Samotny Mąż

WDOWIEC

Kazimierz zakochał się w Jadwidze jeszcze w szkole podstawowej. Drobna, delikatna, z mnóstwem rudych piegów na nosie. Taką ją zobaczył po raz pierwszy i już wtedy, w piątej klasie, przepadł za nią bez pamięci.

Jadwiga była od niego młodsza o trzy lata. Zawsze uczyła się świetnie, była skromna i nieśmiała. A Kazimierz z każdym rokiem przywiązywał się do niej coraz bardziej. Podglądał ją na przerwach, gdy skakała na skakance z koleżankami na szkolnym podwórku. Lekka jak motyl w lipcowym słońcu.

Gdy wrócił z wojska, tego samego dnia przyszedł do Jadwigi z bukietem kwiatów, by prosić o jej rękę.

Ojciec Jadwigi był surowy i poważny. Długo rozmawiał z Kazimierzem w osobnej izbie, aż w końcu, z uśmiechem na twarzy, podał mu dłoń córki.

Wesele było huczne. Zjechali się nawet najdalsi krewni. Młodych błogosławiono przez trzy dni. Oczy Jadwigi błyszczały szczęściem, a Kazimierz pękał z dumy. Uważał, że dostał najlepszą pannę we wsi.

Po dwóch latach, z pomocą rodziców, Kazimierz postawił dom. Jadwiga fruwała z radości – na trzy miesiące przed narodzinami pierwszego dziecka przeprowadzili się do własnego gniazda.

Urodziła się dziewczynka, nazwali ją Zosia, na cześć babci Jadwigi. Dziecko było zdrowe i tęgawiusieńkie, ale dla Jadwigi poród okazał się ciężką próbą.

Przez cały rok po narodzinach córki Jadwiga była blada i jakby bez sił. Kazimierz woził ją od lekarza do lekarza, a ci tylko wzruszali ramionami i powtarzali: czas musi zrobić swoje, organizm się zregeneruje.

Gdy Zosia miała półtora roku, Jadwiga dowiedziała się, że znów jest w ciąży. Lekarze radzili jej przerwać. Mówili, że organizm jest za słaby, może nie donosić. A jeśli nawet, to może nie przeżyć porodu.

Kazimierz namawiał Jadwigę, by posłuchała lekarzy, ale ona była nieugięta.

— Nie zabiję własnego dziecka! To nie jego wina, że chce żyć. Będzie, co ma być — mówiła Jadwiga. — Wola Boska!

Ostatni miesiąc ciąży spędziła w szpitalu. W domu tęskniła mała córeczka, a Kazimierz chodził jak struty. Sercem czuł nadchodzące nieszczęście.

I serce go nie omyliło. Jadwiga nie przeżyła porodu – po prostu stanęło jej serce. Ale zdążyły przyjść na świat dwie cudowne bliźniaczki.

Kazimierz pogrążył się w nieutulonym smutku. Na pogrzędzie stał nad grobem z pustym, nieobecnym wzrokiem, patrząc na czarny wał ziemi. Przed oczami przesuwało mu się całe życie z Jadwigą, szczęśliwe chwile, jej uśmiech. A w uszych dźwięczał jej śmiech – głośny i radosny. Gdy trumnę opuszczano do ziemi, Kazimierz runął na kolana i zawył jak ranne zwierzę.

— Jak? Jak ja bez ciebie? Co mam teraz robić? Po co mi życie? — Łzy spływały mu po twarzy, a w duszy została tylko czarna dziura. Tam, gdzie kiedyś biło serce.

Po pogrzebie zaczął pić. Na umór, na zabój. Pił, by nie pamiętać, by nie słyszeć jej głosu w głowie.

Rodzice Jadwigi zabrali dziewczynki do siebie. Uznali, że Kazimierz nigdy nie podniesie się po tej stracie i nie będzie w stanie być im dobrym ojcem.

Czterdziestego dnia po śmierci Jadwigi, Kazimierz znów upił się do nieprzytomności i zasnął w sieni. I przyśniła mu się ona – w białej sukience, z rozpuszczonymi włosami, w których słońce zaplątało złociste iskierki. Podeszła do niego, pogłaskała go po głowie i powiedziała tak cicho, jak dawniej:

— Kaziu, kochanie, co ty wyprawiasz? Nie wstyd ci? — Zmrużyła swoje zielone oczy i pogroziła palcem. — Dziewczynki prawie nie widują ojca, tęsknią. Potrzebują cię tak, jak ja ciebie potrzebowałam. Jeśli mnie kochasz, nie porzucaj ich. Kochaj je tak, jak kochałeś mnie.

Kazimierz obudził się, jakby nigdy nie był pijany. Przez okno wpadało słońce, a jego ciepłe promienie głaskały mu policzek. Gdy tylko wzeszło, poszedł do rodziców Jadwigi – ogolony, w wyprasowanej koszuli. Spokojny i mądry, jakby postarzał się o pięćdziesiąt lat. W milczeniu pocałował w rękę teściową, mocno przytulił teścia, zabrał dziewczynki i wrócił do domu.

Odtąd żyli we czwórkę. Kazimierz starał się być dla córek i ojcem, i matką. Nauczył się gotować, prać, cerować. A warkocze zaplatał lepiej niż niejedna kobieta.

Dziewczynki chwaliły w szkole – uczyły się dobrze, były grzeczne i pilne. A gdy ktoś je skrzywdził, Kazimierz rzutem błyskawicy stawał w ich obronie.

Sąsiedzi często pytali Kazimierza, czemu się nie ożeni ponownie. W końcu to jeszcze młody, przystojny mężczyzna, zdrowiem Bóg go nie pokarał. A on tylko dziwił się i odpowiadał, że już jest żonaty.

— No popatrzcie, mam już trzy narzeczone w domu, a mam jeszcze jedną przyprowadzać? Nie, z czterema nie dam rady…

Tak, żartami i poświęceniem, nieprzespanymi nocami i niedojedzonym chlebem, wychował Kazimierz swoje trzy córki – piękności. Gdy dziewczyny były już w liceum, sąsiadka zaczęła go nachodzić. To suszone grzyby przynosiła, to śledzia w zalewie. Kręciła się, podpuszczała. Widział, że nie odpuści, ale krzywdzić kobiety nie chciał. Pewnego wieczoru zaprosił ją do domu i zapytał:

— Którą z moich córek lubisz najbardziej?

A ona na to:

— A po co mi twoje córki? Niedługo szkołę skończą i rozlecą się w świat. A ty co, całe życie sam chcesz spędzać? Ja ciebie kocham, nie twoje córki.

Kazimierz spojrzał na nią:

— Masz tu mój portret — podał jej zdjęcie. — Kochaj mnie sobie w domu, ile chcesz.

I tak oto sąsiadka poszła z kwitkiem.

Dziewczyny dorosły, poszły na studia, ale o ojcu nie zapomniały. Co weekend przyjeżdżały do niego całą trójką, pomagały w gospodarstwie.

Potem Kazimierz wydał je za mąż. Z każdym narzeczonym rozmawiał osobno, tak jak niegdyś jego teść z nim. Chciał tylko, by jego trzy księżniczki były szczęśliwe.

I oto jego córki są