Sąsiad (51 lat) od 12 lat mieszka sam. Wczoraj zapytałem go: „Dlaczego nie szukasz sobie partnerki?” On wymienił 6 powodów. Zrozumiałem, że ma rację

Wczoraj wstąpiłem do sąsiada, Wojciecha, żeby pożyczyć wiertarkę. Otworzył drzwi w domowych spodniach i t-shircie:

Wejdź, właśnie zjadłem obiad.
Wszedłem. W mieszkaniu czysto, w kuchni pachniało pieczonym kurczakiem. Na stole laptop, obok kieliszek czerwonego wina.

Wojciech ma pięćdziesiąt jeden lat. Od dwunastu jest rozwiedziony. Mieszka samotnie. Pracuje jako inżynier, zarabia około siedmiu tysięcy złotych.

Znam go od pięciu lat od kiedy zamieszkałem w tym bloku. Nigdy nie widziałem u niego żadnej kobiety. Nawet w odwiedzinach.

Oddał mi wiertarkę, nalał whisky:

Usiądź, skoro już przyszedłeś. Dawno się nie widzieliśmy.
Usiedliśmy w kuchni. Wypiliśmy po jednym.

Zapytałem:
Wojtek, dlaczego jesteś sam? Nie szukasz nikogo?
Zaśmiał się gorzko:

Nie szukam na siłę. Wiesz, Adam, żyję sam od dwunastu lat i doszedłem do wniosku, że tak jest mi lepiej.
Dlaczego?
Nalał jeszcze trochę. Oparł się na krześle:

Powiem ci, sześć powodów. Konkretów, które przemyślałem.
Pierwszy powód ryzyko bankructwa przy rozwodzie
Wojtek zaczął spokojnie:

Rozwiodłem się dwanaście lat temu. Byłem z Martą osiemnaście lat. Mamy córkę, ma teraz dwadzieścia osiem i mieszka sama.
Wziął łyk whisky:

Rozwód przez jej zdradę. Przyłapałem ją z kolegą z pracy. Wniosłem sprawę rozwodową.
I co było dalej?
Sąd podzielił mieszkanie na pół. Mimo że to ja głównie spłacałem kredyt hipoteczny. W końcu: sprzedaliśmy mieszkanie, podzieliliśmy pieniądze, ja kupiłem tę kawalerkę.
Spojrzał na mnie poważnie:

Adam, przez jej zdradę straciłem połowę majątku. I to według prawa jest normalne. Rozumiesz? Ja pracowałem, płaciłem raty, ona zdradzała a i tak dostała połowę.
No tak, taki rozwód
Właśnie. I teraz powiedz: mam to znowu ryzykować? Poznaję kobietę. Zamieszkamy razem. Trzy lata miną, ślub, wspólny samochód czy inny majątek. Potem jej się odmieni, chce odejść. Po co mi znów taki stres?
Zamilkłem na chwilę. On ciągnął dalej.

Drugi powód kobiety nie wspierają marzeń facetów
Wiesz, Adam, mam swoje marzenia. Chcę kupić stary motocykl. Odrestaurować. Jeździć w weekendy.
Fajnie brzmi.
No. Już od roku zbieram, jeszcze pół roku i kupuję Junaka z lat siedemdziesiątych. Będę dłubał sam.
Westchnął, popił whisky wodą:

Za małżeństwa też marzyłem. Chciałem nauczyć się grać na gitarze. Kupiłem, zapisałem się na lekcje. Marta: Po co ci to? Masz czterdziestkę na karku, nie jesteś Niemenem. Rzuciłem. Chciałem pojechać na spływ kajakowy na Mazury. Ona: Oszalałeś? Mamy kredyt, a ty dziecinnisz. Nie pojechałem.
Spojrzał w okno:

Kobiety ignorują chłopięce pasje. Uważają je za głupoty. A teraz żyję sam robię, co chcę. Kupię motocykl, i nikt mi nie powie, że jestem głupi.

Trzeci powód wygórowane wymagania kobiet
Wojtek mówił dalej:

Trzy lata temu spróbowałem portali randkowych. Napisałem uczciwie w profilu: wiek, praca, zarobki, zainteresowania.
No i?
Pisałem z kilkoma kobietami. Jedna, Katarzyna, czterdzieści sześć lat, w recepcji pracuje. Cztery tysiące miesięcznie. Napisała mi: Wojciechu, jesteś interesującym mężczyzną, ale ja szukam kogoś, kto zarabia minimum dziesięć tysięcy.
Roześmiał się krótko:

Odpisałem: A ty ile zarabiasz? Obraziła się, zablokowała mnie.
Serio?
Tak. Adam, większość kobiet dziś myśli o sobie jak o księżniczkach. Zarabiają średnio, wynajmują mieszkania, a oczekują faceta z ogromną pensją, samochodem, mieszkaniem. A same co dają? Tylko kobiecą energię.
Wypił whisky do końca:

Zarabiam siedem tysięcy, mam swoje mieszkanie, auto. A dla wielu jestem nieudacznikiem. Bo nie jestem milionerem. Po co się zadawać z kimś, kto i tak mnie nie docenia?

