Serce zranione rozpaczą: droga ku nowym radościom

Serce zranione przez nadzieję: droga ku nowym radościom

Aurora, między nami koniec! zimno rzucił Krzysztof. Chcę prawdziwej rodziny, dzieci. Ty nie możesz mi ich dać. Złożyłem wniosek o rozwód! Masz trzy dni, żeby się spakować. Jak wyjdziesz zadzwoń. Będę mieszkał u matki, dopóki nie przygotuję mieszkania dla dziecka i jego matki. Tak, nie zdziw się, moja nowa dziewczyna jest w ciąży! Trzy dni, Aurora!

Aurora milczała, czując, jak ziemia ucieka spod nóg. Co mogła odpowiedzieć? Pięć lat próbowali mieć dziecko, ale trzy ciąże zakończyły się tragedią. Lekarze twierdzili, że jest zdrowa, lecz za każdym razem coś szło nie tak. Aurora prowadziła zdrowy tryb życia, a będąc w ciąży chroniła się jeszcze bardziej. Ostatnim razem zrobiło jej się słabo w pracy, karetka nie zdążyła

Drzwi zamknęły się za Krzysztofem, a Aurora, bez sił, osunęła się na kanapę. Nie miała ochoty pakować rzeczy. Gdzie miała iść? Po ślubie mieszkała u ciotki, ale ta już nie żyła, a mieszkanie sprzedał jej syn. Wrócić do rodzinnej wsi Sosnówka, do domu babci? Wynająć mieszkanie? A praca? Pytania wirowały w głowie, ale czasu na myślenie nie było.

Następnego ranka drzwi otworzyły się i do mieszkania weszła teściowa, Danuta.

Nie śpisz? Słusznie powiedziała sucho. Przyszłam sprawdzić, czy nie zabierasz za dużo.

Nie zamierzam brać starych skarpet twojego syna odcięła się Aurora. Będziemy liczyć moje rzeczy?

Jaka uparta! A byłaś taka miła, cicha. Już po pierwszym razie mówiłam Krzysztofowi, że nie możesz rodzić.

Po to przyszłaś? Więc milcz i patrz.

Gdzie zabierasz te naczynia? zdenerwowała się teściowa.

Są moje, od ciotki, pamiątka po niej.

Bez nich tu będzie pusto!

To nie mój problem. Ale będziesz miała wnuka.

Bierz tylko swoje!

Laptop mój, ekspres do kawy i mikrofala prezent od kolegów. Samochód kupiłam przed ślubem. Twój syn ma swój.

Wszystkiego ci się zachciewa, a dzieci rodzić nie umiesz!

To nie twoja sprawa. Widocznie tak Bóg chciał.

Bez serca jesteś! Może specjalnie to robisz?

Gadasz głupoty. Nawet pomyśleć o tym boli.

Aurora rozejrzała się po mieszkaniu jej rzeczy już tu nie były. Szczotka, kosmetyki, kapcie Coś ważnego zapomniała. Teściowa przeszkadzała się skupić. Przypomniała sobie figurkę kotka, pamiątkę po babci. W środku była schowana zawieszka i pierścionek nie cenne, ale cenne dla serca. Krzysztof nazywał je śmieciami. Czy je wyrzucił? Aurora otworzyła balkon.

Co tam zapomniałaś? usłyszała głos teściowej. Pakuj się i wynoś!

Figurka kotka była na miejscu. Teraz można było wyjść.

Oto klucze, pożegnajmy się. Obyśmy się więcej nie widzieli.

Aurora zajrzała do biura. Była na zwolnieniu, ale poprosiła o urlop.

Wszystkim nam żal twojego losu powiedział szef. Ale bez ciebie ciężko. Trzy tygodnie wystarczą? Bądź gotowa, połowa projektów bez ciebie stoi.

Dobrze, to odwróci moje myśli. Dziękuję.

Potrzebujesz pomocy?

Nie.

Zajmiemy się urlopowym i premiami.

Dziękuję, przy okazji.

Aurora nie szukała mieszkania wróciła do Sosnówki. Dom babci stał pusty od jej śmierci trzy lata temu. Matki Aurora nie znała zmarła przy porodzie. Teraz i sama Aurora nie mogła zostać matką

Godzina drogi i była przed domem. Stary klon, zarastające rumianki. Ostatni raz byli tu z Krzysztofem jesienią, piekli kiełbaski. Aurora wjechała na podwórko, klucz od stodoły był w domu. Gdy otworzyła drzwi, zastygła. Stała w ciszy, uradowana, że ten stary dom znów stanie się jej schronieniem, a smutek w końcu przyniesie nowe szczęście.