej o swojej pracy, rodzinie i synu.

– Mam też syna – odpowiedziała Zosia, tak jak zawsze marzyła. Westchnęła i spojrzawszy na Jarka, nagle zapytała:

– Ale powiedz mi: dlaczego? Dlaczego Ci się podobałam? Przecież byłam najbardziej cichą i skromną dziewczynką… I do tego nieładną…

– Właśnie to. Że nie chciałaś być ze mną jak wszyscy inni. Przechodziłaś obok z dumnie podniesioną głową… Nie mogłem sobie nawet wyobrazić, żeby podejść do Ciebie. Duma. Ale bardzo mi się podobałaś. Chociaż teraz to już pozostało jedynie jako słodkie wspomnienie młodości.

– A ty podobałeś mi się równie mocno, nawet nie potrafię ci tego wyjaśnić… – wypaliła nagle Zosia, – ale nie można było się przebić przez tłum twojej świty… I nie mogłam pierwsza podejść, żeby się przebić. Ale to wszystko naprawdę była tylko dziecięca fascynacja.

– Kto wie… – zamyślił się Jarek, – może coś nieświadomie przegapiliśmy w naszym życiu.

– Możliwe, – zaśmiała się Zosia, – Może spotkajmy się następnym razem. W następnym wcieleniu…

– Będę szukał twoich zielonych oczu – szepnął Jarek i smutno się uśmiechnął. Widać było, że jest oczarowany Zosią. A ona była naprawdę piękna. Późny rozkwit – jak kiedyś mówiła jej mama.

Nagle Zosię zawołał syn.

– Mamo! Tata i ja przyjechaliśmy po ciebie, jak prosiłaś…

Do Zosi i Jarka przedzierał się przez tłum młody chłopak.

– Poznaj, to mój syn… – powiedziała Zosia. Uśmiechała się.

– Jarek – energicznie wyciągnął rękę syn Zosi.

– Jarek Wojciechowicz – wyciągnął szeroką dłoń Jarek. Spojrzał na Zosię, w jego oczach było zdziwienie, czułość i zagubienie.

A ona pomachała mu, kierując się do wyjścia. Już na progu szkoły dogonił ją Jarek.

– Posłuchaj, Zosiu… – patrzył na nią wilgotnymi oczami, – dziękuję ci…

– Za co? – zdziwiła się Zosia.

– Za syna. Rośnie kolejny Jarek. Dziękuję za te wspomnienia…

Zosia kiwnęła głową. Podeszła do auta i usiadła na tylnym siedzeniu.

Mąż Zosi zapytał:

– Jak było?

– Dobrze, – odpowiedziała Zosia, – wielu znajomych przyjechało. Miło było zobaczyć ich. I trochę smutno, oczywiście. Czas nas zmienia… Cieszę się za panią Annę. Heroiczna nauczycielka. Niech Bóg da jej zdrowie na wiele następnych pokoleń uczniów…