Rozumiesz, zupełnie się rozpuścił. Źle się uczy, do domu późno przychodzi

*Warszawa, 15 października*

Siedzieliśmy z Jadzią w kuchni, gdy za oknem mżył jesienny deszcz. Postawiła przede mną kubek z kawą i talerz z pierniczkami. Jej przyjaciółka, Alina, wyglądała jak zawsze elegancko – staranna fryzura, dyskretny makijaż, sukienka jak z magazynu. W pięćdziesiątym ósmym roku życia wciąż dbała o siebie.

– Dzięki, że mnie wysłuchasz – Alina westchnęła, gładząc skronie. – Mój Kacper kompletnie mi się wymyka. Z nauki ledwo ciągnie, wraca późno, a wczoraj znalazłam w kieszeni jakieś tabletki.

– O Boże – szepnęłam, dotykając serca. – Narkotyki?

– Nie wiem. Może. A on tylko się burczy, mówi, że to nie mój interes.

Kiwnęłam głową. Znałam Kacpra – jej wnuka, siedemnastolatka, który po śmierci rodziców został z babcią. Dawniej grzeczny chłopak, teraz zamknięty w sobie.

– Czego potrzebujesz? – spytałam.

– Pieniędzy na detektywa – odparła cicho. – Chcę wiedzieć, z kim się zadaje. Może wpadł w złe towarzystwo.

– Ile?

– Pięć tysięcy złotych. Wiem, że to dużo, ale oddam z emerytury.

Wstałam bez słowa i wyjęłam oszczędności z szuflady. Z Aliną przyjaźniłyśmy się od dwudziestu lat. Poznałyśmy się w pracy, gdy obie miałyśmy mężów, dzieci, plany. Potem los rozrzucił nas po różnych miastach, ale nie straciłyśmy kontaktu. Kiedy owdowiałam, to ona mnie podniosła. Gdy zginęli jej syn z żoną, pomogłam z pogrzebem i opieką nad Kacprem.

– Masz – podałam jej kopertę. – Nie martw się zwrotem.

Alina rozpłakała się i przytuliła mnie mocno.

– Jesteś jedyna – szepnęła.

Siedziałyśmy do wieczora, rozmawiając o życiu. Alina narzekała na trudności z nastolatkiem, ja dzieliłam się doświadczeniami z synem.

– A twój Tomek jak się miewa? – spytała.

– Dobrze. Rodzina, praca. Tylko rzadko dzwoni.

Pożegnałyśmy się późno. Gdy wróciłam do pustego mieszkania, myślałam tylko o Kacprze. Czy naprawdę sięgnął po narkotyki?

Następnego dnia w przychodni spotkałam sąsiadkę, Bronisławę.

– Słyszałam, że Alina ma nowe auto – rzuciła, marszcząc brew. – Drogi model.

Zmieszałam się. Alina nigdy nie wspominała o samochodzie.

Tydzień później zadzwoniła z „dobrą nowiną”: tabletki to witaminy, Kacper trenuje na siłowni. Detektywa nie wynajęła – okazało się, że chłopak zakochał się w dziewczynie z klasy.

– Oddam pieniądze za tydzień – obiecała.

Nie oddała. Gdy delikatnie przypomniałam, odparła: *„Przecież mówiłaś, żeby nie myśleć o zwrocie!”* Nagle stałam się skąpcem, który „robi z igły widły”.

Syn powiedział mi później, że widział Alinę w centrum handlowym – ubrana jak celebrytka, wychodząca z drogich butików. Sprawdziłam media: zdjęcia Kacpra w markowych ciuchach, ich nowe mieszkanie z ekskluzywnym wnętrzem.

Zrozumiałam wtedy, że zostałaśmy wykorzystane – ja i inni, którym opowiadała o „chorym wnuku” czy „ratunkowych lekcjach”. Sąsiadka, Ewa, potwierdziła: Alina od lat oszukuje samotne kobiety.

Nie zgłosiłam tego na policję. Wstyd? Resztki przyjaźni? Aż pewnego dnia odezwał się adwokat: Alina stanęła przed sądem. Wróciłam moje pięć tysięcy, ale nie o to chodziło. Straciłam zaufanie.

*Dzisiaj* wiem jedno: prawdziwi przyjaciele nie budują relacji na kłamstwach. A ci, którzy przychodzą tylko po korzyści – niech zostaną za drzwiami.

*(Notatka z pamiętnika – Warszawa, luty)*