Siwy włos w brodzie. Prawdziwa historia życia

Siwizna w brodę. Opowieść z życia

„Feliksie, Feliksie? Co tam u ciebie w pracy? Wszystko w porządku?”
„Normalnie. Jak zawsze.”
„Feliksie, Felek, chodźmy na kolację! Nagotowałam pierogi, takie jakie lubisz. Chodź, dobrze?”
„Nie jestem głodny.”
„Feliksie, Felek, no jak to tak? Czekałam na ciebie, nie siadałam bez ciebie.”
„Słuchaj, Tanio, no co ty taka jesteś? Przyczepiłaś się jak rzep do psiego ogona, na Boga! Męczysz mnie! Nie mam już siły. Czy ty jesteś małym dzieckiem, że bez mnie nie możesz jeść? Warga ci nie odrośnie?”
„Feliksie, Feliksie, nie krzycz, dobrze?”
„Feliksie, Felek! Tfu! Już słuchać obrzydliwie! Czy tobie samej nie nudzi się, Tanio? Po co się tak przede mną płaszczysz? Czy ty nic nie wiesz? Duszę się z tobą, rozumiesz? Niedługo zupełnie nie będę mógł oddychać. Jestes duszna, a twoja troska taka, taka… Mam już dość, Tanio, nie mam siły. Nie żyję z tobą, męczę się. To twoje 'Feliksie, Feliksie’! Ile razy mówiłem, że słyszę, nie ma co powtarzać!”
„Feliksie, Felek. Chodź, kieliszek wypij, może ci ulży. Musisz odpocząć, jesteś zmęczony.” Tania patrzyła winowajczo na męża i szarpała w rękach brzeg fartucha.
„Ty jesteś naprawdę głupia, czy tylko udajesz? I jeszcze ten fartuch założyłaś! Mam inną, rozumiesz, inną! Kocham ją, tylko nią oddycham! Odchodzę od ciebie, Tanio.”
„Odchodzisz? Dobrze przemyślałeś? Nie patrz, że taka jestem miękka, drogi powrotnej nie ma. Znasz mnie. Jeśli pójdziesz idź, ale wiedz, że nie przyjmę cię z powrotem. A czy jesteś potrzebny tej innej? Myślisz, że łatwo mi patrzeć, jak nic się nie dzieje? Myślisz, że łatwo siedzieć z tobą przy stole i wiedzieć, że masz inną? Patrz, Feliksie, pomyśl dobrze, czy twoja miłość jest tak silna, żeby rozbić rodzinę w jednej chwili?”
„Nie wrócę, nie licz na to.”

Feliks, nie zdejmując butów, przeszedł do sypialni. Na czystych, domowej roboty dywanikach zostały brudne ślady męskich butów. Wyciągnął plecak i zaczął pakować swoje nieliczne rzeczy. Obejrzał pokój, nie patrząc na Tatianę, i wyszedł do sieni. Gdy szedł z jednego końca wsi na drugi, w głowie kłębiły się myśli.

Po co to wszystko? Czy postępuje słusznie, odchodząc od żony? Przecież żyli razem ponad 20 lat, mają dobrego syna, wojskowego. Mieszka wprawdzie daleko, rozmawiają tylko przez telefon. Nie da się do niego tak często jeździć. Ciekawe, jak syn zareaguje na rozwód? Ale nie jest już dzieckiem, powinien zrozumieć. Wszystko w Feliksie wypaliło się, nie ma już nic, nawet szacunku dla żony. Właśnie za to jej „Feliksie, Feliksie!” Przecież od dawna wszystko wie, a milczy, zagląda w oczy. Inna dawno by mu w twarz wrzuciła, podrapała, a ta tylko czasem patrzy w milczeniu z wyrzutem. Za co ją szanować, skoro sama nie ma do siebie szacunku? I jeszcze ta jej staroświecczyzna. Zupełnie oszalała. Była normalną kobietą, a teraz wbiła sobie do głowy, że potrzebuje kuchni z drewna, koniecznie z samowarem i domowymi dywanikami. Jak głupia, na Boga, po całej wsi zbierała te chodniczki, rozjechała podłogę w kuchni, żeby obłożyć ją drewnem.

Nie, Stella jest zupełnie inna. Już samo jej imię coś mówi. Kobieta ze stalowym charakterem. A przecież jeszcze taka młoda. Jest tylko trochę starsza od ich syna. Mogłaby być synową, a patrz, zostanie żoną i jest taka bliska, z nią Feliks znów poczuł się młody, nauczył się oddychać na nowo. Żadnych pierogów, barszczy i dywaników z samowarami. Nawet mówi inaczej niż Tańka. Ta ze swoją staroświecczyzną zupełnie odleciała, nie tylko w domu, ale i w głowie. U Stelli wszystko nowoczesne. Kolorowe, jaskrawe szafki, modne ubrania. I figura zupełnie inna niż u Tańki. Ta zupełnie się zaniedbała, rozlała się, jak barka, tylko zagląda mu w usta, stara się dogodzić. Dobrze zrobił, że odszedł. Dawno powinien był to zrobić. Nic, teraz wszystko będzie inaczej.

***

Tatiana siedziała na środku kuchni, patrzyła na brudne, ohydne plamy na dywanikach i cicho płakała. Bo on niczego nie zrozumiał! Nie zrozumiał, po co ta cała staroświecczyzna, dywaniki, samowar. A ona, głupia, wierzyła! I jeszcze te plamy, jakby po duszy, po sercu przeszli tymi brudnymi butami!

Obejrzała się wokół, wstała z podłogi i ze złością zaczęła zdejmować brudne dywaniki. Komu one potrzebne? Nic on nie pamięta, nic świętego w nim nie ma! Ona to zupełna głupia, pamięta ją małą, jest tylko trochę starsza od ich syna, ta Stelka. Wróciła do wsi, modna, młoda, ładna. I od razu jakoś wcisnęła się do biura spółdzielni. Od razu znalazło się stanowisko, bo przecież jest fachowcem, a młodym trzeba dawać szansę. W dwa lata doszła do starszej ekonomistki. Prezes spółdzielni się w niej zadurzył, często się spotykali. Ale od rodziny nie odszedł, bo to jedno zabawić się z młodą dziewczyną, a drugie zniszczyć rodzinę. A Feliks jak cielę skinęła, to i poszedł. Tylko czy on jej potrzebny? Na weterynarza pensji nie roztrwoni. No trudno, swój wybór zrobił, drogi powrotnej nie ma.

***

Przypomniała sobie Tamten Rok, kiedy wzięli ślub z Feliksem. Młodzi, pełni zapału, wszystko im było jedno. Nie ma pieniędzy? Nie szkodzi, mają cały spichlerz ziemniaków. I co, że drobne! Wieczorem rozpalą ognisko na podwórku i siedzą przytuleni. Ognisko zgaśnie, wrzucą ziemniaki w gorący popiół. Potem je jedzą, prosto ze skórką, twarze czarne, ale im smakuje i wesoło. Zamieszkali w jednej chałupie, gdzie żyła samotna babcia. Dzieci babcię zabrały, a dom należał do spółdzielni. I w tym domu Tatiana znalazła prawdziwe skarby. Domowe dywaniki, zupełnie nowe, leżały na strychu, samowar, meble zostały. Tatiana wymyła chatę, dy