Sasza nie znosiła dni, kiedy do domu dziecka przychodzili potencjalni rodzice adopcyjni! Przez siedem lat spędzonych tutaj, ani razu nikt jej nie wybrał.

Kasia zawsze nienawidziła tych dni, gdy do domu dziecka przychodziły potencjalne rodziny adopcyjne! Siedem lat już tu mieszkała i jeszcze ani razu nikt jej nie wybrał.
Kiedy była mała, bardzo czekała na takie dni. Zafascynowana patrzyła na eleganckie panie i panów, którzy wydawali się jej czarodziejami miały ją zabrać do swojego zamku! Nowa mama miała ją całować na dobranoc, a nowy tata nosić na barana. I w końcu miałaby swój pokój. Już by nie musiała patrzeć codziennie na tego wrednego Witka, który ciągle ciągnął ją za warkocze i przezywał ją Skowronkiem.

Kasia nie wiedziała co znaczy skowronek, ale brzmiało to strasznie obraźliwie. A Witek uporczywie powtarzał:
Skowronek! Skowronek!
Kasia miała zaledwie pięć lat, gdy trafiła do domu dziecka w Gdańsku. Jej rodzice zginęli w wypadku. Długo nie rozumiała, dlaczego mama i tata do niej nie przychodzą. Nie pojmowała, czemu ją zostawili.

Z czasem dotarło do niej, że już ich nie ma. Zaczęła zapominać ich twarze. Ich głosy, zapach, dom wszystko zaczęło blaknąć z pamięci.
Tak bardzo pragnęła, by w końcu ktoś wybrał właśnie ją! Ale z każdym rokiem coraz mocniej rozumiała, że cud się nie zdarzy. Po prostu była brzydulą na adopcje zawsze brali dziewczynki z pięknymi warkoczami, kokardkami i promiennym uśmiechem.

Witek nadal ją męczył, ale Kasia już wiedziała, że skowronek to po prostu ptak.
Tego dnia znów pojawili się nowi kandydaci na rodziców. Wszystkie dziewczynki wystrojono, powplatano kokardy w warkocze. Kasia nagle sama ostrzygła się na krótko, jak chłopak. Miała dość czekania, aż ktoś ją wybierze. Postanowiła, że w swoim życiu to ona będzie wybierać!

Wychowawczynie złapały się za głowy na widok nowej fryzury. A Witek rzucił jej, jak zwykle:
Skowronek!
Kasia właśnie skończyła dwanaście. Witek był starszy o trzy lata.

Tego dnia nikt jej nie wybrał. Z krzywą fryzurą i błyskiem złości w oczach wyglądała zbyt groźnie dla odwiedzających.
Trzy lata później Witek opuszczał mury domu dziecka. Pożegnał się ze wszystkimi, a na końcu podszedł do Kasi:
No to na razie, Skowronku!
Na razie odpowiedziała chłodno Kasia.
Wytrzymaj tu jeszcze. Zostały ci trzy lata! Potem zabiorę cię do siebie! powiedział stanowczo.
Śnij dalej! Kto ci powiedział, że ja ciebie wybiorę, głupku? odparła hardo.
Witek spojrzał na nią długo, dziwnie… i bez słowa wyszedł, ani razu się nie odwracając.

Zamykając drzwi za sobą, Kasia wyszła na miasto i pierwszy raz poczuła wolność oraz powiew dorosłego życia. Przez te wszystkie lata z brzydkiego kaczątka wyrosła w przepiękną dziewczynę bujne włosy do pasa, ogromne zielone oczy, zgrabna figura. Zmierzając do mieszkania po rodzicach w Gdańsku usłyszała nagle:
Cześć, Skowronku!
Odwróciła się i stanął przed nią Witek.
Po co tu przyszedłeś? zapytała.
Przecież obiecałem cię zabrać. No to jestem podszedł bliżej.
Powiedziałam ci, że sama będę wybierać! spojrzała mu prosto w oczy. Witek wyciągnął się przez ten czas i nabrał postury.
To mnie wybierz, Kasiu! poprosił cicho.
Pomyślę rzuciła, ruszając do swojego nowego mieszkania.

Witek chodził pod jej oknami każdego dnia. Siadał na ławce pod blokiem i siedział tam tak długo, aż zgasło światło w oknie Kasi.
Lato minęło, przyszła deszczowa jesień, a potem śnieżna zima. Ale Witek dalej podchodził codziennie. Pewnego dnia, Kasia podeszła i przysiadła się do niego.
Nie znudziło ci się jeszcze? Przecież zimno tu siedzieć!
Przeżyję. Bylebyś tylko mnie wybrała, Kasiu i spojrzał na nią z takim ciepłem w oczach, że aż zadrżała.
Wyskoczyła zaraz z ławki i pobiegła do domu. Patrzyła potem zza firanki, jak Witek zerka w jej okna.

31 grudnia, wracając z pracy w Gdańsku, Kasia śpieszyła się do domu jeszcze trzeba przygotować kolację, ubrać nową sukienkę, zaraz Nowy Rok! Witek nie siedział na ławce. Serce jej mocniej zabiło może stało się coś złego?
Godzinę później, po domowych przygotowaniach, nalała sobie kieliszek szampana i podeszła do okna. Wciąż go nie było. Serce ścisnęło się z niepokoju Strach wił się w brzuchu…
I co teraz? Szukać go? Przecież nie znam jego adresu ani telefonu! Głupia ja! No głupia!
W tym momencie za oknem coś rozświetliło śnieg!

Już puszczają fajerwerki pomyślała i podeszła do okna, żeby zobaczyć pokaz.

Na śniegu, wielkimi ogniami, płoniał napis:
WYBIERZ MNIE, KASIU!!!
A Witek siedział na tej samej ławce, patrzył w jej okna i machał do niejKasia stała jak zaczarowana, z kieliszkiem w dłoni, zapatrzona w drżący napis na śniegu. Ognie dogasały jeden po drugim, aż została tylko lekka łuna. Pospiesznie narzuciła płaszcz na sukienkę i zbiegła po schodach na dwór, serce waliło jej jak oszalałe.

Na środku podwórka, wśród płatków śniegu, stał Witek. Trzymał w rękach mały bukiet przysypanych śniegiem stokrotek nie wiadomo skąd wytrzasnął je w samym środku zimy.

Nowy Rok, Skowronku powiedział cicho. Może dziś mnie wybierzesz? Chociaż na tę jedną noc? A potem, jeśli pozwolisz na całe życie.

Kasia spojrzała mu w oczy i pierwszy raz naprawdę się uśmiechnęła szeroko i szczerze, jak nie uśmiechała się od lat. Łzy szczypały ją w policzki, ale zupełnie jej to nie obchodziło.

Wybrałam cię dawno temu, głupku. Tylko musiałam sama to zrozumieć wyszeptała.

Witek odstawił kwiatki na śnieg. Przyciągnął ją do siebie, mocno i bez uprzedzeń, dokładnie tak, jak dzieciak przytula swojego najlepszego przyjaciela.

Wokół wybuchały fajerwerki. Ludzie w oknach wznosili toast za Nowy Rok. Ale Kasia nie słyszała niczego oprócz bicia własnego serca i głosu, który wreszcie odnalazł melodię:
Jestem twoim Skowronkiem, tylko już nikt nigdy nie będzie mnie przezywał. Od dziś będę śpiewać, ale dla ciebie.

A nad nimi, w pierwszych minutach Nowego Roku, śnieg cicho przykrył wszystkie stare smutki.