Spotkanie na moście

Złote liście jesieni wirowały w powietrzu, niesione podmuchem wiatru, by w końcu opaść na wilgotną ziemię. Krzysztof wracał właśnie od rodziców piechotą – samochód zostawił w ich podwórku, bo wypił z ojcem kieliszek wódki na jego powitanie z sanatorium. Starszy pan opowiadał żonie i synowi, jak wspaniale go leczono i jak miło spędził czas.

„Wiesz co, mamo? Następnym razem pojedziemy razem. Samemu trochę nudno” – mówił ojciec, uśmiechając się.

„Tato, przecież tam pewnie pełno wolnych kobiet. Mógłbyś się zabawić” – żartował Krzysztof, zerkał przy tym na matkę, chcąc zobaczyć jej reakcję.

„Kobiet jest sporo, ale wszystkie chore i starsze ode mnie. A poza tym, czyżbym miał zamienić twoją matkę na kogoś?” – odparł ojciec, czule spoglądając na żonę.

Syn zasiedział się u rodziców dłużej niż planował. Przyszedł sam – jak zwykle, Kinga nie chciała iść. Rodzice mieszkali niedaleko jego wynajętego mieszkania. Od pierwszego spotkania nie polubili Kingi, choć nigdy tego nie okazali. Tylko matka powiedziała mu kiedyś:

„Krzysiu, to nie jest dziewczyna dla ciebie… Kinga nie nadaje się do życia rodzinnego, wierz mi, mam wyczucie.”

„Mamo, skąd możesz to wiedzieć? Spotkałaś ją tylko raz!”

„Dobrze, synku, żyjcie sobie. Ale kiedyś mnie przypomnisz. Pociesza mnie tylko, że na razie nie planujecie ślubu. Nie martw się, Kinga nie zauważy, jak ją traktujemy…”

Tego ranka Krzysztof powiedział Kindze, wychodząc do pracy, że po niej wstąpi do rodziców – ojciec wrócił właśnie z sanatorium.

„Może się spotkamy? Masz dziś wolne, możemy pójść razem do nich, posiedzieć…”

„Nie mogę, Krzysiu. Obiecałam koleżance, że ją odwiedzę. No wiesz, Ania jest chora, na zwolnieniu. A ja mam umówiony manicure, zapisałam się już dawno” – odpowiedziała Kinga.

Krzysztof wiedział, że i tak nie pójdzie, ale spytał tak, na wszelki wypadek.

„Dobrze, to ja się trochę zatrzymam. Ojciec na pewno nie puści mnie tak łatwo – naleje setkę, w końcu wrócił z sanatorium” – roześmiał się, całując ją na pożegnanie.

„Nie śpiesz się, ja też posiedzę z Anią” – odparła.

„To zadzwoń, kiedy będziesz wracać. Odebrałbym cię, żebyś nie szła sama w ciemnościach.”

Wieczór już otulił miasto, a nieliczne latarnie słabo rozświetlały mrok. Jesienne noce były wyjątkowo ciemne. Krzysztof nie dzwonił do Kingi – pewnie była już w domu. Szedł w dobrym nastroju, trochę wypił z ojcem, pogadał z matką, pośmiali się.

Gdy otworzył drzwi do mieszkania, usłyszał śmiech Kingi z sypialni. Zajrzał tam i zobaczył, jak jego najlepszy przyjaciel powoli się ubiera, a ona mówiła:

„Pośpiesz się, Darku, bo niedługo Krzysztof wróci, a my nie chcemy…” – urwała, gdy zobaczyła go w drzwiach.

Nogi same wyniosły go z mieszkania. Nie mógł uwierzyć w to, co zobaczył:

„Kinga z moim najlepszym przyjacielem… Nigdy bym nie pomyślał, nawet w najgorszym śnie…”

Czuł się okropnie. Szedł przed siebie, nie wiedząc dokąd. Nie miał celu, nie miał nawet ochoty żyć. W końcu zatrzymał się na moście. Samochody mijały go, oślepiając światłami. Odwrócił się i spojrzał w dół. Tam była tylko ciemność i woda. Wpatrywał się w nią długo.

Nagle ktoś dotknął jego rękawa. Odwrócił głowę i ujrzał starszego mężczyznę w okularach i z siwą bródką. Drgnął na dźwięk jego chrapliwego głosu.

„Młody człowieku, nie sądzisz, że tutaj trochę za wysoko? Zwykle nie wtrącam się w cudze sprawy, ale mam nadzieję, że dobrze zrozumiałem – nie masz jakichś… czarnych myśli na temat swojego życia?” – skinął głową w stronę wody.

Krzysztof w końcu otrząsnął się i nawet przeraził się, co mógł pomyśleć ten tajemniczy starzec.

„Nie, oczywiście, że nie. Nie zamierzam kończyć życia w ten sposób…” – też spojrzał na rzekę.

„No to dobrze” – powiedział starszy pan. – „A w którą stronę idziesz?”

„Jeszcze nie wiem. Po prostu chodzę” – odparł Krzysztof. Naprawdę nie miał pojęcia, dokąd ma iść.

„W takim razie może odprowadzisz mnie na drugą stronę? Mieszkam za parkiem, jeśli ci nie przeszkadza” – poprosił staruszek, a Krzysztof się zgodził.

„A tak przy okazji, jak ci na imię? Ja jestem Jan Władysławowicz.”

„Krzysztof.”

Przeszli most, który nie był zbyt długi, a rzeka wcale nie szeroka. Jan Władysławowicz opowiadał, że jeszcze trzy lata temu wykładał ekonomię na uniwersytecie, ale teraz jest już na emeryturze.

„Trochę nudno w domu, szczególnie na początku. Nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Ale na szczęście moja wnuczka urodziła synka i teraz mamy sporo zajęć z malcem. Mieszkamy we trójkę – ja, Alicja i Jasio” – powiedział z dumą.

Głos starca działał na Krzysztofa kojąco.

„Krzysztofie, coś ci się stało” – stwierdził Jan Władysławowicz, nie pytając, a stwierdzając. – „Może niepotrzebnie cię prosiłem? Masz swoje sprawy?”

„Jeszcze nie wiem, dokąd pójść. Do rodziców nie chcę, dopiero co od nich. A do domu… nie wrócę. Tam… tam zobaczyłem…” – nie chciał tego przypominać.

„Rozumiem, nie musisz mówić. A ja zapraszam cię do nas. Mieszkanie mamy duże, możesz nawet zostać na noc. Codziennie wieczorem chodzę tą samą trasą – przez most i z powrotem.”

„Nie wiem… dziecko małe, już późno…” – wahał się Krzysztof.

„Jasio zasypia dopiero po dziewiątej, a do tego jeszcze trochę czasu” – spojrzał na zegarek. – „No to chodź, Krzysztofie.”

Nie wiedział, dlaczego poszedł za Janem Władysławowiczem. Może dlatego, że nie miał gdzie się podziać. Weszli cicho do mieszkania na trzecim piętrze, zdjęli płaszcze i buty, przeszli do kuchni.

„Siadaj, zaraz zrobimy herbatę” – powiedział gospodarz.

Krzysztof w końcu przyjrzał się swojemu towarzyszowi. Wysoki, postawny, siwy, z niewielką brod