„Sąsiad (51 lat) od 12 lat mieszka samotnie. Wczoraj zapytałem — dlaczego nie szuka sobie partnerki? Wyjaśnił mi 6 powodów. Zrozumiałem, że ma rację”

Wczoraj poszedłem do sąsiada Sławka pożyczyć wiertarkę. Otworzył mi drzwi w domowych spodniach i t-shircie:

Wejdź, właśnie skończyłem kolację.

Poszedłem za nim do mieszkania. Czysto, w kuchni pachniało pieczonym kurczakiem. Na stole laptop, obok kieliszek czerwonego wina.

Sławek ma pięćdziesiąt jeden lat. Od dwunastu lat jest rozwiedziony i mieszka sam. Pracuje jako inżynier, zarabia sześć tysięcy złotych.

Znam go od pięciu lat, od kiedy zamieszkałem w tym bloku w Gdańsku. Przez ten czas nie zauważyłem u niego żadnej kobiety. Nawet jako gościa.

Oddał mi wiertarkę, nalał whisky:

Usiądź, skoro przyszedłeś. Dawno się nie widzieliśmy.

Usiedliśmy w kuchni. Wypiliśmy po szklaneczce.

Zapytałem:

Sławek, czemu jesteś sam? Nie rozglądasz się za nikim?

Uśmiechnął się krzywo:

Wiesz co, Piotrek, po tych dwunastu latach samotności zrozumiałem, że tak mi lepiej.

Czemu?

Nalał jeszcze trochę. Oparł się na krześle:

Opowiem ci. Sześć powodów. Konkretne, wypróbowane na sobie.

Powód pierwszy ryzyko bankructwa przez rozwód

Sławek zaczął:

Rozwiodłem się dwanaście lat temu. Byłem żonaty osiemnaście lat z Zofią. Mamy córkę, teraz ma dwadzieścia osiem, mieszka na swoim.

Wziął łyk whisky:

Rozstaliśmy się z powodu jej zdrady. Przyłapałem ją z kolegą z pracy. Złożyłem pozew o rozwód.

I co?

Sąd podzielił mieszkanie na pół. Chociaż większość kredytu spłaciłem ja. W końcu sprzedaliśmy mieszkanie, pieniądze na pół, kupiłem sobie tę kawalerkę.

Spojrzał na mnie:

Piotrek, przez jej zdradę straciłem połowę majątku. Prawo tak stanowi. Rozumiesz to? Pracowałem, spłacałem kredyt, ona zdradzała, a i tak dostała połowę.

No niestety, tak wygląda rozwód…

No właśnie. I po co mam znowu ryzykować? Powiedz, spotykam kobietę, zamieszkamy razem, pobierzemy się, kupimy auto albo coś innego. Po paru latach się rozmyśli znowu tracę dorobek. Po co mi to ryzyko?

Milczałem. Sławek mówił dalej.

Powód drugi kobiety nie wspierają męskich marzeń

Słuchaj, Piotrek, mam swoje marzenie. Chcę kupić starą Jawę. Odrestaurować i w wolne dni się nią przejechać.

Super sprawa.

Już rok odkładam kasę, jeszcze pół i mam swój motor z lat siedemdziesiątych. Sam wszystko zrobię.

Popił whisky wodą:

Jak byłem żonaty, też miałem marzenia. Chciałem się nauczyć grać na gitarze. Kupiłem gitarę, zapisałem się na lekcje. Zofia: Po co ci to, masz czterdzieści lat, nie będziesz drugim Niemenem. Rzuciłem to. Chciałem popłynąć na Mazury na kajakach. Ona: Chyba zwariowałeś, kredyt jest, a ty w głowie dzieciństwo. Nie pojechałem.

Spojrzał w okno:

Kobiety nie rozumieją marzeń facetów. Mają to za głupotę. Teraz żyję sam i spełniam swoje pasje. Kupię motor nikt mi nie powie, że jestem kretynem.

Powód trzeci kobiety mają zawyżone oczekiwania

Sławek ciągnął dalej:

Trzy lata temu spróbowałem randek przez internet. Założyłem profil, szczerze wpisałem: wiek, praca, zarobki, hobby.

I jak?

Pisałem z kilkoma. Jedna, Małgorzata, czterdzieści sześć lat, administratorka w salonie urody, zarabiała trzy tysiące. Odpisała mi: Fajny, ale szukam kogoś, kto zarabia ponad dziesięć tysięcy.

Zaczął się śmiać:

Odpisałem jej: A pani ile zarabia?, obraziła się i zablokowała.

Naprawdę?

Naprawdę. Piotrek, większość kobiet uważa się za królowe. Zarabiają trzy-cztery tysiące, wynajmują mieszkania, ale chcą faceta z apartamentem, autem, kilkunastoma tysiącami i najlepiej domkiem na Mazurach. Do tego same oferują kobiecą energię.

