Rodzina mojej teściowej przybyła dwa tygodnie przed świętami i nie planuje wyjazdu

No więc, co o tym myślicie? Przyjechali krewni mojej teściowej, Tamary Stanisławówny, na dwa tygodnie przed Wielkanocą i, jak się zdaje, nie mają zamiaru się wyprowadzać.

Ja, Kasia, już nie wiem, czy się śmiać, czy płakać. Ci goście to prawdziwy prezent losu, i najwyraźniej postanowili zamienić nasz dom w swój prywatny pensjonat. A Tamara Stanisławówna, zamiast ich trochę poskromić, tylko przytakuje i częstuje ich pierogami. Nie wspomnę już o moim mężu, Pawle, który udaje, że to wcale nie jego zmartwienie. Dlatego właśnie postanowiłam wam o tym opowiedzieć, bo sama jestem ciekawa, czyja wytrzymałość pierwsza pęknie – moja czy ich.

Zaczęło się od tego, że pewnego ranka obudził mnie hałas w kuchni. Myślę sobie – może Paweł postanowił mnie zaskoczyć i przygotowuje śniadanie? Taa, jasne! Wchodzę, a tam cała delegacja: ciocia Wanda, jej mąż Zenon i ich córka Kinga, wszyscy z jakiegoś zapomnianego miasteczka, gdzie, jak wynika z ich opowieści, życie jest nudniejsze niż w naszej zamrażarce. Przyjechali „na Święta”, ale najwyraźniej uznali, że świętowanie zaczyna się dwa tygodnie wcześniej. Tamara Stanisławówna, błyszcząca jak pisanka, już krzątała się przy garnkach, gotując im żurek. „Kasiu, to przecież rodzina! – mówi. – Trzeba ich przyjąć po ludzku!” A ja patrzę na te walizki w przedpokoju i rozumiem jedno: to na długo.

Ciocia Wanda to kobieta głośna jak syrena strażacka. Od progu zaczęła opowiadać, jak u nich w miasteczku wszystko drogie, a u nas to „warszawski raj”. I od razu zabrała się za inspekcję naszego domu. „Oj, Kasia, dlaczego macie takie zakurzone firanki? A co to za plamy na dywanie?” – pyta, a sama grzebie w szafie, jakby sprawdzała, czy dobrze składam pranie. Zacięłam zęby i milczałam, ale w środku już gotowałam się jak garnek z bigosem. Zenon, jej mąż, okazał się zupełnym przeciwieństwem – cichy jak mysz. Całe daje siedzi w salonie, ogląda telewizję i co chwilę prosi o „kanal na wędkarstwo”. A Kinga, ich dwudziestoletnia córka, żyje w telefonie, ale jednocześnie pożera połowę naszych zapasów. Weszłam kiedyś do kuchni, a ona właśnie kończy mój ulubiony jogurt. „Oj, myślałam, że to wspólne!” – mówi. Wspólne, oczywiście, tylko nie dla ciebie, Kingo!

Tamara Stanisławówna, zamiast delikatnie zasugerować, że czas już wracać do domu, tylko dolewa oliwy do ognia. Codziennie gotuje jak na wesele: żurek, pierogi, schabowy, sernik. A krewni, rzecz jasna, wniebowzięci. „Tamaro, tyś nasza karmicielka!” – gada ciocia Wanda, a sama sięga po dokładkę. Próbowałam porozmawiać z teściową, mówię, może wystarczy ich tak rozpieszczać? A ona tylko ręce załamała: „Kasiu, jak możesz? To przecież rodzina! Przyjeżdżają raz na sto lat!” No tak, i najwyraźniej planują zostać jeszcze kolejne sto.

Paweł w tej sytuacji to mistrz neutralności. Mówię mu: „Pawle, pogadaj z mamą, niech im delikatnie zasugeruje, że czas do domu”. A on na to: „Kasia, no wytrzymaj, to goście”. Goście?! U nas to już nie dom, tylko hostel! Nawet do łazienki chodzę według grafiku, bo Kinga godzinami robi sobie selfie. A wczoraj ciocia Wanda zaproponowała „pomoc w sprzątaniu” i tak wyszorowała moją ulubioną patelnię, że teraz nic się na niej nie smaży. „Myślałam, że tak będzie lepiej!” – mówi. Lepiej, oczywiście, dla śmietnika.

Najzabawniejsze, że już układają plany. Ciocia Wanda oznajmiła, że zostanie do majówki, żeby „zobaczyć, jak u was kiełbasę pieką”. Zenon marzy o wyprawie na ryby z Pawłem, a Kinga prosi, żeby zawieźć ją do galerii handlowej, bo u nich „nie ma normalnych ciuchów”. Siedzę i myślę: oni w ogóle wyjadą? I przede wszystkim – jak ja dotrwam do tego dnia bez załamania nerwowego?

Zaczęłam już wymyślać strategie, jak ich wykwaterować. Może powiedzieć, że zaczynamy remont? Albo że wyjeżdżamy na wakacje? Ale Tamara Stanisławówna chyba tylko się cieszy z tej inwazji. Wczoraj zaproponowała nawet zorganizować wielkanocne śniadanie i zaprosić sąsiadów. „Niech wszyscy widzą, jaka my zgrana rodzina!” – mówi. Zgrana, oczywiście, tylko ja już czuję się jak intruz we własnym domu.

Jedyna rzecz, która mnie ratuje, to poczucie humoru. Wieczorem, gdy wszyscy się układają, nalewam sobie herbaty i wyobrażam sobie, że piszę poradnik pt. „Jak przetrwać najazd krewnych”. Będą tam rozdziały o tym, jak chować jedzenie, jak się uśmiechać, gdy chce się krzyczeć, i jak nie zadławić teściowej za jej gościnność. A tak na poważnie, wiem, że to minie. W końcu wyjadą, a nasz dom znów będzie nasz. Ale póki co, odliczam dni do Wielkanocy i modlę się, żeby ciocia Wanda nie wpadła na pomysł, żeby zostać do wakacji.

Ciekawe, czy ktoś jeszcze ma takich krewnych? I jak sobie z nimi radzicie? Bo ja jestem już na granicy wytrzymałości, ale nie zamierzam się poddawać. Może do świąt zostanę mistrzynią zen. Albo przynajmniej nauczę się chować jogurty tak, żeby Kinga ich nie znalazła.