Czwarty powód nie potrafią prowadzić domu
Zapytałem:

Nie brak ci domowego ciepła, gotowania, porządku?
Wojtek się zaśmiał:

Adam, rozejrzyj się. Czysto? Czysto. Sam sprzątam raz na tydzień. Godzina roboty. Gotuję? Gotuję. Dziś był kurczak z warzywami. Pół godziny w kuchni. Pranie? Pralka pierze, ja tylko nastawiam.
Wstał, pokazał kuchnię:

Nie potrzebuję kobiety, żeby uporządkować dom. Radzę sobie. A wiesz ile kobiet nie umie gotować? I połowa zamawia jedzenie, albo na gotowcach żyje.
Ale są gospodynie domowe
Są i rzadko się trafiają. Ale po co mi gospodyni, która zaraz chce być całkowicie utrzymywana? Wolę sobie sam ugotować.

Piąty powód strach przed manipulacją i kłamstwem
Wojtek dolał jeszcze whisky sobie i mi.

Adam, po rozwodzie spotykałem dwie kobiety. Krótko. Obie kłamały.
W jakim sensie?
Pierwsza, Kinga, mówiła, że jest po rozwodzie. Spotykaliśmy się miesiąc. Okazało się, że wciąż jest mężatką. Po prostu chciała kogoś na boku, mąż za mało zarabiał.
Wziął łyk:

Druga, Beata, zapewniała, że nie ma dzieci. Spotykaliśmy się dwa miesiące. Wyszło na jaw, że ma dwoje. Zataiła, żebym się nie przestraszył.
Przesada
I właśnie. Mam dość kłamstwa. Kobiety potrafią lawirować i zataić prawdę, żeby zdobyć faceta. Potem dziwią się, że nie ufamy.

Szósty powód kara za inicjatywę
Wojtek oparł się na krześle:

Ostatni raz próbowałem zagadać do kobiety rok temu. W księgarni. Stała przy działach z klasyką, wybierała coś. Ładna, około czterdziestki pięciu.
I?
Podszedłem: Dzień dobry, widzę, że lubi pani klasykę. Mogę coś polecić. Spojrzała na mnie jak na wariata i rzuciła sztywno: Dziękuję, poradzę sobie. Odwróciła się na pięcie.
Parsknął śmiechem:

Adam, mężczyźni są dziś odbierani jako nachalni. Podejdziesz zboczeniec. Napiszesz w internecie prześladowca. Zaprosisz na kawę szukasz sponsorki.
Ale przecież nie wszystkie takie
Nie wszystkie, ale większość. Mam już dość odrzucenia i chłodu. Teraz nie robię pierwszego kroku. Jak kobieta szczerze zainteresowana niech pokaże. Nie będę się więcej upokarzał.

Mój wieczór i wnioski
Wojtek dopił whisky. Spojrzał na mnie spokojnie:

Adam, nie twierdzę, że wszystkie kobiety są złe. Są dobre. Ale znalezienie takiej to jak igła w stogu siana. A ryzyko błędu jest ogromne: stracisz pieniądze, nerwy i lata życia.
Wstał:

Mam pięćdziesiąt jeden lat, dobrą pracę, swoje mieszkanie, auto, pasje, znajomych. Jestem szczęśliwy sam. Po co miałbym ryzykować to wszystko dla związku, który pewnie skończy się rozwodem albo stratą wszystkiego?
Wyszedłem do domu. Położyłem się, rozmyślając o jego słowach.

Mam czterdzieści dziewięć lat. Jestem żonaty od dwudziestu trzech. Z żoną dogadujemy się dobrze. Ale gdybym był sam czy przeszedłbym taką samą drogę?

Chyba tak.

Wojtek ma dużo racji. Długo żył sam nie z tchórzostwa, ale przez ostrożność bał się stracić wszystko, na co zapracował. Rzeczywiście, czasem prawo rozkłada majątek po równo nawet wtedy, gdy winna jest żona. Czy w wieku pięćdziesięciu lat warto odrzucać bliskość, bo ryzyko porażki jest za duże? Nie wiem.

Wyciągam z tego taką lekcję: każdy mężczyzna powinien sam zdecydować, ile jest wart jego spokój i niezależność. I czy związek jeszcze w ogóle jest mu do szczęścia potrzebny.