Sąsiadom opowiadała kłamstwa o swojej córce, bo wstyd było przyznać prawdę

Sąsiadom opowiadała kłamstwa o swojej córce, bo wstyd było. W zawiniątku przygotowanym na śmierć leżały też listy od córki. Gienia wyjęła je i położyła zmarłej pod poduszkę. Niech zabierze je do grobu, i ten straszny wstyd

Z prawdziwego życia. Straszny wstyd.

Helena od młodości wierzyła w sny. Jakoś tak się złożyło. Bywało, któraś z dziewczyn w brygadzie opowie sen, a ona pomyśli i wyjaśnia, co to może znaczyć. Rzadko się myliła. A swoje sny zawsze sama rozumiała. I jeszcze w snach latała! Bywało, że unosiła się nad chatami i leciała! Aż dech zapierało! Jeden sen powtarzał się jej regularnie. Białe konie w siwych jabłkach zaprzężone do sań, a w saniach ona z Leszkiem we dwoje trzymają lejce. Konie nabierają takiego rozpędu, że wzbijają się w niebo! Oboje aż tracą oddech! Puszczają lejce i chylą się w saniach lecą Ten sen śnił się jej wiele razy, póki Leszek żył. A gdy go zabrakło, jeszcze nieraz latała na tych koniach, a on stał obok, tylko lejców już nie brał Uśmiechał się Tak lubiła te nocne loty, choć wiedziała, że konie we śnie to choroba, a może i śmierć Po takim locie albo ciśnienie skoczy, albo serce dziwnie kołacze

Tamtej nocy znów stali we dwoje w saniach. Ale nikt już nie kierował lotem. Lejce zniknęły. A konie wznosiły się coraz wyżej, aż pod chmury! Na chmurce siedział aniołek ze skrzydełkami i uśmiechał się do nich. Lilka! Moja Lilka! krzyknęła we śnie Helena tak głośno, że się obudziła

Czas już czas się zbierać szepnęła do siebie. Bez żalu, bez rozpaczy

W chacie zawsze lubiła porządek, więc umyła podłogę i wytrzepała tkane dywaniki. Wyjęła zawiniątko to, które od dawna chowała na śmierć, wszystko rozpakowała, nawet karteczki popisała, co i gdzie ma leżeć. Bo bez niej nikt tego nie zrobi. Obcy ludzie będą szukać A przyjdzie Gienia, kto by inny! Tylko ona teraz do niej zagląda, przyjaciółka i niemal siostra. Mało już zostało jej koleżanek na tym świecie, a i tak nikt nie dotrze, bo nogi bolą. A Gienia jeszcze sprawna. Przybiegnie

Helena wzięła szkolny zeszyt, długopis i usiadła pisać list.

Wybacz mi, Geniu. Jesteś mi najbliższa. Żyłyśmy jak siostry Nie rozgłaszaj, proszę cię, mojego strasznego wstydu. Mnie już pewnie i tak nie będzie bolało, co ludzie powiedzą, ale proszę Latami kłamałam ludziom i tobie, siostro, że mam troskliwą córkę, tylko nie przyjeżdża, bo chora A prawda jest taka, że nie wiem, gdzie ona. Myślę, że żyje, tylko dawno mnie zostawiła. Żeby nie było wstydu patrzeć ludziom w oczy, wszystkim kłamałam, i tobie też Nie czekaj na moją córkę, nie szukaj jej Pochowaj mnie obok Leszka, tam, gdzie miejsce zostawiłam. Chatę i wszystko, co w niej, tobie zostawiam. Może twoim dzieciom się przyda. Nie udało mi się córki wychować Straszny wstyd z tego mam. I niech on pójdzie ze mną do grobu Proszę cię, siostro

Helenka dobrze napaliła w piecu i kuchni, zasunęła przepustnicę w kominie i położyła się spać

Gienia już wieczorem zauważyła, że u przyjaciółki jakoś nie świeci, ale czy mogła pomyśleć!

Czy nie zostawiła jakiejś notatki zmarła? pytał policjant, który przyjechał stwierdzić zgon samotnej kobiety.

Nic nie było Nic Ciężko jej było z samotności i tyle mówiła Gienia, gniotąc w kieszeni pomięty list przyjaciółki.

* * *

Jej Lilka rosła na piękną i mądrą dziewczynkę. Jedyną, ukochaną. Leszek, żonaty agronom z PGR-u, zakochał się w zwykłej pracownicy. Według praw tamtych czasów mieli go zwolnić, wykluczyć z partii, ale jakoś wyszło, że tylko upomnieli i zapomnieli. Z żoną nie mieli dzieci, a tu prosta kobieta rodzi nieślubne dziecko agronoma! Gadali, że sam przewodniczący rady miał ręce