Rodzić w czterdziestym siódmym roku życia? Wszystko, co musisz wiedzieć!

„Rodzić w czterdzieści siedem?”

„Zwariowałaś, żeby w twoim wieku zachodzić w ciążę? Masz czterdzieści siedem lat!” – krzyczała przyjaciółka i koleżanka z pracy Weronika.

„A co mam robić, Wero? Dziecko już jest” – wzruszała ramionami przyszła mama.

„Jak to co? Mówisz jak stara baba z przedwojennej wsi. Jest masa sposobów, żeby to załatwić. Tabletki, próżnia…”

„Wero, nie zamierzam zabijać dziecka!” – przerwała jej ostro Kasia. „Nie wiadomo nawet, czy donoszę. Ale jeśli Bóg da – urodzi się.”

„No to sobie rób, co chcesz” – machnęła ręką Weronika. „Głupia jesteś!”

Kasia wracała do domu z mieszanymi uczuciami. Żałowała, że od razu powiedziała o ciąży przyjaciółce, a nie Mirosławowi. Ale jednocześnie cieszyła się, że podjęła decyzję. Jakoś te wymówki Weroniki tylko utwierdziły ją w przekonaniu, że musi urodzić. Teraz musiała powiedzieć o wszystkim matce i dorosłemu już synowi, Bartkowi.

Rozmowy z Mirosławem się nie bała. Marzył o dziecku od dawna, odkąd tylko się zeszli.

Razem zamieszkali dziesięć lat temu, gdy Kasia rozwiodła się z pierwszym mężem, ojcem Bartka. Rozwód poszedł gładko – na sądzie nawet nie musiała tłumaczyć przyczyny, bo Mariusz stawił się pijany. Sędzia zadała mu kilka pytań, po czym sucho oznajmiła: „Wszystko jasne. Pozwana, rozwód przyznaję – tu nawet nie ma o czym dyskutować.”

Tego samego dnia Mariusz zniknął z jej życia, wcześniej oznajmiając, że alimentów płacić nie zamierza.

Kasia nawet nie próbowała go ścigać. Była po prostu wdzięczna, że udało się jej uwolnić od tego ciężaru, którego kiedyś wpuściła w swoje życie. Po rozwodzie odetchnęła z ulgą i sama sobie obiecała, że już nigdy nie zwiąże się z żadnym mężczyzną.

Ale wkrótce w ich zakładzie pojawił się Mirosław. Od razu zaczął się do niej umizgiwać – trochę niezdarnie, ale Kasi się to podobało. Miesiąc po poznaniu zaczęli się spotykać. Kolejny miesiąc później Kasia przedstawiła Mirosława jedenastoletniemu Bartkowi. Od razu się zaprzyjaźnili.

„Wujku Mirosławie, wpadaj do nas jeszcze” – poprosił Bartek.

„Dobrze, wpadnę.”

I rzeczywiście przyszedł, przynosząc chłopcu prezent i słodycze. Wkrótce zaczął zostawać na noc. Kasia nawet nie zauważyła, kiedy zamieszkał z nimi na stałe.

„Kasiu, urodź mi córeczkę” – poprosił rok później. Miała wtedy trzydzieści osiem lat i uważała, że to za późno na dziecko. Zawstydzona, tylko wzruszyła ramionami… ale potem poszła do lekarza i założyła spiralę.

Akurat wtedy, gdy para zaczęła rozmawiać o wspólnym dziecku, była żona Mirosława wyjechała do sanatorium, a ich córki nie mogła zabrać – dziewczynka zachorowała.

„Weź Oliwię na kilka dni do siebie” – poprosiła Kasię.

Kasia się nie sprzeciwiła. Córka Mirosława była miłą i grzeczną dziewczynką. Tylko teraz jego była żona dzwoniła codziennie z sanatorium, pytając, jak się córka ma. Mirosław szczegółowo opowiadał. Kasi wydawało się, że nagle między nimi odżyły dawne uczucia. Kochała Mirosława i bała się go stracić. Postanowiła więc koniecznie urodzić mu córkę, żeby na pewno nie wrócił do byłej.

Jednak po usunięciu spirali wymarzona ciąża długo nie nadchodziła. Kasia poszła do lekarza, zrobiła badania. Nie wykryto żadnych nieprawidłowości. Zaproponowano przebadanie męża. Ale Mirosław już wtedy zdecydował, że dzieci im niepotrzebne:

„Nie pójdę do żadnej poradni! Nie wychodzi dziecko – może tak ma być. Będziemy wychowywać Oliwię i Bartka, czekać na wnuki.”

Choć Kasia próbowała go namówić, Mirosław stanowczo odmawiał. W końcu się pogodziła z sytuacją. A tu – proszę bardzo!

„Sześć tygodni. Ciąża rozwija się prawidłowo. Bicie serca obecne…”

„Jak ja donoszę dziecko w czterdzieści siedem lat?” – zapytała lekarza.

Doświadczona ginekolog spojrzała na nią z uśmiechem:

„Nie jest pani pierwszą na świecie. Donoszą, rodzą i potem jeszcze długo wychowują… Choć to pani decyzja. Niech pani się zastanowi.”

Kasia wahała się, dlatego najpierw powiedziała Weronice. A po nieprzyjemnej rozmowie z nią – podjęła ostateczną decyzję.

„Nie! Teraz nikt mnie nie przekona! Będę miała córkę! I nikt mi nie zabroni dać jej życia!” – myślała, idąc do domu. Po drodze zadzwoniła do Mirosława, ostrzegając, że ma ważną sprawę.

„No i co się stało?” – zapytał od progu, gdy weszła.

„Nie ze mną. Z nami. Wkrótce zostaniemy rodzicami.”

„Jesteś w ciąży?”

„Sześć tygodni. Dziś byłam na USG.”

„Oj, Kasiu! Przecież oboje mamy prawie po pięćdziesiątce. Jak go wychowamy?”

„Miro! Jak to jak… O kant dupy potłuc! Chociaż ty mógłbyś mnie wesprzeć!”

„Ale ja nie jestem przeciw! Cieszę się, Kasiu!” – otrząsnął się Mirosław. „Tylko się zmartwiłem. Ale masz rację. Wychowamy! Od dawna myślałem, żeby urządzić warsztat w twojej przybudówce. Będę majsterkować, dorabiać. Teraz mam dodatkową motywację.”

„Dobrze, urządzaj. Będziemy potrzebowali pieniędzy.”

Zdobytą od męża pewność Kasia postanowiła wykorzystać i następnego dnia powiedzieć o ciąży matce. Przyszła babcia sama urodziła jedyną córkę niemal w czterdziestce, więc – jak sądziła Kasia – powinna ją zrozumieć. Ale reakcja matki była negatywna:

„Wiesz, że w twoim wieku ryzyko urodzenia chorego dziecka jest znacznie wyższe niż u młodych? Ryzykujesz! Nie rób głupstw. Zrób to, póki nie jest za późno.”

„Mamo, co ty mówisz? Nie chciałabyś jeszcze poniańczyć się z wnuczką?”

„Gdzie ja się będę niańczyć? Sama niedługo będę potrzebowała opieki. Ledwo żyję!”

„Będziesz żyła! Jesteś w świetnej formie. Młodzi mogliby ci zazdrościć!”

„Nie mów głupot! Co tu zazdrościć? Nie licz na mnie. Niańką już nie będę, Bartka ci wyhodowałam. A teraz sobie sama radź.”

„Mamo, mam męża!”