Sasza nie znosiła tych dni, kiedy do domu dziecka przychodzili potencjalni rodzice adopcyjni! Przez siedem lat spędzonych tutaj nikt ani razu jej nie wybrał.

Kasia nigdy nie znosiła tych dni, kiedy do domu dziecka przychodzili potencjalni rodzice adopcyjni! Przez te siedem lat, odkąd tu była, ani razu nikt nie wybrał właśnie jej.

Kiedy była malutka, czekała na te dni z bijącym sercem. Zafascynowana patrzyła na eleganckie panie i panów, którzy wyglądali dla niej jak czarodzieje mieli zabrać ją do swojego zamku! Nowa mama miała ją całować na dobranoc, a nowy tata nosić ją na barana. Kasia marzyła jeszcze o własnym pokoju. No i żeby nie musieć codziennie oglądać tego wrednego Wojtka, który tylko czyhał, żeby pociągnąć ją za warkocz i wołał za nią Czajka.

Kasia nie wiedziała, co to znaczy, ale brzmiało bardzo przykro. Wojtek stale robił swoje:
Czajka! Czajka!
Miała pięć lat, gdy trafiła do domu dziecka. Jej rodzice zginęli w wypadku. Kasia długo nie mogła zrozumieć, czemu mama i tata po nią nie przychodzą. I czemu ją zostawili.

Z czasem zrozumiała, że ich już nie ma. Z każdymi kolejnymi miesiącami twarze rodziców zacierały się w jej pamięci. Zapominała ich głosy, zapachy, a nawet dom, w którym razem kiedyś mieszkali.

Tak bardzo chciała, żeby ktoś ją kiedyś wybrał! Ale cud się nie zdarzał, a ona rosła i zaczynała pojmować, że prawdopodobnie nikt jej już nie wybierze. Nie była ładną dziewczynką. Do nowych rodzin trafiały zawsze te dziewczynki z idealnymi kokardkami, pięknymi uśmiechami i gęstymi włosami.

Wojtek dalej jej dokuczał. Z czasem Kasia dowiedziała się, że czajka to ptak.

Tego dnia znowu pojawili się rodzice adopcyjni. Wszystkie dziewczynki ubrane były odświętnie, we włosach kokardy, a Kasia Kasia obcięła się na chłopaka. Nie chciała już, żeby ją ktoś wybierał. Postanowiła, że w swoim życiu wszystko i wszystkich wybierze sama!

Wychowawczynie aż westchnęły na jej widok, a Wojtek, jak zwykle, rzucił jej przez ramię:
Czajka!

Kasi właśnie stuknęło dwanaście lat. Wojtek był trzy lata starszy.

Tego dnia nie wybrano jej, zbyt poważnie i nieprzystępnie wyglądała z tymi swoimi nierówno obciętymi włosami i błyskającymi, zielonymi oczami.

Minęły trzy lata i z domu dziecka odszedł jej odwieczny wróg, Wojtek. Pożegnał się ze wszystkimi, a na koniec podszedł do Kasi:
No to na razie, Czajka?
No na razie odpowiedziała chłodno Kasia.
Wytrzymaj tu jakoś! Jeszcze tylko trzy lata! Potem cię stąd zabiorę do siebie! powiedział z determinacją Wojtek.
Jeszcze czego! A kto ci powiedział, że ja ciebie wybiorę? Głupi jesteś! odburknęła mu Kasia.
Wojtek spojrzał na nią dziwnie długo i odszedł, nie odwracając się już więcej.

Gdy Kasia opuściła mury domu dziecka, poczuła powiew wolności i dorosłego życia. Przez te lata z brzydkiego kaczątka zmieniła się w ślicznego łabędzia długie gęste włosy do pasa, wielkie zielone oczy, zgrabna sylwetka. Poszła w stronę mieszkania rodziców. I nagle usłyszała za plecami:
Cześć, Czajka!

Odwróciła się i zobaczyła Wojtka.
Po co tu przyszedłeś? zapytała.
Obiecałem, że cię zabiorę. Przyszedłem po ciebie powiedział i stanął tuż obok niej.
Przecież ci mówiłam, że sama będę wybierać! Kasia spojrzała na niego z dołu. Wojtek przez ten czas urósł jeszcze bardziej i nabrał postury.
To wybierz mnie, Kasiu! poprosił.
Zastanowię się powiedziała i ruszyła w stronę swojego nowego domu.

Wojtek szedł za nią aż pod klatkę. Poczekał, aż wejdzie do środka, i wtedy dopiero odszedł. Od tego dnia co wieczór siadał na ławeczce pod jej oknami. Dopóki Kasi nie zgasło światło w oknie, siedział i czekał.

Lato minęło i nadeszła deszczowa jesień, zaraz potem przyszła mroźna zima. A Wojtek wciąż przychodził i siadał na ławce. Któregoś wieczoru Kasia podeszła i przysiadła się do niego.
Nie masz już dość? Przecież tu zimno.
Dam radę. Wytrzymam Tylko wybierz mnie, proszę! poprosił znowu z tym swoim spojrzeniem, w którym było tyle czułości.

Kasia aż zerwała się z ławki i pobiegła do siebie. Stała potem za firanką i patrzyła, jak Wojtek patrzy na jej okna.

31 grudnia Kasia spieszyła się po pracy do domu. Trzeba było jeszcze nakryć do stołu, założyć nową sukienkę Zaraz sylwester! Wojtka na ławce nie było. Serce jej zamarło Może coś się stało?

Godzinę później skończyła już ze wszystkim, nalała sobie kieliszek szampana, podeszła do okna Wojtka nadal nie było. W piersi ścisnęło ją strasznie, złe myśli zakręciły się w głowie

Co robić? Szukać go? Ale gdzie? Ani adresu, ani telefonu nie mam! Głupia ja! złościła się na siebie Kasia.

I wtedy coś błysnęło za oknem.

Już chyba zaczynają strzelać fajerwerki pomyślała i podeszła bliżej. Na śniegu ogromnymi ognistymi literami palił się napis:
WYBIERZ MNIE, KASIA!!!

A Wojtek siedział na tej samej ławce, patrzył na jej okna i machał jej rękąKasia aż otworzyła okno szeroko, nie bacząc na zimno, i wychyliła się mocno w sam środek śnieżnej nocy. Pod blokiem, między płatkami śniegu i wśród zapachu fajerwerków, stał Wojtek z latarką w ręku i uśmiechem, który od razu rozgrzał jej serce.

Wybieram cię, głupku! krzyknęła, a w głosie miała cały swój śmiech, strach, dzieciństwo i nowe, lepsze życie, które mogło się zacząć właśnie teraz.

Zbiegła na dół, zapominając o pantoflach i płaszczu. Gdy tylko zobaczyła Wojtka, rzuciła się mu w ramiona. W oddali huczały sztuczne ognie, a śnieg wirował wokół nich, jakby świat składał im noworoczne życzenia szczęścia.

Wojtek objął ją mocno. Czajka, już zawsze będę czekał, dopóki sama mnie nie przepędzisz.

Nie będziesz musiał już czekać szepnęła Kasia i nareszcie się uśmiechnęła, tak naprawdę.

Tego sylwestra świętowali razem, na ławce pod jej oknami, dzieląc się swoim życiem. Razem wybrani przez siebie nawzajem.