Sofia ponownie wkracza do prezydenckiego apartamentu ze ściśniętym sercem

Zofia ponownie przekroczyła próg apartamentu prezydenckiego z ciężkim sercem. Wszystko wydawało się znajome, a jednocześnie niebezpiecznie nasycone wspomnieniami. Gdy tylko zamknęła za sobą drzwi, poczuła, jak oddech przyspiesza jej w piersi. Chciała tylko skończyć swoją pracę w ciszy i wyjść, nie przyciągając uwagi.

Lecz choć powtarzała sobie, że to zwykły dzień pracy, czuła szczególne napięcie. W każdym kącie pokoju, w każdym błyszczącym przedmiocie, widziała spojrzenie Aleksandra Witkowskiego spokojne, ale przenikliwe, jakby mógł czytać jej myśli.

Gdy układała poduszki na łóżku, drzwi znów się otworzyły. Pewne kroki mężczyzny wypełniły pomieszczenie. Zofia zastygła w bezruchu, dłonie zaciśnięte na jedwabnej pościeli.

Tym razem nie uciekniesz? jego głos był niski, ale zaskakująco łagodny.

Obróciła się powoli. Aleksander stał tam, nienaganny jak zawsze, lecz w jego oczach było coś nowego ciepła ciekawość zmieszana z lekką ironią.

Myślałam że panu przeszkadzam wyjąkała.

Gdybyś mi przeszkadzała, dawno byś się o tym dowiedziała. A jednak nie wezwałem ochrony ani dyrektora hotelu. Wiesz dlaczego?

Zofia pokręciła głową, nie wiedząc, co odpowiedzieć.

Bo chcę wiedzieć, kim jesteś ciągnął. Kobieta, która zasypia w łóżku obcego mężczyzny, jest albo nieświadoma, albo ma duszę tak czystą, że zmęczenie to jej jedyny grzech. A ty, Zofio, wydajesz się należeć do tej drugiej kategorii.

Gdy wypowiedział jej imię, dreszcz przebiegł jej po plecach. Skąd je znał? Nagle przypomniała sobie plakietkę z nazwiskiem przypiętą do munduru.

Ja nie jestem niczym szczególnym szepnęła. Tylko pokojówką.

Aleksander po raz pierwszy się uśmiechnął. Krótko, ale wystarczająco, by ją zaniepokoić.

Tylko pokojówką? Nie. Kobieta, która pracuje do utraty sił, a nawet we śnie wygląda jak zapomniany obraz w tajemnym muzeum. Myślisz, że to nic?

Policzki Zofii zapłonęły. Chciała podziękować, ale słowa utknęły jej w gardle. Zamiast tego spuściła wzrok, próbując odzyskać panowanie nad sobą.

Muszę skończyć sprzątanie w końcu wykrztusiła.

Kończ odparł prosto, ale pozostał, obserwując każdy jej ruch.

Godziny płynęły wolno, w napięciu. Zadawał jej proste pytania: skąd pochodzi, dlaczego przyjechała do miasta, czy podoba jej się w hotelu. Odpowiadała nieśmiało, lecz każda odpowiedź odsłaniała kawałek jej historii. Przyjechała z małej wsi, gdzie rodzice zmagali się z biedą. Pracowała od dziecka, a teraz większość pensji wysyłała do domu.

Aleksander słuchał z nieoczekiwaną uwagą. Po raz pierwszy ktoś interesował się nim nie jako biznesmenem, lecz zwykłym mężczyzną zafascynowanym szczerością kobiety.

W kolejnych dniach ich spotkania się powtarzały. Każda wizyta Zofii w apartamencie stawała się sceną z sekretnej powieści. On pojawiał się niemal zawsze, jakby na nią czekał. Pomagał jej ustawić wazon, poprawić obraz, a czasem po prostu stał i patrzył, pozwalając, by cisza mówiła za nich.

Koledzy zaczęli plotkować. Dlaczego to zawsze Zofia tam chodzi? pytali. Ona jednak nie potrafiła wyjaśnić prawdy. Nie wiedziała nawet, czy to dla niego tylko gra, czy coś więcej.

Pewnego deszczowego wieczoru, gdy światła latarni odbijały się w ogromnych oknach apartamentu, Aleksander zatrzymał ją niespodziewanym gestem.

Zofio, zostań chwilę. Nie jako pracownica. Jako kobieta.

Zamarła, serce waliło jej jak oszalałe.

Ja nie nie mogę. Pan jest zbyt wysoko dla mnie.

Wysoko i nisko to tylko iluzje powiedział, zbliżając się. Liczy się tylko to, co czujemy.

Jego dłoń musnęła jej nadgarstek. Prost