Słońce po deszczu…

Słońce po deszczu…

— Halina, wpadnij. Mój był w piwnicy i nazbierał dla was ziemniaków.
Halina skierowała się w stronę podwórka sąsiadki.
— Ojej, dziękuję, ciociu Marianno, na pewno wam oddam.
— A co oddasz? Ojej, biedaczko. Oddasz… Wcześniej trzeba było myśleć, jak dzieci rodziłaś. Piotrek nigdy nie był porządnym facetem.

Halina przełknęła gorzkie słowa, bo wiedziała, że do wypłaty jeszcze tydzień, a na samym mleku długo nie pociągnie. No ale ona, to jeszcze pół biedy, w domu czekała na nią trójka maluchów. Piotrek, o którym mówiła sąsiadka, był jej mężem, a raczej już byłym, bo w zeszłym roku dowiedział się, że na trójkę dzieci państwo nie da im ani samochodu, ani mieszkania, szybko spakował swoje rzeczy i oświadczył, że w takiej biedzie żyć nie zamierza. Halina wtedy akurat zmywała naczynia i nawet upuściła talerz.

— Piotr, co ty mówisz? Jesteś mężczyzną. Idź do porządnej pracy, gdzie dobrze płacą, i nie będzie biedy. To twoje dzieci. Zawsze mówiłeś, że chcesz ich więcej, że pragniesz dzieci.

— Chciałem, ale nie wiedziałem, że państwo tak olewa rodziny wielodzietne. A pracować na próżno nie widzę sensu — odparł Piotrek.

Halina opuściła ręce.

— Piotr, a co z nami? Jak ja sobie sama z nimi poradzę?

— Hala, no nie wiem. I w ogóle, dlaczego ty nie nalegałaś, że nam jedno dziecko wystarczy? Jesteś kobietą, powinnaś była przewidzieć, że tak może być.

Halina nie zdążyła już nic odpowiedzieć, bo Piotrek wybiegł z domu i prawie biegnąc pognał w stronę przystanku. Łzy napłynęły jej do oczu, ale wtedy zobaczyła, że patrzą na nią trzy pary oczu. Sławek był najstarszy, w tym roku szedł do szkoły. Michał miał dopiero pięć lat, a ich gwiazdeczka Kinga — ledwie dwa. Halina przełknęła ślinę i uśmiechnęła się.

— No to kto jest za tym, żeby usmażyć naleśniki?

Dzieci z piskiem wyraziły aprobatę, tylko Sławek wieczorem zapytał:

— Mamo, a tata już nie wróci?

Halina próbowała wymyślić coś do powiedzenia, ale w końcu odpowiedziała po prostu:

— Nie, synku…

Przez chwilę Sławek pochlipywał, a potem rzekł:

— No to trudno, damy radę bez niego. Będę ci pomagał.

Gdy Halina wracała z wieczornego dojenia, wiedziała, że maluchy są już nakarmione i w łóżkach. I w ogóle, dziwiła się, jak jej syn tak szybko dorósł.

***

Podziękowawszy za ziemniaki, ruszyła do domu. *Boże, kiedy wreszcie się ociepli? Jakaś nienormalna zima w tym roku.* Ziemniaków starczyłoby, ale jednego dnia mróz tak przycisnął, że nawet w piwnicach wiele osób miało przemarznięte. Wioska współczuła im, bo ludzie na wsi są dobrzy, ale zawsze przypominali, jaka jest głupia. A co, głupia? Teraz już nie wyobrażała sobie życia bez któregoś z dzieci. Choć ciężko, jakoś sobie radzili. Marzyło się o nowych ubraniach i zabawkach, ale dzieci nie prosiły. Wiedziały, że mama kupi, jak tylko będzie mogła. W tym roku razem ze Sławkiem planowali postawić dużą szklarnię, na razie z folii, ale już wszystko przeliczyli, ile więcej słoików z ogórkami i pomidorami można będzie przygotować na zimę. Halina przestawiła wiadro do drugiej ręki i nagle zobaczyła tłum. No, jak tłum — w taką porę dla wsi nawet trzy osoby to już tłum. Halina skierowała się tam, bo ten tłum stał przy jej płocie. Zanim podeszła, już słyszała:

— Ogromny, na pewno myśliwski.

— Pewnie dzik go poturbował. Nie, nie przeżyje.

Halina spojrzała tam, gdzie patrzyli ludzie, i aż krzyknęła.

— Co wy stoicie? Trzeba mu pomóc!

Ludzie odwrócili się do niej. Sąsiad powiedział:

— No ty, Halina, powiesz. Widzisz, jakie kły pokazuje, kto się do niego zbliży? I tak już nie pomożesz.

— Jak to nie pomogę? Przecież wyszedł do ludzi po pomoc.

Na śniegu leżał pies, może myśliwski, może nie. Halina specjalnie się na tym nie znała, ale widziała, że ma poważnie uszkodzony bok. Zwierzę było ogromne, ale Halina wcale się go nie bała. Widziała, ile bólu było w jego oczach! Ludzie się pośmiali i szybko się rozeszli. Nikomu nie chciało się problemów.

Halina delikatnie pogłaskała psa między uszami.

— Poczekaj, poczekaj, troszeczkę. Zaraz przyniosę koc, przeniosę cię i spróbujemy dotrzeć do domu.

Z tyłu rozległ się szelest.

— Mamo, przyniosłem koc. A jeszcze można wziąć drzwiczki od starej lodówki jako nosze.

Halina gwałtownie się odwróciła — obok stał Sławek, w jego oczach błyszczały łzy. Widziała, jak bardzo psu jest źle. Pies ścisnął zębami koc i cicho zajęczał. Zamilkł, gdy Halina przemywała ranę. Jeśli psy tracą przytomność, to właśnie teraz tak się stało. Młodsze obserwowały wszystko z kanapy, szeroko otwartymi oczami.

— Mamo, on przeżyje?

Sławek głaskał psa po głowie, który w końcu otworzył zamglone oczy.

— Musi przeżyć, przecież będziemy się nim opiekować.

Następnego dnia, gdy tylko Halina przyszła do obory, otoczyły ją dojarki.

— Hala, no powiedz, co ty masz w głowie? Po co do domu ciągniesz obcego, wielkiego psa, i to jeszcze z dziećmi?

— No właśnie. Jakby nie miała trójki dzieci, którym i tak brakuje. I po co? I tak zdechnie, a jak nie, to na pewno kogoś zagryzie.

Halina nawet podniosła głos:

— Nie rozumiem, wy nie macie swoich problemów, że w moich grzebiecie? Zosia, wczoraj Kasia mówiła, że wyrwie ci wszystkie włosy, bo donieśli jej, że twój chłop do niej zagląda tylną fur