Rodzinne tajemnice i droga do szczęścia

Rodzinne sekrety i droga do szczęścia

Wanda Nowak kupiła na targu w Szczyrku kosz dojrzałych, pachnących truskawek i postanowiła poczęstować syna z synową. Dziś mieli wolne, Bogdan i Kinga powinni być w domu. Drzwi do ich mieszkania w starej ceglanej kamienicy były uchylone, więc Wanda weszła bez pukania. Już miała zawołać, gdy usłyszała, jak Kinga w pokoju gorzko płacze, rozmawiając przez telefon. „Co się stało, że Kinka tak szlocha?” — zaniepokoiła się teściowa. Cichutko podeszła bliżej i, wstrzymując oddech, nasłuchiwała. To, co usłyszała, sprawiło, że aż sapnęła ze zdumienia.

Wanda kupiła soczyste truskawki i postanowiła wpaść do syna i synowej. Weekend, pewnie są w domu. Drzwi stały otworem, więc weszła bez dzwonienia.

Chciała ich zawołać, lecz nagle usłyszała, jak Kinga szlocha w pokoju, rozmawiając przez telefon. Wanda zastygła w przedpokoju, nasłuchując.

— Aniu, on zupełnie przestał na mnie zwracać uwagę — łkała Kinga. — Kupiłam nową sukienkę, a on tylko burknął coś i tyle. Ciągle milczy, wiecznie niezadowolony. Wieczorem wbija wzrok w telefon i spać. Jakbym była powietrzem. Po pracy od razu do domu, nie sądzę, żeby miał kogoś. Wcześniej marzyliśmy o dziecku, a teraz boję się nawet wspomnieć. Chyba już mnie nie kocha, tylko nie potrafi mi tego powiedzieć. Aniu, to koniec. Bez Bogdana nie dam rady, nie potrzebuję nikogo oprócz niego!

— Dzięki, że wysłuchałaś — kontynuowała Kinga. — Poboleć nie mam komu. Mama zajęta swoim życiem, teściowa zawsze stanie po stronie syna, więc milczę.

Wanda zrozumiała, że rozmowa się kończy, i głośno zawołała:

— Jest ktoś w domu?

— Tak, dzień dobry, pani Wando — wyszła Kinga, ocierając łzy.

— Kochanie, przyniosłam wam świeżych truskawek — uśmiechnęła się Wanda, podając koszyk.

— Dziękuję, właśnie chciałam kupić — odparła Kinga. — Niech pani wejdzie, może herbaty? Są ciastka.

— Chętnie, dziękuję — skinęła Wanda.

Gdy Kinga nastawiała czajnik i wyjmowała ciastka, Wanda myślała o podsłuchanej rozmowie. Widać nie wszystko układa się w małżeństwie syna.

— Jak leci, jak Bogdan? — spytała. — Rzadko dzwoni, nie zaglądacie. Nie wtrącam się, pewnie macie dużo na głowie…

— Ojej, on wiecznie w pracy — westchnęła Kinga. — Przychodzi, je, ogląda seriale i spać. Nigdzie nie wychodzimy, siedzimy jak starzy.

Wanda się roześmiała. Lubiła synową za szczerość i otwartość. Z Bogdanem byli małżeństwem od trzech lat, wcześniej się spotykali. Lepszej synowej nie znajdzie: mądra, piękna. Wanda od razu przyjęła Kingę jak córkę, bez żadnych teściowych stereotypów.

— Dziwnie się Bogdan zachowuje — zamyśliła się Wanda. — Młodzi jeszcze, dzieci nie ma, powinniście żyć, a nie w domu gnić…

— Właśnie! — głos Kingi zadrżał. — Pewnie już mnie nie kocha.

Zapłakała. Wanda się zmieszała, ale pośpieszyła z pocieszeniem:

— Kochanie, jak możesz tak mówić? Na pewno cię kocha! Może w pracy ma problemy albo się męczy. Porozmawiaj z nim.

— Pytałam, mówi: wszystko w porządku, nie wymyślaj — szlochała Kinga. — A ja pragnę dziecka, ale do tego trzeba… bliskości.

— Nie wiem, jak pomóc — westchnęła Wanda. — Nie zmuszę go, by cię wysłuchał, ani nie chcę cię narażać. Coś trzeba wymyślić…

— Wiesz co? — ożywiła się Wanda. — Jest sposób. Obudzić w nim uczucia, tak powiedziawszy.

— Jaki sposób? — Kinga otarła łzy. — Zrobię wszystko, by nie stracić męża.

— Do sąsiadki przyjechał bratanek, Krzysztof. Wysoki, przystojny, piwne oczy. Gra w teatrze, dziewczyny za nim przepadają. Niech Bogdan cię trochę pożądniewa? U znajomej tak było: mąż ostygł, a gdy kolega ją podwiózł, zazdrość go obudziła i wszystko wróciło do normy. Pogadam z Krzysztofem, ułożymy plan. Nie patrz, że jestem teściową — ja też kobieta i chcę, żeby wam się układało.

Kinga zdziwiona spojrzała na Wandę.

— Nie, to jakoś głupio brzmi — pokręciła głową. — Może samo się ułoży…

— Decyzja twoja, ale jeśli zmienisz zdanie, pomogę — mrugnęła Wanda. — Na razie tylko to przyszło mi do głowy.

— Dziękuję za wsparcie — cicho powiedziała Kinga. — Mam nadzieję, że nie będzie trzeba. O, Bogdan wrócił…

— Mamo, cześć! — wszedł syn. — Coś się stało?

— Witaj, synku — uśmiechnęła się Wanda. — Przyniosłam wam truskawki, pijemy herbatę z Kingą. Jak praca?

— Normalnie — burknął Bogdan. — Tato co?

— Wyjechał z kolegą na parę dni na ryby — odparła Wanda. — A wy z Kingą czemu nigdzie nie jeździcie? Pogoda piękna, a wy w domu…

— Nie chce mi się — machnął ręką Bogdan. — Wolę film obejrzeć.

Kinga spojrzała na teściową i wzruszyła ramionami. Wszystko, jak mówiła: nic go nie cieszy, ciągle markotny. Co z nim jest nie tak? Taka dobra dziewczyna, a on…

Kilka dni później Kinga zadzwoniła do Wandy, jej głos drżał od łez.

— Pani Wando, zgadzam się na pani plan! To już nie do zniesienia! Zmieniłam fryzurę, przefarbowałam włosy — wszyscy mówią, jak mi pasuje, a Bogdan ani słowa! Zupełna obojętność! Może jednak trzeba nim wstrząsnąć? Sprawdzimy, czy mnie jeszcze chce. Proszę pogadać z Krzysztofem. Niech udaje, że potrzebuje projektanta — przecież się tym zajmuję. Niech Bogdan nas parę razy zobaczy, może zazdrość go obudzi?

— Kingo, jestem za! — ucieszyła się Wanda. — Spróbujmy, może uczucia rozkwitną na nowo!

Tego samego dnia Wanda wstąpiła do sąsiadki i porozmawiała z Krzysztofem. Roześmiał się z pomysłu, ale zgodził się pomóc. Wanda podała Kingi jego numer.

Następnego wieczoru Kinga zadzwoniła do teściowej, szlochając w słuchawkę.

— Po co ja pani posPo chwili Wanda wzięła głęboki oddech i powiedziała: „Kingo, uspokój się i opowiedz mi dokładnie, co się stało.”