Razem z mężem od dawna zastanawialiśmy się, co damy mojemu teściowi na urodziny. Ponieważ nie mogliśmy niczego wymyślić, postanowiliśmy poprosić o radę Marcina – brata mojego męża. Powiedział, że ojciec potrzebuje telefonu, ale dowiedziałam się, że ten model kosztuje tyle, ile miesięczny koszt wynajęcia naszego mieszkania. Sam Marcin natomiast zamierzał dać ojcu zestaw do golenia za 50 złotych.

Zbliżają się urodziny mojego teścia, a mój mąż Igor i ja postanowiliśmy nic nie wymyślać, tylko bezpośrednio zapytać ojca, czego potrzebuje. Nie chcieliśmy dać mu czegoś niepotrzebnego, lepiej zapytać i przynajmniej mieć pewność, że jubilatowi spodoba się prezent. Ale teść odpowiedział, że najlepszym prezentem będzie to, że przyjdziemy i nie musimy mu nic kupować.

Wiadomo, że nie mogliśmy tak zrobić, dlatego postanowiliśmy zapytać Marcina – brata mojego męża. Mieszka z rodzicami, więc prawdopodobnie lepiej wie, czego potrzebują. Marcin od razu nam powiedział, że ojciec potrzebuje nowego telefonu – nawet podał model i markę.

Oczywiście dobrze, że w końcu mieliśmy pomysł na prezent, ale kiedy sprawdziłam jego cenę, byłam bardzo zaskoczona. To była równowartość miesięcznych opłat za nasze wynajmowane mieszkanie. Od razu powiedziałam mężowi, że nie stać nas na taki drogi zakup. A w ogóle, po co taki drogi smartfon dla starszej osoby? Myślę, że komuś, kto używa telefonu tylko do wykonywania połączeń, telefon dotykowy nie jest potrzebny. No, a Igor od razu zaczął oskarżać mnie, że żałuję pieniędzy na ojca.

Ale do rzeczy, w naszej rodzinie to ja zarabiam więcej, a pieniędzy męża wystarcza tylko na wynajęcie mieszkania i na jedzenie. Za wszystkie inne nasze potrzeby płacę ja. Mamy dwie córki bliźniaczki, które właśnie poszły do ​​szkoły i ciągle trzeba im coś kupować. Potrzebne były wszystkie rzeczy do szkoły, a oprócz tego nowe ubrania i buty. Żeby na wszystko wystarczyło, musiałam jeszcze pożyczać pieniądze. A tu się okazuje, że na urodziny teścia znowu trzeba jakoś znaleźć taką dużą kwotę na prezent.

Próbowałam porozmawiać na ten temat z mężem, może wymyśliliby coś innego, ale Igor się uparł – damy smartfona. Zaproponował nawet, żebyśmy wzięli pożyczkę, ale tu prawie padłam. A jak ją spłacimy? I tak pieniędzy ledwo wystarcza, potrzebny nam jeszcze kredyt.

Nie mogłam zrozumieć, dlaczego Marcin sam nie mógł kupić tego telefonu. Nie jest żonaty i mieszka z rodzicami. Pracuje, więc ma pieniądze. Ale z jakiegoś powodu, wiedząc, jak nam się żyje, zaproponował, żebyśmy to my kupili ten telefon. Postanowiłam do niego zadzwonić i zapytać, co on da ojcu na urodziny. Powiedział, że jeszcze nie zdecydował, ale najprawdopodobniej po prostu jakiś zestaw do golenia. Nie wiedziałam nawet, jak zareagować i szybko zakończyłam rozmowę. Natychmiast poszłam podzielić się wrażeniami z mężem. Czyli tak, my mamy się zapożyczać, a on kupi zestaw za 50 złotych. Igorowi też to się nie podobało i postanowił porozmawiać z bratem.

Po tej rozmowie doszli do wniosku, że najlepszym rozwiązaniem będzie jeżeli zrzucimy się na prezent. No cóż, trochę mi ulżyło. Połowa tej kwoty to też sporo, ale nie aż tak źle, więc poparłam tę propozycję.

Nadszedł dzień urodzin teścia. Zebrało się wielu gości, złożyliśmy życzenia jubilatowi i wręczyliśmy mu smartfon. Był bardzo zadowolony z takiego prezentu, dokładnie go obejrzał i podziękował. Ale podczas przyjęcia ciągle słyszałam od Marcina, jaki to z niego dobry syn, bo kupił ojcu telefon. Igor i ja byliśmy oburzeni, że tak powiedział, bo przecież składaliśmy się po równo. A możliwości finansowe mamy różne, więc można powiedzieć, że my dołożyliśmy więcej. Potem przy każdym kolejnym takim zdaniu poprawiałam wszystkie  jego „ja” na „MY”.

Kiedy wróciliśmy do domu, długo jeszcze ta sytuacja siedziała mi w głowie. I uznałam, że to była zła decyzja, żeby prosić Marcina o radę. Gdybyśmy trochę bardziej się wysilili, to sami wymyślilibyśmy jakiś fajny prezent. Postanowiłam, że następnym razem sama będę decydowała o wyborze prezentów na różne okazje i nikogo nie będę słuchać.