Spotkanie na moście

Opadające jesienne liście wiątrz przenosił z miejsca na miejsce, unosiły się w powietrzu i wirując, łagodnie opadły na ziemię. Kacper wracał od rodziców pieszo, zostawił samochód na ich podwórku, ponieważ wypił z ojcem, który wrócił z sanatorium i wesoło opowiadał żonie i synowi, jak dobrze się leczył i jak mu się podobało.

„Wiesz co, żono, następnym razem pojedziemy razem, samemu było trochę nudno.”

„Tato, tam jest przecież mnóstwo wolnych kobiet, mógłbyś się rozerwać,” żartował Kacper, mrugając i obserwując reakcję matki.

„Kobiet jest wiele, ale wszystkie chore i starsze ode mnie, a poza czy zamieniłbym naszą mamę na kogoś?” uśmiechnął się, czule spoglądając na żonę.

Kacper zbyt długo posiedział u rodziców. Przyszedł do nich sam, Kinga nie chciała, jak zwykle. Rodzice mieszkają niedaleko od domu, w którym syn wynajmuje mieszkanie. Od pierwszego dnia znajomości nie zaakceptowali Kingi, oczywiście nie okazali tego, ale matka powiedziała synowi:

„Kacper, to nie dla ciebie… Kinga nie jest stworzona do życia rodzinnego, uwierz, mam wprawne oko.”

„Mamo, skąd to wiesz, przecież widziałaś ją tylko raz?”

„Dobrze, synku, żyjcie sobie, ale później mnie przypomnisz. Jedynie mnie uspokaja, że na razie nie planujecie ślubu. Nie martw się, Kinga nie wyczuje naszego stosunku do niej…”

Kacper jeszcze rano, wychodząc do biura, powiedział Kindze, że po pracy od razu pojedzie do rodziców, bo ojciec wrócił z sanatorium.

„Zadzwońmy do siebie, Kinga, masz dziś wolne, spotkajmy się pod domem rodziców, wpadniemy do nich na chwilę.”

„Nie mogę, Kacper, obiecałam kolegance, że ją odwiedzę, no wiesz, Anię, jest chora, nie chodzi do pracy, a ja mam umówiony manicure od dawna,” odpowiedziała Kinga.

Kacper oczywiście wiedział, że nie pójdzie do jego rodziców, ale zapytał tak, na wszelki wypadek.

„Dobrze, to ja się trochę zatrzymam, na pewno ojciec mnie tak łatwo nie wypuści, naleje kieliszeczek, ma powód, wrócił z sanatorium,” roześmiał się Kacper i cmoknął ją, wychodząc do pracy.

„Nie spiesz się, ja też posiedzę z Anią,” odparła Kinga.

„To w takim razie zadzwoń, spotkamy się,” powiedział, „nie włócz się po ciemku.”

Wieczór już otulił miasto, nieliczne latarnie uliczne były bezsilne wobec nadchodzącej ciemności. Choć jeszcze nie było późno, jesienią wieczory szybko zapadają, a noce są bardzo ciemne. Kacper nie zadzwonił do Kingi, najpewniej była już w domu. Szedł w dobrym humorze, trochę wypił z ojcem, porozmawiał z matką, pośmiali się.

Gdy otworzył drzwi do mieszkania, usłyszał rozbawiony śmiech Kingi z sypialni. Zajrzał tam i zobaczył, jak jego bliski przyjaciel się ubiera, bez pośpiechu, a żono mówiła:

„Pośpiesz się, Marek, bo Kacper zaraz wróci, a to nam nie jest potrzebne…” lecz zerknęła na drzwi, w którym stał Kacper, i zamilkła.

Nogi same wyniosły go z mieszkania, nie mógł otrzymać się z szoku:

„Kinga z moim najlepszym przyjacielem… Nigdy nawet nie wyobrażałem sobie czegoś takiego w najgorszym śnie…”

Kacperowi było bardzo ciężko, szedł, sam nie wiedząc dokąd. Nie miał celu, nawet nie chciało mu się żyć. Zatrzymał się i rozerzał – stał na moście, obok mijały samochody, oślepiając go światłami, odwrócil się i spojrzał w dół. Tam było ciemno, tam była woda. Długo patrzył w dół. Nagle ktoś dotknął jego rękawa. Odwrócił głowę i zobaczył bardzo starszego mężczyznę w okularach i z brodą. Wzdrygnął się od jego drżącego głosu.

„Młody człowieku, nie uważa pan, że tu jest trochę za wysoko? Z zasady nie wtrącam się w cudze życie, ale mam nadzieję, że dobrze zrozumiałem, że nie ma pan złych myśli co do swojej przyszłości…” skinął w kierunku wody pod mostem.

W końcu Kacper oprzytomniał i nawet przeraził się, co mógł pomyśleć ten tajemniczy staruszek.

„Co pan, oczywiście, że nie zamierzam kończyć życia w ten sposób…” też wskazał na wodę.

„No to dobrze,” powiedział starszy mężczyzna, „w którą stronę pan idzie?”

„Jeszcze nie wiem, spaceruję,” odparł Kacper, bo naprawdę nie wiedział, dokąd ma iść.

„To może mnie pan odprowadzi na tamtą stronę, mieszkam za parkiem, jeśli to nie problem,” poprosił staruszek, a Kacper się zgodził.

„A tak przy okazji, młody człowieku, jak pan ma na imię? Ja jestem Jan Władysławowicz.”

„Kacper,” odpowiedział młody mężczyzna.

Przeszli most, niezbyt długi, a rzeka nie była szeroka. Jan Władysławowicz opowiadał mu, że jeszcze trzy lata temu wykładał ekonomię na uniwersytecie, ale teraz jest już na emeryturze.

„Trochę nudno w domu, szczególnie na początku, nie wiedziałem, co ze sobą zrobić. Ale dobrze, że wnuczka urodziła synka i mamy teraz mnóstwo zajęć z malcem. Mieszkamy z Aliną we dwójkę, a właściwie we trójkę, bo jest jeszcze Staś, mój prawnuk,” powiedział z dumą.

Kacper słuchał Jana Władysławowicza, jego monotonny głos działał uspokajająco.

„Kacper, coś się stało,” stwierdził Jan Władysławowicz raczej niż zapytał. „Dokąd pan idzie? Może na próżno pana prosiłem o odprowadzenie, może ma pan swoje sprawy?”

„Jeszcze nie wiem dokąd. Do rodziców nie chce mi się, doprowad wróciłem, a do domu nie pójdę. Tam… tam u mnie…” nie chciał przypominać sobie tej sceny.

„Niech będzie, rozumiem, nie trzeba kontynuować. A ja panu proponuję, żeby wstąpił pan do nas. Mieszkamy z Alinką w dużym mieszkaniu, może pan nawet zostać na noc. Codziennie wieczorem przed snem chodzę tą trasą: od domu przez most na tamtą stronę i z powrotem.”

„Trochę niezręcznie, przecież macie małe dziecko. Jest już późno,” niepewnie powiedział Kacper.

„Nie tak późno, Staś kładzie się spać po dziewiątej, a mamy jeszcze czas,” spojrzał na zegnarek, „czas jeszcze jest. Więc chodźmy, Kacper.”

Nie rozumiał, dlaczego poszedł z Janem Władysławowiczem, może dlatego, że nie wiedział, dokąd się udać. Do mieszkania na trzecim piętrze weszli cicho, zdję