Rozstaliśmy się miesiąc temu. Czy o czymś zapomniałeś?

„Rozwiedliśmy się miesiąc temu. Niczego nie zapomniałeś?”

– Paweł, pamiętasz, że dzisiaj jest twój ostatni dzień w moim mieszkaniu? – zapytała Ania.

– Jak to? Już?

– Tak, dlaczego cię to dziwi? Ustaliliśmy, że do 26 maja załatwiasz sprawę z nowym lokum, a w międzyczasie możesz tu zostać.

– Czas jakoś szybko leci…

Paweł i Ania rozwiedli się miesiąc temu. Jego były mąż nie miał gdzie mieszkać, trudno było mu znaleźć odpowiednie lokum. A może nawet nie próbował? To już inna sprawa.

– Nie próbuj mnie zwodzić. Jutro się wyprowadzasz!

– Ale dokąd?

– Nie wiem. To już nie mój problem.

Paweł od razu wstał z fotela.

– Jak to, Ania? Przecież byliśmy rodziną.

– My? Nie ma już żadnego my. Rozwiedliśmy się miesiąc temu. Niczego nie zapomniałeś?

– Mówię ci, czas naprawdę szybko ucieka.

– Jeszcze raz… Przestań już mnie zwodzić.

W rzeczywistości Paweł naprawdę nie miał dokąd pójść. Nie miał przyjaciół, bo czas ich rozdzielił, a ci, którzy zostali, nie byli zbyt sympatyczni.

Rodzina mieszkała daleko, a do znajomych nie wypadało się wpraszać na noc. Jak teraz żyć? Jedyna nadzieja to przekonać Anię.

I choć teoretycznie można by spać na dworcu, to była jeszcze jedna przyczyna, dla której były mąż nie chciał opuszczać mieszkania.

– Wiesz, miałem nadzieję do końca.

– Na co?

– Że jeszcze kiedyś będziemy razem.

Ania wybuchnęła śmiechem, co Pawła wyraźnie dotknęło.

– Czy powiedziałem coś śmiesznego?

– Czy sam nie widzisz, że to śmieszne?

– Ja nie.

– A ja tak. Słuchaj, dość tego. Przestań udawać i zachowywać się jak dziecko. Jesteśmy dorosłymi ludźmi.

– Dokładnie! Dlatego chcę porozmawiać jak dorośli. Ania, zrozum, rozwiedliśmy się przez głupstwo.

Była żona uniosła brwi ze zdziwienia.

– Uważasz, że ciągłe okłamywanie człowieka to głupstwo?

– Nie, nie o to mi chodziło.

– Rozumiem cię!

– Nie, nie! Po prostu poniosły nas emocje, tak czasem bywa. Ania, możemy zacząć od nowa. Proszę!

Ania była zdumiona. Nie mogła zrozumieć, czy były mąż postradał zmysły, czy naprawdę nie miał gdzie mieszkać.

– Powiedziałam, dość tego. Pakuj swoje rzeczy. Jutro opuszczasz to mieszkanie.

Ale Paweł nie dawał za wygraną. Przytaczał coraz nowe argumenty, z których jeden był prawdziwym absurdem!

– Jak tego nie rozumiesz, byłem ci wierny!

– Do czego to teraz?

– Od naszego rozwodu nikogo nie miałem.

Ania złapała się za głowę. Widocznie Paweł rzeczywiście zaczynał popadać w obłęd.

– A co mnie to obchodzi? Szczerze mówiąc, nie interesuje mnie, z kim sypiasz!

– Mnie to obchodzi. Nie mogę, Aniu, z nikim innym niż z tobą. I z tobą też teraz nie mogę… Bo…

Ania go przerwała.

– Przestań już.

Zebrała się i wyszła na spacer, byle tylko nie widzieć Pawła.

W rzeczywistości planowała rozwód już dawno. Ale zwlekała, bo było jej trochę żal. Przeżyli razem pięć lat i trudno było podjąć decyzję.

Ale ciągłe kłamstwa męża nie dawały jej spokoju. Kłamał na temat pracy, opowiadał, że został awansowany na wyższe stanowisko, a w rzeczywistości pozostał zwykłym pracownikiem z pensją 3000 złotych miesięcznie. To była ostatnia kropla.

Dlaczego kłamać? Nie wiadomo!

Ania rozmyślała cały wieczór. Nie chciała iść do domu. Postanowiła zostać u przyjaciółki. Oczywiście, Paweł zasypywał ją telefonami. Ale nie zamierzała odbierać ani się tłumaczyć.

– Nie rozumiem, Ania. Kim jesteś, Matka Teresa?

– W jakim sensie?

– Mówię o Pawle. Sama jesteś winna. On cię teraz nie chce opuszczać.

– Tak, wiem, że to moja wina. Ale nie wyrzucę go przecież na ulicę…

– Ale jutro go wyrzucisz, prawda?

– Wyrzucę. Zawsze dotrzymuję słowa.

– Żałujesz?

– Nie, nie ma czego żałować. Nie wyrzucam dziecka, tylko dorosłego faceta, który sam potrafi ogarnąć swoje życie.

Następnego dnia Ania wróciła do domu, ale nie zobaczyła walizek byłego męża przy drzwiach.

– Wciąż tu jesteś?

– Aniu! Gdzie byłaś? – wykrzyknął Paweł.

– To już nie twoja sprawa.

– Spałaś u kogoś?

– Jeszcze raz powtarzam: to nie twoja sprawa! Pakuj się i wynoś!

Paweł chodził wokół niej jak kot.

– Aniu, posłuchaj, tak nie mogę. Martwię się o ciebie!

– Dość! Wynoś się, powiedziałam.

Ale Paweł zdawał się być głuchy na jej słowa, albo udawał, że ich nie słyszy.

– Trzymam ci wierność, nie rozumiesz?

Ania zdała sobie sprawę, że ta rozmowa jest bezcelowa.

– Masz pięć minut. Inaczej dzwonię na policję.

Paweł nie wierzył, więc Ania musiała zrobić to, co zapowiedziała. Policja szybko usunęła go z lokalu, bo nie miał tu żadnych praw ani zameldowania.

Na szczęście to mieszkanie Ania odziedziczyła w spadku. Strach pomyśleć, co by było, gdyby należało do nich obojga.

W takiej sytuacji Paweł nigdy by się stąd nie wyprowadził. Zawsze miał żelazny argument. Był wiernym byłym mężem.