Robotnik przybył — takimi słowami Egora powitała Anna Iwanowna.

Wróciłeś, robotniku – takimi słowami powitała Igora Anna Kowalska. Była babcią jego żony, Kingi. Kobieta starej, partyjnej daty, nie znosiła zięcia całym swoim zachowaniem i rozmowami. Nie podobało jej się w nim wszystko – ani styl ubierania się w dżinsy i koszulki, ani przede wszystkim jego praca. Był fryzjerem, a jak go nazywała – cyrulikiem.

– Prawdziwy mężczyzna powinien mieć prawdziwą męską pracę. Jak twój dziadek – pół życia spędził w fabryce jako ślusarz. Dopiero potem wysunęli go po partyjnej linii. A ten? Śmiech sobie można zrobić. Cały dzień włosy strzyże. Babskie zajęcie i koniec. Sam też taki – mizdrzy się jak baba – wyrzucała Kingi.

Opierając brodę na lasce, krzyknęła: – Kinga, twój przyszedł!
Żona wybiegła z kuchni, zdejmując po drodze fartuch, i zawstydzona cmoknęła go w policzek.
– Tfu, cielęce czułości – splunęła Anna Kowalska. – Jeść mi się chce, kiedy obiad?
Kinga załapała się za głowę: – Zaraz Igor ręce umyje i siadamy.

Babka zmarszczyła brwi: – Przecież pięć minut temu pytałam, a ty powiedziałaś, że jeszcze pół godziny.
Kinga bąknęła: – No tak, ale jakoś szybciej wyszło…
Anna Kowalska warknęła: – Więc specjalnie czekałam na tego przybłędę?
Kinga wzruszyła ramionami i wślizgnęła się do kuchni. Za nią podreptała Anna Kowalska, krzycząc: – Stój, cwaniaczko! – Po chwili rozległ się głośny śmiech.

Igor, myjąc ręce, z goryczą przewidywał nudny wieczór. Zjedzą kolację, potem obejrzą jakiś stary film na DVD. Babcia nie znosiła współczesnego kina.

Mówiła, że tam wszystko jest rozpustne do granic możliwości. A oni z Kingą cierpieli. Po trzysta pierwszy raz oglądać ten sam wojenny film, jeszcze z komentarzami babci – wątpliwa przyjemność. A o dziewiątej gasiło się światło i należało iść spać.

Ile razy Igor namawiał żonę, żeby wynieśli się na wynajmowane mieszkanie. Ale ona błagalnie prosiła: – Poczekaj, kochanie. Nie mogę zostawić babci, choć udaje twardą, już nie ma siły. Poza tym, ona mnie nie zostawiła. Zabrała ze szpitala, kiedy moja matka tam mnie porzuciła.

Igor, znając historię żony, odpuszczał. Sam pochodził ze wsi i więzy rodzinne nie były dla niego pustym słowem. Dopóki nie stanął na nogi w mieście, cała rodzina go żywiła i poiła.

Teraz on im pomagał. Rodzicom pieniędzmi, krewnym – fizycznie. Postawił im łaźnię, zbudował szopę.

– Zmyłeś się tam czy co? – ryknęła Anna Kowalska. – Uważaj, bo sroki ci ukradną!
Wyszedł z łazienki i wszedł do kuchni. Stół był już nakryty. Co by nie mówić, jego żona gotowała znakomicie. Choć pracowała, na stole zawsze było coś pysznego.

Babka skrzywiła się: – Ty to nie we mnie jesteś. Wiecznie w kuchni siedzisz. Ja w twoim wieku gotowałam zupę z proszku, kotlety brałam z bufetu. I jakoś nikt nie marudził – ani mąż, ani syn. Miałam ważniejsze sprawy. Partia, związki, zawsze w jakiejś komisji – mówiła, z przyjemnością zajadając wszystko, co przygotowała wnuczka.

Dzisiejsza kolacja nie była wyjątkiem. – Jak w pracy? – zapytała Kinga.
Igor otworzył usta, ale babcia go przerwała: – A co ci do jego pracy? Lekka jak piórko. Ciach-ciach, wiu-wiu. Co tam trudnego? Lepiej by był sprzątaczem, to byłoby o czym mówić. Posłuchajcie lepiej o Janie Pawle. On od piętnastu lat w hucie pracował.
Igor przewrócił oczami. Zaczęło się. Te pouczające historie w różnych wersjach słyszał co wieczór.

Wszystko po to, żeby pokazać, jaki jest beznadziejny jako mężczyzna.
A on nie był winny. Miał jakieś dziesięć lat, kiedy mama zaczepiła na kosę całą kupę kolczastych chwastów. Włosy splątały się w kołtun. Wyciągała je, wyciągała, aż w końcu ze złością powiedziała: – Igor, zanim ojciec zobaczy, wytnij mi to paskudztwo.

Do dziś pamięta tamto uczucie, gdy wziął nożyce do ręki. Była w tym obawa, ale też jakaś radosna ekscytacja. Niedbale obciął splątane włosy, a potem nieśmiało zapytał: – Mogę jeszcze trochę podciąć?
– Rób, co chcesz – machnęła ręką. – Ojciec i tak zauważy. Zawsze noszę chustę, może wstydu nie będzie.

Podciął po omacku. Wyszło coś na kształt długiego karego. Kiedy mama spojrzała w lustro, aż krzyknęła. Igor już się kurczył, trzymając nożyce. – Boże, jak odmłodniałam! Świetnie, synku! – I ucałowała go w czoło.

Poszła na wieś, trzymając chBabcia Anna, patrząc teraz przez okno na zabawę Kingi i Igora w ogrodzie, nagle uśmiechnęła się, myśląc, że może jednak świat nie stoi w miejscu, a jej wnuczka znalazła kogoś, kto naprawdę ją kocha.