Sąsiadom opowiadała kłamstwa o córce, bo wstydziła się prawdy

W sąsiedztwie opowiadała nieprawdę o swojej córce, bo było jej wstyd. W paczce przygotowanej na śmierć leżały także listy… od córki. Halina wyjęła je i położyła zmarłej pod poduszkę. Niech zabierze je do grobu, i… swój straszny wstyd…

Z prawdziwego życia. Straszny wstyd.

Jadwiga od młodości wierzyła w sny. Jakoś tak się układało. Bywało, któraś z dziewczyn w brygadzie opowie sen, a ona pomyśli… i tłumaczyła, co to może znaczyć. Rzadko się myliła. A swoje sny zawsze sama rozumiała. A jeszcze latała w snach! Czasem tak naprawdę unosiła się nad domami i leciała! Aż dech zapierało! Jeden sen powtarzał się jej w regularnych odstępach. Białe konie w siwych jabłkach zaprzężone do sań, a w saniach ona i Aleksander we dwoje trzymali lejce. Konie rozpędzały się tak szybko, że wzbijały się w niebo! Oboje z mężem mieli wrażenie, że serce zamiera. Rzucali lejce i chylili się w saniach… lecieli… Ten sen śnił jej się wiele razy, dopóki Aleksander żył. A gdy go zabrakło, jeszcze nieraz latała na koniach, a on stał obok, tylko lejców już nie brał… Uśmiechał się… Tak bardzo lubiła te nocne loty, choć wiedziała, że konie we śnie to zwiastun choroby, a może i śmierci… Tak polata nocą, a potem patrz albo ciśnienie skacze, albo serce kłuje…

Tej nocy znów stali we dwoje w saniach. Ale nikt już nie kierował lotem. Lejców w ogóle nie było. A konie wzbijały się coraz wyżej, aż pod chmury! Na chmurce siedział aniołek ze skrzydełkami i uśmiechał się do nich. Danusiu! Moja Danusiu! krzyknęła we śnie Jadwiga tak głośno, że sama się obudziła…

Czas już… Czas już… się przygotować cicho szepnęła do siebie. Bez żalu, bez rozpaczy…

W domu zawsze lubiła porządek, więc tylko umyła podłogę i wytrzepała tkane chodniki. Wyjęła paczkę tę, którą od dawna chowała na śmierć, wszystko poukładała, nawet napisała karteczki, co i gdzie. Bo bez niej nikt tego nie zrobi. Będą obcy ludzie szukać… A przyjdzie Halina, bo kto by inny! Tylko ona teraz do niej zagląda, jest i przyjaciółką, i jak siostrą. Mało już zostało jej przyjaciółek na tym świecie, a i nikt do niej nie dotrze, bo nogi bolą. A Halina jeszcze zwinna. Przybiegnie…

Jadwiga wzięła szkolny zeszyt, długopis i usiadła pisać list.

Wybacz mi, Halinko. Jesteś mi najbliższa. Żyłyśmy z tobą jak siostry… Nie rozgłaszaj, proszę cię, mojego strasznego wstydu. Mnie już pewnie nie będzie bolało, gdy ludzie będą plotkować, ale i tak proszę… Przez wiele lat kłamałam ludziom i tobie, moja siostro, że mam troskliwą córkę, tylko nie przyjeżdża, bo choruje… A prawda jest taka, że nie wiem, gdzie ona jest. Myślę, że żyje, tylko zostawiła mnie dawno temu. I żeby nie było wstyd patrzeć ludziom w oczy, wszystkim kłamałam, i tobie też… Nie czekaj na moją córkę, nie szukaj jej… Pochowaj mnie przy Aleksandrze, tam, gdzie miejsce zostawiłam. Dom i wszystko, co w nim, zostawiam tobie. Może twoim dzieciom się przyda. Nie udało mi się wychować córki… Straszny wstyd za to mam. I niech idzie ze mną do grobu… Proszę cię, siostro…

Jadwiga porządnie napaliła w piecu, zamknęła przepustnicę w kominie i położyła się spać…

Halina już wieczorem zauważyła, że u przyjaciółki jakoś nie świeci, ale czy mogła pomyśleć!

Czy nie zostawiła jakiejś kartki? pytał policjant, który przyjechał stwierdzić zgon samotnej kobiety.

Nic nie było… Nic… Ciężko jej było z samotności i tyle… mówiła Halina, gniotąc w kieszeni pomięty przedśmiertny list przyjaciółki.

* * *

Jej Danusia rosła na piękną i mądrą dziewczynkę. Jedyną, ukochaną. Aleksander, żonaty agronom, zakochał się w zwykłej pracownicy PGR-u. Według praw tamtych czasów mieli go zwolnić, wyrzucić z partii, ale jakoś tak wyszło, że tylko go upomniano i… niby zapomniano. Z żoną nie mieli dzieci, a tu oto robotnica urodziła nieślubne dziecko agronomowi! Mówili, że sam przewodniczący rady miał ręce nieczyste, więc szybko pomógł mu się rozwieść i ożenić z Jadwigą. Nie będziemy tu »bezbożnictwa« rozszerzać stukał pięścią w stół. Jego była wyjechała do miasta i, jak mówiono, znalazła sobie miejskiego, a oni żyli w zgodzie, córkę wychowywali, tylko… nie długo i nie szczęśliwie.

Te same konie, podobne do tych ze snów, tylko prawdziwe, przyniosły nieszczęście. Aleksander późnym wieczorem wracał z pola rowerem od kombajnów. W nocnej ciemności wpadły na niego konie i przejechały. Jeździec był pijany i nie zauważył. Gdyby ktoś znalazł go wcześniej! Jadwiga czekała do świtu, nie zmrużywszy oka. Znaleźli go rano… już martwego. A można było uratować, gdyby ktoś zobaczył. Taki już los…

Zdarzali się u Jadwigi zalotnicy… Ale ona na nich nawet nie patrzyła. Żyła tylko córką. A ta była tylko radością dla matki. Uczyła się świetnie. I w artystycznym kółku nie tylko we wsi, ale w całym powiecie występowała. Bo i śpiewała, i tańczyła! Wszyscy mówili, że to talent! Jeszcze i szczęściara! Za pierwszym razem dostała się do samego Instytutu Kultury w Warszawie!

Jadwiga nie mogła nacieszyć się córką. Wciąż starała się, by jechać do dziecka, przywieźć jedzenie, zobaczyć się. Pierwszy rok Danusia się cieszyła, sama też przyjeżdżała przy każdej okazji. Ale z czasem odzwyczaiła się. Jeszcze i matce zaczęła odpyskować. Drażliwa taka. Wszystko jej nie tak. Przyjechała Jadwiga raz, drugi córki nie ma w akademiku. Mówią, że jakiegoś zagranicznego narzeczonego sobie znalazła. Ze studiów ją wkrótce wyrzucili. Byli koledzy mówili, że ten cudzoziemiec wciągnął Danusię w narkotyki. Wtedy jeszcze na wsiach o takich nieszczęściach nie słyszano. Co za wstyd dla matki! Straszny wstyd!

Gdzieś po roku od rozstania Danusia napisała do matki list