Słońce po burzy…

Słońce po deszczu…

— Halina, wejdź. Byłam w piwnicy i nazbierałam dla ciebie ziemniaków.
Halina skierowała się w stronę podwórka sąsiadki.
— Ojej, dziękuję, ciociu Marianno, na pewno się odwdzięczę.
— A czym się odwdzięczysz? Oj, biedaczka. Jakby to było takie proste. Trzeba było wcześniej myśleć, zanim dzieci rodziłaś. Piotrek nigdy nie był porządnym facetem.

Halina przełknęła gorzkie słowa, bo wiedziała, że do wypłaty zostało jeszcze siedem dni, a na samym mleku długo nie pociągnie. Nie chodziło nawet o nią, ale o trójkę dzieci, które czekały w domu. Piotrek, o którym mówiła sąsiadka, był jej mężem, a właściwie już byłym, bo w zeszłym roku dowiedział się, że państwo nie da im ani samochodu, ani mieszkania za troje dzieci, więc spakował walizkę i oznajmił, że w takiej biedzie żyć nie zamierza. Halina akurat zmywała naczynia i nawet upuściła talerz.

— Piotr, co ty mówisz? Jesteś mężczyzną. Znajdź porządną pracę, gdzie dobrze płacą, i nie będzie biedy. To twoje dzieci! Zawsze mówiłeś, że chcesz dużej rodziny.
— Chciałem, ale nie wiedziałem, że państwo tak olewa wielodzietne rodziny. A pracować dla niczego to bez sensu — odparł Piotr.

Halina opuściła ręce.
— Piotr, a co z nami? Jak ja sobie z nimi sama poradzę?
— Hala, no nie wiem. Zresztą, dlaczego ty nie nalegałaś, że jedno dziecko nam wystarczy? Jesteś kobietą, powinnaś była przewidzieć, że tak może być.

Halina nie zdążyła nic odpowiedzieć, bo Piotr wypadł z domu i prawie biegiem ruszył w stronę przystanku. Łzy napłynęły jej do oczu, ale wtedy zobaczyła trzy pary dziecięcych oczu wpatrzonych w nią. Sławek był najstarszy, w tym roku szedł do szkoły. Michał miał pięć lat, a ich gwiazdeczka, Kinga, ledwie dwa. Halina przełknęła ślinę i uśmiechnęła się.

— No to kto jest za naleśnikami?

Dzieci z piskiem wyraziły zgodę, ale wieczorem Sławek zapytał:
— Mamo, a tata już nie wróci?

Halina próbowała wymyślić odpowiedź, ale w końcu tylko westchnęła:
— Nie, synku…

Chłopiec przez chwilę sapał, po czym powiedział:
— No to trudno, damy radę bez niego. Ja ci pomogę.

Kiedy Halina wracała z wieczornego dojenia, wiedziała, że maluchy są już nakarmione i w łóżkach. Czasem dziwiła się, jak szybko jej syn dorósł.

***

Podziękowała za ziemniaki i ruszyła do domu. *Boże, kiedy wreszcie zrobi się cieplej? Jakaś nienormalna zima w tym roku.* Ziemniaków starczyłoby, ale kilka dni temu mróz był tak silny, że nawet w piwnicach wiele osób miało przemarznięte zapasy. Wioska współczuła im, bo ludzie tu byli dobrzy, ale nie omieszkali przypomnieć, jaka jest głupia. A co, głupia? Teraz nawet nie wyobrażała sobie życia bez któregoś z dzieci. Było ciężko, ale dawali radę. Marzyli o nowych ubraniach i zabawkach, ale dzieci nie narzekały. Wiedziały, że mama kupi, jak tylko będzie mogła. W tym roku razem ze Sławkiem planowali postawić dużą szklarnię, na razie z folii, ale już wszystko przeliczyli, ile słoików ogórków i pomidorów uda się przygotować na zimę. Halina przestawiła wiadro do drugiej ręki i nagle zobaczyła gromadkę ludzi. W takiej porze, w ich wsi, nawet trzy osoby to już tłum. Podeszła bliżej, bo stały właśnie przy jej płocie.

— Ogromny, na pewno myśliwski.
— Pewnie dzik go podrapał. Nie przeżyje.

Halina spojrzała w tym samym kierunku i aż krzyknęła:
— Co wy stoicie? Trzeba mu pomóc!

Ludzie odwrócili się do niej. Sąsiad machnął ręką:
— Co ty, Halina, mówisz? Widzisz te kły? Kto się do niego zbliży? I tak mu już nie pomożesz.
— Jak to nie pomogę? Przyszedł do ludzi po pomoc!

Na śniegu leżał pies, może myśliwski, może nie. Halina nie znała się na rasach, ale widziała poważną ranę na boku. Zwierzę było ogromne, ale wcale się go nie bała. Widziała tylko ból w jego oczach! Ludzie pokiwali głowami i rozeszli się. Nikt nie chciał problemów.

Halina delikatnie pogłaskała psa między uszami.
— Wytrzymaj jeszcze chwilę. Przyniosę kołdrę i spróbujemy cię przenieść do domu.

Za plecami coś zaszeleściło.
— Mamo, przyniosłem kołdrę. Możemy jeszcze wziąć drzwiczki od starej lodówki jako nosze.

Halina odwróciła się gwałtownie — obok stał Sławek, w jego oczach błyszczały łzy. Pies zacisnął zęby na kocu i cicho skomlał. Zemdlał, gdy Halina przemywała ranę. Młodsi obserwowali wszystko z kanapy, szeroko otwartymi oczami.

— Mamo, on przeżyje?

Sławek głaskał psa po głowie, aż ten w końcu otworzył zamglone oczy.
— Musi przeżyć, będziemy się nim opiekować.

Następnego dnia, gdy Halina przyszła do obory, otoczyły ją dojarki.
— Hala, co ty sobie myślałaś? Po co ci obce, wielkie psisko w domu, i to jeszcze z dziećmi?
— No właśnie. Jakby nie miała trójki dzieci, którym i tak brakuje. A po co? I tak zdechnie, albo jeszcze kogoś pogryzie.

Halina nawet podniosła głos:
— Nie macie własnych problemów, że w moje się wpieracie? Zosia, wczoraj Kasia mówiła, że wytarga cię za włosy, bo doniosłaś, że jej chłop lata do ciebie przez ogród. A ty, Tomek, lepiej u siebie ogarnij sprawy, zamiast w moje się wtrącać. Twój Wojtek znowu wczoraj pił piwo za sklepem, a ma ledwie czternaście lat.

Baby nagle zamilkły, nawet się cofnęły, bo Halina nigdy wcześniej tak nie mówiła. Ona zaś poszła dalej pracować. *Tylko nie zapomnij wziąć mleka. Może Rex choć trochę wypije.* Reksa psa nazwał Sławek. Nie odstępował go na krok — to wodę przyniesie, to głowę poprawi, to walonkiem podeprze, żeby koledze było wygodniej.

Wieczorem znalaziec wypił trochę mleka.
— No widzisz, dasz radę…

Pies naprawdę dał radę. Halina gotowała mu tak jak dzieciom. Czasem sobie odjęła, byle tylko on miał co jeść. Po trzech tygodiach już chwiejnie chodził po domu. Dzieci go głaskały, ale jeszcze nie ściskały. Rex wybrał sobie miejsce — spał