Sąsiadom opowiadała kłamstwa o córce, bo wstydziła się prawdy

W swojej wiosce opowiadała kłamstwa o córce, bo wstyd było
W zawiniątku przygotowanym na śmierć leżały też listy od córki. Halina wyjęła je i położyła zmarłej pod poduszkę. Niech zabierze je do grobu, i swój straszny wstyd

Z prawdziwego życia. Straszny wstyd

Urszula od młodości wierzyła w sny. Tak jakoś się złożyło. Bywało, któraś z dziewczyn w brygadzie opowie sen, a ona pomyśli i tłumaczy, co to znaczy. Rzadko się myliła. A swoje sny zawsze sama rozumiała. I jeszcze latała we śnie! Bywało, że naprawdę unosi się nad chatami i leci! Aż dech zapiera! Jeden sen śnił jej się regularnie. Białe konie w siwych jabłkach zaprzężone do sań, a w saniach ona z Aleksandrem we dwoje trzymają lejce. Konie nabierają takiej prędkości, że wprost wzbijają się w niebo! Oboje z mężem aż tracą oddech! Puszczają lejce i tulą się w saniach lecą Ten sen śnił jej się wiele razy, gdy Aleksander jeszcze żył. A gdy go zabrakło, wciąż latała na koniach, a on stał obok, tylko lejców nie brał Uśmiechał się Tak lubiła te nocne loty, choć wiedziała, że konie we śnie to choroba, a może i śmierć Tak polata w nocy, a potem patrz albo ciśnienie skoczy, albo serce kłuje

Tamtej nocy znów stali we dwoje w saniach. Ale nikt już nie kierował lotem. Lejców wcale nie było. A konie wznosiły się coraz wyżej, pod same chmury! Na chmurce siedział aniołek ze skrzydełkami i uśmiechał się do nich. Lilka! Moja Lilka! krzyknęła we śnie Urszula tak głośno, że się obudziła

Czas już Czas już się zbierać cicho mówiła do siebie. Bez żalu, bez rozpaczy

W chacie zawsze lubiła porządek, więc umyła podłogę i wytrzepała tkane chodniki. Wyjęła zawiniątko to, które od dawna trzymała na śmierć, wszystko rozłożyła, nawet karteczki popisała, co i gdzie. Bo bez niej nikt tego nie zrobi. Obcy ludzie będą szukać A przyjdzie Halina, kto by inny! Tylko ona teraz do niej zagląda, przyjaciółka i jak siostra. Mało już zostało jej przyjaciółek na tym świecie, i nikt nie dotrze, bo nogi bolą. A Halina jeszcze sprawna. Przybiegnie

Urszula wzięła szkolny zeszyt, długopis i usiadła pisać list.

Wybacz mi, Halu. Jesteś mi najbliższa. Żyłyśmy z tobą jak siostry Nie wyjawiaj ludziom, proszę cię, mojego strasznego wstydu. Mnie już pewnie nie będzie bolało, co ludzie powiedzą, ale proszę Latami kłamałam wszystkim i tobie, siostro, że mam troskliwą córkę, tylko nie przyjeżdża, bo chora A prawda jest taka, że nie wiem, gdzie ona. Myślę, że żyje, tylko zostawiła mnie dawno temu. I żeby nie było wstydu patrzeć ludziom w oczy, kłamałam wszystkim, i tobie też Nie czekaj na moją córkę, nie szukaj jej Pochowaj mnie przy Aleksandrze, tam, gdzie miejsce zostawiłam. Chatę i wszystko, co w niej, zostawiam tobie. Może się twoim dzieciom przyda. Nie udało mi się córki wychować Straszny wstyd za to mam. I niech idzie ze mną do grobu Proszę cię, siostro

Urszula solidnie napaliła w piecu i kuchni, zasunęła przepustnicę w kominie i położyła się spać

Halina jeszcze wieczorem zauważyła, że u przyjaciółki dziwnie ciemno, ale czy mogła pomyśleć!

Czy nie zostawiła jakiejś notatki zmarła? pytał policjant, który przyjechał stwierdzić zgon samotnej kobiety.

Nic nie było Nic Ciężko jej było z samotności i tyle mówiła Halina, gniotąc w kieszeni zmięty list przyjaciółki.

* * *

Jej Lilka rosła na piękną i mądrą. Jedyną, ukochaną. Aleksander, żonaty agronom z PGR-u, zakochał się w zwykłej pracownicy. Według praw tamtych czasów mieli go zwolnić, wyrzucić z partii, ale jakoś tak wyszło, że tylko połajali i zapomnieli. Z żoną nie mieli dzieci, a tu prosta kobieta urodziła nieślubne dziecko agronomowi! Mówili, że sam przewodniczący rady miał ręce umazane, więc pomógł szybko się rozwieść i ożenić z Urszulą. Nie ma tu miejsca na bez