Spotkanie na moście

**Spotkanie na moście**

Opadłe jesienne liście wirowały w powietrzu, niesione wiatrem, by w końcu opaść delikatnie na ziemię. Krzysztof wracał od rodziców pieszo, zostawiając samochód na ich podwórku – wypił z ojcem parę kieliszków, bo ten wrócił właśnie z sanatorium i z radością opowiadał żonie i synowi, jak dobrze się tam czuł.

— No więc, kochanie, następnym razem pojedziemy razem, samemu było trochę nudno — mówi ojciec.

— Tato, tam pewnie pełno wolnych kobiet, mógłbyś się rozerwać — żartował Krzysztof, mrugając do matki i obserwując jej reakcję.

— Kobiet może i dużo, ale wszystkie chore i starsze ode mnie. No i czyżbym miał zamienić naszą mamę na kogoś? — uśmiechał się, czule spoglądając na żonę.

Krzysztof zasłuchał się u rodziców. Przyszedł sam – Kinga, jak zwykle, nie miała ochoty. Mieszkali niedaleko, w tej samej dzielnicy, gdzie on wynajmował mieszkanie. Rodzice od pierwszego spotkania nie polubili Kingi, choć nie okazywali tego otwarcie. Tylko matka powiedziała mu kiedyś:

— Krzysiu, to nie dla ciebie… Kinga nie jest stworzona do rodzinnego życia, wierz mi, mam wyczucie.

— Mamo, skąd to wiesz? Przecież widziałaś ją tylko raz!

— Dobrze, synku, żyjcie sobie. Tylko kiedyś mnie przypomnisz. Jedynie mnie uspokaja, że na razie nie planujecie ślubu. Nie martw się, Kinga nie zauważy naszego stosunku do niej…

Tego ranka, wychodząc do biura, Krzysztof powiedział Kingi, że po pracy wpadnie do rodziców – ojciec wrócił z sanatorium.

— Może się spotkamy? Masz dziś wolne, przyjdź pod dom rodziców, pójdziemy razem, posiedzimy.

— Nie mogę, Krzysiu. Obiecałam koleżance, że ją odwiedzę. No wiesz, Magda – jest chora, na zwolnieniu, a ja mam już umówiony manicure od dawna — odpowiedziała Kinga.

Krzysztof wiedział, że i tak nie przyjdzie, ale zapytał na wszelki wypadek.

— Dobrze, to ja się trochę spóźnię. Ojciec na pewno nie wypuści mnie tak łatwo, naleje po kieliszku, ma powód do świętowania — zaśmiał się, całując ją na pożegnanie.

— Nie śpiesz się, ja też posiedzimy z Magdą — odparła Kinga.

— Zadzwoń, to cię odprowadzę — powiedział. — Nie chodź sama po ciemku.

Wieczór już otulił miasto, a nielicznie rozstawione latarnie nie dawały rady ciemności. Jesienne noce były wyjątkowo mroczne. Krzysztof nie dzwonił do Kingi – w końcu pewnie była już w domu. Szedł w dobrym nastroju, trochę wypił z ojcem, pogadał z matką, pośmiali się.

Gdy otworzył drzwi do mieszkania, usłyszał z sypialni śmiech Kingi. Zajrzał tam i zobaczył, jak jego najlepszy przyjaciel powoli się ubiera, a ona mówiła:

— Pośpiesz się, Darku, bo zaraz wróci Krzysiu, a nam to niepotrzebne… Nagle urwała, widząc go w drzwiach.

Nogi same wyniosły go z mieszkania. Nie mógł uwierzyć w to, co zobaczył:

— Kinga z moim najlepszym przyjacielem… Nawet w najgorszym śnie bym tego nie wymyślił…

Czuł się okropnie. Szedł bez celu, nie wiedząc dokąd. Nawet nie chciało mu się żyć. Zatrzymał się na moście. Mijające samochody oślepiały go światłami. Odwrócił się, spojrzał w dół. W dole była ciemność i woda. Długo patrzył w tę ciemność.

Nagle ktoś dotłknął go za rękaw. Odwrócił głowę i zobaczył starszego mężczyznę w okularach i z krzaczastą brodą. Wzdrygnął się na jego chropowaty głos.

— Młody człowieku, nie uważa pan, że tu trochę za wysoko? Zazwyczaj nie wtrącam się w czejeś sprawy, ale mam nadzieję, że dobrze zrozumiałem, że nie ma pan złych zamiarów co do swojego życia… — kiwnął głową w stronę wody.

Krzysztof ocknął się i przeraził własnym myślom.

— Co pan, skądże! Nie zamierzam niczego takiego robić — także spojrzał na wode.

— No to dobrze — powiedział starszy mężczyzna. — W którą stronę pan idzie?

— Jeszcze nie wiem, spaceruję — odparł Krzysztof. Naprawdę nie miał pojęcia, dokąd ma iść.

— W takim razie może porrowadzi mnie pan na drugą stronę? Mieszkam tam, za parkiem. Jeśli to nie problem — prosił staruszek. Krzysztof się zgodził.

— A tak przy okazji, jak pan ma na imię? Ja jestem Jan Władysławowicz.

— Krzysztof — odpowiedział młodzieniec.

Most nie był długi, a rzeka wąska. Jan Władysławowicz opowiadał mu, że jeszcze trzy lata temu wykładał ekonomię na uniwersytecie, a teraz jest już na emeryturze.

— Trochę nudno w domu, szczególnie na początku. Nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Ale na szczęście moja wnuczka urodziła synka, i teraz mamy mnóstwo zajęc z malcem. Mieszkamy z Aliną we dwójkę… a właściwie we trójkę, z Arturkiem, moim prawnuczkiem — powiedział z dumą.

Krzysztof słuchał jego spokojnego głosu, który działał kojąco.

— Krzysztofie, coś się stało — stwierdził Jan Władysławowicz, nawet nie pytając. — Może niepotrzebnie pana prosiłem, może ma pan swoje sprawy?

— Nie wiem, dokąd iść. Do rodziców nie chce, dopiero co stamtąd. A do domu… tam… — nie chciał przywoływać tamtego obrazu.

— No dobrze, rozumiem. Nie musi pan mówić. A ja proponuję, żebyś wstąpił do nas. Mieszkamy z Alinką w dużym mieszkaniu, możesz nawet zostać na noc. Codziennie wieczorem chodzę na spacer tą samą trasą: przez most i z powrotem.

— Trochę niezręcznie, macie przecież małe dziecko. I już późno — wahał się Krzysztof.

— Nie tak późno, Arturek zasypia dopiero po dziewiątej, a jeszcze mamy czas — spojrzał na zegarek. — No to chodź, Krzysztofie.

Nie wiedział, dlaczego poszedł z Janem Władysławowiczem. Może dlatego, że nie miał dokąd iść. Weszli cicho do mieszkania na trzecim piętrze, zdjęli wierzchnie okrycia, przeszli do kuchni.

— Siadaj, zaraz zrobimy herbatę — powiedział gospodarz.

Krzysztof w końcu przyjrzał się swojemu towarzyszowi. Wysoki, postawny, siwy, z brodą nadającą mu profesorski wygląd. Spok