Rozstanie z klasą

No już, Marzanna jest teraz pewna, że kobiety, które rozwiodły się z mężami jeszcze w młodości i żyły bez nich, są znacznie szczęśliwsze. Tak uważa, patrząc ze swojej perspektywy i doświadczenia.

– Może któraś z kobiet się ze mną nie zgodzi – mówi swojej przyjaciółce Nadziei – ale teraz tak myślę.

– Być może, ale uważam, że każda kobieta ma własną drogę, więc nie można mówić za wszystkie – odpowiedziała niepewnie Nadzia. – Bo niektóre, które były nieszczęśliwe w pierwszym małżeństwie, znajdują szczęście w drugim, a nawet w trzecim.

– Może i tak, nie będę się kłócić, ale ja zostaję przy swoim – odparła Marzanna. – W moim przypadku przeżyłam ogromny stres, a przecież przede mną starość, a on podeptał wszystkie moje uczucia. Teraz już nikomu nie ufam.

Marzanna z mężem Jackiem, teściową mieszkającą na tym samym piętrze i czternastoletnim synem Antkiem spotkali Nowy Rok w domu. Wszystko było dobrze – Marzanna od wieczora przygotowała stół, teściowa pomagała, więc świętowali w gronie rodzinnym. Pierwszego stycznia obudzili się późno, bo długo nie spali, a za oknem huczały petardy i fajerwerki. Teściowa poszła wcześniej do siebie.

Ten rok zaczął się dla Marzanny ciężko i niespodziewanie. Po południu Jacek zniknął. Wsiadł do swojego samochodu i odjechał, nie mówiąc nikomu ani słowa. Po prostu przepadł.

Gdy zapadła noc, nie mogła zasnąć. Zamartwiała się, a w głowie kotłowały się najgorsze myśli.

– A nuż Jacek miał wypadek – głowa bolała ją od natłoku wyobraźni.

Marzanna wciąż czekała, że może ktoś zadzwoni i powie cokolwiek o mężu. Ale panowała cisza. Telefon Jacka był niedostępny. Nie spała całą noc, rano wstała z bólem głowy i wysokim ciśnieniem. Zagotowała wodę na herbatę. Minęło trochę czasu, Antek jeszcze spał, gdy na telefon przyszła wiadomość od męża: „Nie szukaj mnie. Odszedłem od ciebie.”

Drżały jej ręce, serce waliło jak oszalałe, nie wiedziała, co robić.

– Może pójść do teściowej, pokazać jej tę wiadomość – pomyślała, ale zaraz się rozmyśliła – po co ją teraz martwić?

A potem przyszła jej inna myśl:

– A może ona stoi po stronie syna? Nie, pójdę i pokażę. – Zdecydowanym krokiem podeszła do sąsiednich drzwi i zadzwoniła.

– No to popatrz, co twój syn mi napisał – powiedziała z urazą i gniewem.

– Marzanno, to niemożliwe, on przecież nigdy nic nie mówił. A ty niczego nie zauważyłaś? – szczerze zdziwiła się teściowa.

– Nie, już myślałam, że jesteś z nim w zmowie.

– Co ty, Marzanno, jakbym mogła? Gdybym wiedziała, to bym mu porządnie nawymyślała. Ale widzę, że już za późno – ręce też jej drżały – ale nie myśl, zawsze będę po twojej stronie i nie uznaję tego jego… – użyła brzydkiego słowa.

Marzanna zrozumiała, że teściowa też nie wiedziała, ale cieszyła się, że Jacek żyje. Już najgorsze myśli chodziły jej po głowie.

Nie miała apetytu na śniadanie, była wstrząśnięta, że Jacek okazał się zdrajcą, podstępnie odszedł, nie potrafił nawet powiedzieć wprost, co mu nie pasowało.

– Spróbuję jeszcze raz zadzwonić, może odbierze – postanowiła i wybrała numer po raz kolejny.

Odebrała kobieta. Marzanna spytała:

– Kto mówi?

– No jak to kto? Żona Jacka – odpowiedziała. – A pani kim jest?

Marzanna wpadła na pomysł, by się nie przyznawać.

– Jestem żoną jego przyjaciela, muszę z nim porozmawiać w sprawie mojego męża. Proszę podać adres. – Tamta podała.

Marzanna postanowiła odwiedzić tę kobietę. Nakarmiła Antka i wyruszyła.

– Mamo, a tata jeszcze nie wrócił? – spytał Antek. – Gdzie on jest?

– Nie, synku, nie wrócił. Nie wiem gdzie – starała się nie patrzeć mu w oczy i nie mówić za dużo. W końcu to nastolatek, kto wie, co może zrobić w gniewie.

– Nadzia, cześć, z Nowym Rokiem. Mam złe wieści. Mąż mnie zostawił – zadzwoniła do przyjaciółki, a ta oniemiała.

– Jacek cię rzucił? Żartujesz, czy to jakiś noworoczny kawał?

– Niestety, to nie żart. Poszedł do innej i dziś jadę ją odwiedzić, a właściwie ich oboje.

– Może pojadę z tobą? – zaproponowała Nadia. – Będziesz miała wsparcie.

– Nie, dam radę sama.

– Jak wrócisz, zadzwoń, przybiegnę do ciebie.

– Dobrze, zadzwonię.

Marzanna pojechała autobusem. To była dzielnica domków jednorodzinnych. Znalazła adres, weszła na posesję. Chwilę stała, w końcu pchnęła drzwi – były otwarte. Weszła do środka. Jacek i ta kobieta siedzieli przy stole, jedli obiad.

Pierwszy zobaczył ją Jacek i poderwał się, osłupiały. Kobieta spytała:

– Kto to?

Jacek milczał, a Marzanna odpowiedziała:

– Jestem jego prawowitą żoną, mamy syna. A pani kim jest?

Kobieta zrobiła się blada, nie wiedziała, co mówić.

– Kto cię tu wołał? – Jacek odzyskał głos i wrzasnął. – Wynoś się stąd i więcej mi się nie pokazuj!

Kobieta stanęła obok niego:

– Jacek, mówiłeś, że twoja żona zmarła dwa lata temu! Dlaczego mnie okłamałeś?

Marzanna widziała, jak się płaszczy, patrząc jej w oczy i mówiąc przepraszającym tonem:

– Bałem się cię stracić, Weroniko. Chciałem ci powiedzieć później, czekałem na odpowiedni moment.

Widząc tę scenę i swojego męża w tak żałosnej postaci, Marzanna była wstrząśnięta. Nie mogła pojąć:

– Jak można mówić coś takiego o żyjącej żonie? Jeśli kochasz inną, to po ludzku się rozwieś i idź do niej. Ale kłamać, że żona nie żyje? To już przekracza wszelkie granice. To tak, jakby żywcem cię pogrzebał. Moralnie.

Otrząsnęła się i spytała kobietę (z Jackiem nie chciała rozmawiać):

– Od dawna to trwa?

– Jak to od dawna? Kochamy się od roku – Marzanna znów była w szoku.

Prawie rok mąż zdradzał ją za plecami, a ona niczego nie zauważyła. ZachMarzanna odwróciła się i wyszła, zostawiając ich samych, bo zrozumiała, że nie warto tracić czasu na ludzi, którzy nie potrafią być szczerzy nawet wobec siebie.