Siódmy lipca! To niemożliwe! Tylko zbieg okoliczności. Ale to imię Andrzej…

Siódmego lipca! To nie może być prawda! Tylko zbieg okoliczności. Ale i imię Andrzej Drugie imię i nazwisko inne. Chociaż podobno adoptujący rodzice mogą zmienić i jedno, i drugie. Nawet imię Długo wpatrywała się w portret mężczyzny, jakby spodziewając się ujrzeć coś znajomego.

Kobieta w dziale kadr urzędu miasta dopełniła formalności związane z nową pracownicą. Następnie zadzwoniła:

Inno Andrzejewna, proszę do mnie! Tu jest wasza nowa pracownica.

Wkrótce do gabinetu weszła kobieta i od razu zwróciła się do nowej, starszej już pracownicy:

To pani jest nową sprzątaczką?

Tak!

Jestem kierowniczką gospodarczą, nazywam się Inna Andrzejewna przedstawiła się przełożona i od razu spytała. A pani?

Wiera odpowiedziała kobieta, lecz widząc pytające spojrzenie szefowej, poprawiła się. Wiera Aleksiejewna.

Chodźmy, pokażę pani miejsce pracy wyszły z gabinetu, kontynuując rozmowę. Będzie pani odpowiadać za całe trzecie piętro

***

Wiera była szczęśliwa, że dostała tę pracę. Z uśmiechem oglądała swoje nowe królestwo:

Do emerytury zostały dwa lata. A tu można i po niej dorobić. Pensja osiem tysięcy, a do tego premie. Przynajmniej z Dymitrem będzie nam lżej. Dzieci dorosłe, rozjechały się. Ojej, nawet nie wiem, jak się nazywa nasz burmistrz! Wstyd będzie, jeśli ktoś spyta! Zaraz przerwa obiadowa. Na parterze jest tablica z portretami wszystkich burmistrzów. Jak mogłam nie przeczytać?

***

Wracając z jadalni, przystanęła przy tablicy i przeczytała nazwisko obecnego włodarza miasta: Andrzej Borysowicz rok urodzenia tysiąc dziewięćset osiemdziesiąty trzeci.

Ojej, to on jeszcze całkiem młody. Nawet czterdziestki nie ma przemknęło Wirze przez myśl, gdy nagle coś sobie uświadomiła. Andrzej?! Tysiąc dziewięćset osiemdziesiąty trzeci.

Wróciła, przeczytała datę urodzenia:

Siódmego lipca! To nie może być prawda! Tylko zbieg okoliczności. Ale i imię Andrzej Drugie imię i nazwisko inne. Chociaż adoptujący rodzice mogą zmienić i jedno, i drugie. Nawet imię

Długo wpatrywała się w portret mężczyzny, jakby spodziewając się ujrzeć coś znajomego.

***

Nowa praca. Obce myśli jakoś zeszły na dalszy plan.

Wieczorem w domu długo rozmawiała z mężem. Potem on poszedł do swojego pokoju oglądać piłkę nożną, a Wiera do swojego.

Mieszkanie mieli duże, trzypokojowe. Dzieci się wyprowadziły, zrobiło się przestronnie. Mąż czasem spał z Wierą, ale coraz rzadziej.

Teraz też położyła się na łóżku w swoim pokoju, a w głowie kołatały się myśli. Myśli o młodości. I o tajemnicy, której nigdy nie wyjawiła mężowi.

Miała syna przed małżeństwem. Nazywał się Andrzej. Sama miała wtedy dziewiętnaście lat. Ani pieniędzy, ani pracy. Akademik przy szkole zawodowej zupełnie nie nadawał się do życia z dzieckiem. Wytrzymała tylko pół roku i oddała chłopca do domu dziecka.

Po trzech latach wyszła za Dymitra. O tym, co było przed ślubem, nigdy się nie wypytywali. Wkrótce urodziły im się własne dzieci dwie córki.

Dziewczynki dorosły. Jedna poszła na studia do wojewódzkiego miasta, tam wyszła za mąż. Wnuki już chodzą do szkoły. Druga także się ożeniła i mieszka teraz w Warszawie.

Sama Wiera nigdy nie zdobyła dobrego zawodu. Ostatnie dwadzieścia lat przepracowała jako kierowniczka gospodarcza w jednym z zakładów fabrycznych. Niedawno fabryka zbankrutowała i wszystkich zwolniono. A tu córka przyjaciółki zaproponowała jej posadę sprzątaczki w urzędzie miasta. Zgodziła się.

I oto teraz burmistrz Andrzej Borysowicz, rocznik osiemdziesiąty trzeci. Nie, Wiera nie narzeka na swoje życie. Ale przez te wszystkie lata wspominała syna, którego miała. Kilka razy nawet przyśnił jej się we śnie. Po prostu chciałaby się upewnić, że to jej syn i że u niego wszystko w porządku.

***

Minęło kilka dni.

Wiera sprzątała na swoim piętrze, gdy usłyszała głosy. Zobaczyła Andrzeja Borysowicza, który w biegu rozmawiał z jednym z urzędników. Spostrzegłszy ją, burmistrz skinął głową i przeszedł obok, kontynuując rozmowę.

Wtedy przed oczami Wiery stanął Witold, chłopak, w którym była zakochana czterdzieści lat temu. Był wtedy przystojny, wesoły, a ona zawsze marzyła, by widzieć go poważnym, stanowczym. Ale nie potrafiła sobie tego wyobrazić. A teraz, patrząc na Andrzeja Borysowicza, zrozumiała, że właśnie takim chciała widzieć swego Witoldka w młodości.

Ale tamten zniknął, ledwie dowiedziawszy się, że Wiera spodziewa się dziecka. Powiedział, że wyjeżdża do pracy za granicę. Najpierw czekała, miała nadzieję. Potem zrozumiała, że po prostu uciekł.

Czyżby Andrzej Borysowicz był moim synem? Gdybym go nie oddała do domu dziecka, nie byłby taki. Ale moje córki też są całkiem udane. Starsza zamężna, mają duże mieszkanie, samochód. Młodszej też się dobrze wiedzie. Córki są a syna nie ma.

A czy wyszłabym wtedy za Dymitra, czy nie? Nie, los potoczyłby się zupełnie inaczej: i mój, i męża, i Andrzeja. Chociaż może Andrzej Borysowicz wcale nie jest moim synem. Czyż na świecie nie ma mnóstwa dziwnych zbiegów okoliczności?

Zresztą, co za różnica. On ma rodziców, skoro miał wtedy tylko pół roku. Ci rodzice pewnie do dziś nie powiedzieli mu, że nie jest ich dzieckiem. Drugie imię inne. I dzieciństwo, sądząc po wszystkim, miał szczęśliwe. Nieczęsto się zdarza, żeby zwykły chłopak został burmistrzem.

***

Po obiedzie podeszła do Wiery jej młodsza koleżanka Helena:

Cześć, ciociu Wiero!

Cześć!

W piątek obchodzimy urodziny Luby. Sprząta szóste piętro. Kończy czterdzieści pięć lat. Dołączysz?

Oczywiście! uśmiechnęła się Wiera.

To z ciebie dwieście złotych. I jeszcze jakiś oryginalny sałat