Rodzime zacisze

Bartek urodził się i wychował w oddalonej od świata wiosce. Mieszkał tam z rodzicami i siostrą. Po raz pierwszy pojechał z matką do miasta wojewódzkiego, żeby kupić ubrania i buty do szkoły, kiedy był w trzeciej klasie. Przedtem mama jeździła na takie zakupy z siostrą, która była o cztery lata starsza od Bartka. Jednak chłopakowi nawet przez myśl nigdy nie przeszło, że jakieś miejsce na ziemi może być lepsze niż jego rodzime zacisze.

Bartek bardzo dobrze się uczył, nie musiał nawet długo siedzieć nad podręcznikami. Nauka łatwo wchodziła mu do głowy, zwłaszcza przedmioty humanistyczne. Oprócz tego, oczywiście, uwielbiał wychowanie fizyczne. W wolnym czasie chłopiec najchętniej biegał za piłką na boisku, a zimą grał w hokeja. Na wsi było dużo dzieci, prawie każda rodzina miała co najmniej dwoje.

Po maturze Bartek postanowił pójść na studia. Jego rodzice nie mieli dużo pieniędzy, więc chłopak mógł polegać wyłącznie na własnych siłach i wiedzy. Dostał się bez problemu, zajęcia były ciekawe, Bartek przykładał się do nauki i wkrótce otrzymał stypendium. W przyszłości miał zamiar pracować jako nauczyciel historii. I właśnie na uczelni poznał swoją przyszłą żonę.

Mieli z Karoliną troje dzieci. Zamieszkali u niej, w mieszkaniu, które odziedziczyła po dziadku. Rodziców Bartka odwiedzali dość często. Mieli samochód, więc to nie był żaden kłopot. Dzieci uwielbiały jeździć na wieś o każdej porze roku.

Bartek bardzo się z tego cieszył, a nawet był zaskoczony, że jego dzieci tak bardzo interesują się wiejskimi zwyczajami i gospodarstwem. W tym czasie pracował w liceum w mieście i dobrze znał zainteresowania nastolatków. Poza telefonami, tabletami, portalami społecznościowymi i imprezami, nic innego ich nie fascynowało.

Kiedy Bartek z Karoliną i dziećmi przyjeżdżali do wioski, dom wypełniał się hałasem, ruchem i gwarem. Dzieciaki chodziły na maliny, zbierały poziomki i grzyby w lesie, pomagały dziadkom przy zwierzętach. Obowiązkowo biegły na to samo boisko, na którym ich tata też kiedyś uwielbiał ganiać za piłką.

Bartek cieszył się jak dziecko, że jego maluchy chociaż częściowo mogą doświadczyć tej atmosfery, w której on dorastał. Mężczyzna był dumny, że jego dzieci mają i wiedzą znacznie więcej niż ich rówieśnicy “z bloków”.