Dopił whisky:

Zarabiam sześć tysięcy, własne mieszkanie, auto. Dla wielu kobiet jestem przegranym, bo nie obracam milionami. Po co mi ktoś, kto mnie nie szanuje?

Powód czwarty kobiety nie umieją prowadzić domu

Zapytalem:

A nie brakuje ci domowego klimatu, wspólnego gotowania?

Sławek roześmiał się głośno:

Piotrek, rozejrzyj się. Czysto? Czysto. Sprzątam raz na tydzień, godzina roboty. Gotuję? Gotuję. Kurczak z warzywami pół godziny i jest. Pranie? Pralka sama pierze, tylko wrzucić trzeba.

Wstał, pokazał na kuchnię:

Nie potrzebuję kobiety do sprzątania. Sam ogarniam. A wiesz ilu kobiet dziś nie umie gotować? Co druga. Zamawiają pizzę albo jedzą gotowce.

Ale są gospodynie

Jasne, ale rzadko. Poza tym, po co mi kobieta, która wymaga, bym ją w pełni utrzymywał? Wolę sam sobie ugotować.

Powód piąty strach przed manipulacją i kłamstwem

Sławek znowu nalał whisky dla mnie i dla siebie.

Piotrek, po rozwodzie spotykałem się z dwiema kobietami. Krótko. Obie kłamały.

Jak?

Pierwsza, Kinga, utrzymywała, że jest rozwiedziona. Spotykaliśmy się miesiąc. Potem dowiedziałem się przypadkiem, że ma męża. Po prostu szukała rozrywki, bo mąż mało zarabia.

Zrobił łyk:

Druga, Elżbieta, twierdziła, że nie ma dzieci. Spotykaliśmy się dwa miesiące. Okazało się, że ma dwoje. Nie mówiła, żeby mnie nie przestraszyć.

No nieźle…

No właśnie. Mam dość kłamstw. Kobietom łatwo to przychodzi. Uważają, że to nic takiego, byle tylko facet się złapał. A potem narzekają, że nie ufamy.

Powód szósty kara za inicjatywę

Sławek oparł się wygodniej:

Ostatni raz próbowałem zagadać do kobiety rok temu, w księgarni. Stała przy literaturze klasycznej, wybierała książkę. Ładna, koło czterdziestki piątki.

I?

Podszedłem, mówię: Dzień dobry, widzę, że lubi pani klasykę. Może coś doradzę? Spojrzała na mnie jak na dziwną postać. Zimno odpowiedziała: Poradzę sobie sama. Odwróciła się i poszła.

Uśmiechnął się smutno:

Piotrek, dziś każda inicjatywa faceta wygląda, jakbyś był zboczeńcem. Zaczepisz już podrywacz. Napiszesz w sieci stalker. Zaprosisz na kawę żerujesz na kobietach.

Ale nie wszystkie takie…

Może nie wszystkie, ale większość. Mam już dość odrzucenia i chłodnych spojrzeń. Teraz nie zaczynam rozmów. Jak kobiecie zależy niech sama wykaże zainteresowanie. Ja się nie będę ośmieszał.

Dlaczego się zastanowiłem i co zrozumiałem

Sławek wypił ostatni łyk whisky. Spojrzał na mnie:

Piotrek, nie twierdzę, że wszystkie kobiety są złe. Są i takie porządne. Ale znaleźć taką to jak szukać igły w stogu siana. A stawka za błąd jest wysoka: pieniądze, nerwy, stracony czas.

Wstał:

Mam pięćdziesiąt jeden lat. Dobrą pracę. Własne mieszkanie. Auto. Pasje. Przyjaciół. Samemu mi dobrze. Po co mam ryzykować szczęście dla związku, który w dużym stopniu może skończyć się rozwodem i stratą wszystkiego?

Wróciłem do siebie. Położyłem się spać. Przenikały mnie jego słowa.

Mam czterdzieści dziewięć lat. Od dwudziestu trzech lat jestem żonaty. U nas z żoną jest w porządku. Ale gdybym był sam… poszedłbym tą samą drogą?

Chyba tak.

Czy mężczyzna ma rację, żyjąc sam od dwunastu lat z powodu lęku przed stratą, czy to jednak tchórzostwo przed emocjonalnym ryzykiem?

Czy rozwód rzeczywiście rujnuje faceta nawet po zdradzie żony, czy to przesada?

Czy w wieku 50+ odpuścić związki, bo koszt błędu jest zbyt duży to mądrość, egoizm czy lęk przed życiem?

Czy faktycznie kobiety nie wspierają męskich marzeń i mają je za głupoty, czy może mężczyźni zwyczajnie wybierają niewłaściwe partnerki?