Rodzina porzucona nagle i bez ostrzeżenia: zdecydował się na rozwód bez wiedzy żony.

Rodzina opuściła ją nagle i bez ostrzeżenia postanowił się rozwieść, nie informując żony.
Grzegorz wyszedł brzydko, niespodziewanie, nie uprzedzając Anny o swoich zamiarach. Wróciwszy do domu jak zwykle, Anna zobaczyła pustą wieszarkę w przedpokoju i puste szafy. Chodziła po mieszkaniu zdezorientowana i zagubiona. Zniknięcie męża było dla niej kompletnym zaskoczeniem, więc nie wiedziała, jak zareagować. Przebrana Ania podgrzała zupę, jadła w zamyśleniu, uśmiechając się czasem z lekką goryczą. *Ach, Grzegorzu, wcale cię nie znałam! Zuchwała kobieta, nic dodać!* myślała, zmywając naczynia.

Prawie trzydzieści lat żyli razem w Płocku. Wyrośli, pobrali się i wyjechał do Hiszpanii ich jedyny syn, Marek. *Mareczek odjechał, dom opustoszał, żeby tylko Grześ nie zaczął swoich przygód* martwiła się stara przyjaciółka Halina. Anna wtedy tylko beztrosko się zaśmiała: *Och, co za troskliwość! Przejmujesz się? A może ja ciebie, Halo, nie znam!*

*Daremnie się śmiejesz* obraziła się Halina *znam milion takich historii! Dzieci wyprowadzają się z domu, mężczyzna zaczyna rozglądać się za nowym, a kobieta zostaje sama i nikomu niepotrzebna!* Anna znów się zaśmiała: *Ty, Halo, od dziecka byłaś utrapieniem i nic się nie zmieniłaś! Gdybyśmy nie siedziały razem w ławce, czy chciałabym cię teraz słuchać?*

Po wyjeździe Marka małżonkowie zaczęli spędzać więcej czasu razem. Chodzili do kina, spacerowali po parku, jeździli na działkę, zapraszali znajomych i grillowali kiełbaski. Było miło i spokojnie. Wydawało się, że życie zaczyna nowy rozdział, pełen radości i ufności w przyszłość. Grzegorz skończył pięćdziesiąt sześć lat, Anna była po pięćdziesiątce. Mogli żyć dla przyjemności, starzeć się razem, odwiedzać syna, czekać na wnuki.

*Jakoś twój Marek z żoną się nie spieszą* zauważyła Halina, gdy Pawełkowie wrócili z Hiszpanii, a Anna wspomniała, że młodzi żyją świetnie. *Halo, Halo, no i nie umiesz się po prostu cieszyć! Zawsze musisz wtrącić swoje trzy grosze!*
*A co, niby nie mam racji?! Trzeci rok razem, a wciąż tylko we dwoje* upierała się Halina. *Chcą poznawać świat, lepiej się zrozumieć! Dzisiejsze podejście do rodzicielstwa nie jest już takie jak za naszych czasów* westchnęła Ania.

Półtora roku później urodziły się Markowi bliźnięta chłopiec i dziewczynka. Zosia i Kuba. Dzieci były piękne i zdrowe, radość patrzeć. Każdego wieczora dzwonili na wideorozmowę, pokazując maluchy, a gdy skończyły osiem miesięcy, wyrośnięte i silne, Anna z Grzegorzem pojechali je poznać, trzymając wnuki na rękach.

*Cudowne szkraby!* zachwycała się Anna, pokazując Halinie zdjęcia. *Patrz, jak Zosia podobna do Marka! A Kuba do Ewy!* *Eee, podobni!* skrzywiła się Halina *Za mali jeszcze, żeby do kogokolwiek być podobni! Jak zaczną chodzić, mówić, wtedy zobaczymy.* *Czemu taka złośliwa jesteś? Nie chcesz patrzeć na dzieci, to nie musisz!* Anna zebrała fotografie i schowała do szuflady, by później wkleić do albumu. Lubiła tradycyjne przechowywanie pamiątek. Spośród tysięcy cyfrowych obrazów wybierała najlepsze i drukowała.

Halina świadomie żyła samotnie, jak sama mawiała. Całe życie miała kochanków, przeważnie żonatych. *Żonatemu facetowi niewiele trzeba, bardzo wygodnie żonie obiad i brudne pranie, a mnie uwaga i czułość* deklamowała.

Od babci odziedziczyła przytulne kawalerki z balkonem niedaleko metra. Halina uciekła spod rodzicielskiej kurateli, ledwo osiągnęła pełnoletność. *Chcę żyć, jak ja chcę!* oświadczyła i tak zrobiła. Po przeprowadzce pofarbowała włosy na jaskrawoczerwono, kupiła błyszczyk i pierwsze szpilki. *Przyjdź, Aniu, na zakładzinę cię zapraszam. U mnie będą tacy faceci, że osłupiejesz!*

Właśnie na zakładzinie u Haliny Anna poznała Grzegorza i wkrótce za niego wyszła. *No i zrobiłaś się nudna!* usłyszała w odpowiedzi na zaproszenie na wesele *pierwszy chłopak i od razu ślub! Żadnego porównania, zastanowienia! Jesteś taka przewidywalna, nie mogę!* Anna jednak mocno wierzyła w Grzegorza, była pewna, że są parą na całe życie.

I przez lata tak było, aż nagle

*Halo, cześć!* zadzwoniła Anna do przyjaciółki *Grzegorz mnie zostawił. Całkowicie, zabrał rzeczy Nic nie powiedział, nie zostawił listu, telefon milczy.* *A dawno byłaś na wakacjach?* niespodziewanie spytała Halina. *Na wakacjach?!* zdziwiła się Anna *Halina, czy ty mnie słyszysz? Mówię, że Grzegorz odszedł, zostawił mnie. Co tu mają do rzeczy wakacje?!* *Pisz podanie, Aniu, jedziemy do Gruzji, tam mieszka moja ciotka, pamiętasz?* Anna zamilkła, pomyślała chwilę i zgodziła się: *Masz rację, Halo, jedziemy do Gruzji!*

W Gruzji, gdzie gościnność jest tak niezapomniana, że raz doświadczona pozostaje w sercu na zawsze. Ciotka Haliny, piękna Olga, niegdyś wyszła za Gruzina Davita i przeprowadziła się z nim do Tbilisi. Urodziło im się czterech synów, każdy przystojniejszy od poprzedniego. Chłopaki dorośli, założyli rodziny, urodziły się wnuki rodzina rozrosła się jeszcze bardziej. I do tego hałaśliwego, radosnego domu przyjechały odpocząć Halina z Anną.

Pomysł z wyjazdem okazał się zbawienny już po kilku dniach Anna przestała roztrząsać swoją wartość i szukać powodów, dlaczego Grzegorz odszedł.

*To proste jak drut* pomyślała, siedząc w ogrodzie i wdychając zapachy gotowanej wieczerzy *pokochał inną, ale nie miał odwagi mi powiedzieć. I to wcale nie z mojego powodu. To zwykłe życie, i tyle.*

*Pij sok!* Halina postawiła przed ni