Przynosisz mi wstyd

Przez długi czas życie osobiste Wiktorii nie układało się najlepiej, ale nie dlatego, że coś z nią było nie tak. Po prostu intensywnie pracowała, oszczędzając na własne mieszkanie. A jeśli już znajdowała wolną chwilę, wolała spędzać ją w ciszy i spokoju.

Jej praca była dość aktywna. W biurze spędzała tylko kilka godzin, resztę czasu spędzała na nogach. Często korzystała z komunikacji miejskiej lub taksówek, ale gdy była dobra pogoda, wolała spacerować.

Dlatego Wiktoria była szczupła i w formie. Przeciętnie przemierzała dziennie około dziesięciu kilometrów, a jadła wtedy, gdy miała na to czas.

Oczywiście, pragnęła również szczęścia osobistego. Marzyła o powrocie do domu, aby oparłszy głowę na ramieniu bliskiej osoby, opowiedzieć o minionym dniu.

Ale skąd wziąć to osobiste szczęście, kiedy wszędzie panuje zabieganie? Jak mówią, los sam cię odnajdzie. Wiktoria wierzyła w to i nie poddawała się.

Pewnego dnia jeden z klientów jej firmy zwrócił uwagę na Wiktorię. Był starszy, zamożny. Może nie w jej typie, ale jak mawiała jej babcia, „nie oceniaj książki po okładce”. Kiedy zaprosił ją na kolację, po krótkim zastanowieniu zgodziła się. Przecież kręcąc się jak wiewiórka w kołowrotku, można zapomnieć, jak się odpoczywa.

Marek zabrał ją do eleganckiej restauracji. Wiktoria była tam kilka razy i wiedziała, że ceny są tam wysokie. Mimo to planowała zapłacić za siebie, była po prostu ciekawa rozmowy z mężczyzną.

Marek przyjechał po nią swoim eleganckim samochodem. Z gracją podał jej rękę, pomagając wsiąść. Wiktoria rozmarzyła się, już dawno zapomniała, jak to jest, gdy ktoś okazuje taką troskę.

Gdy tylko weszli do restauracji, Wiktoria poczuła, jak jej ślinka cieknie. Próbowała przypomnieć sobie, kiedy ostatni raz jadła, i zdała sobie sprawę, że to było rano. Potem była praca, a po niej szybko wróciła do domu, by przygotować się na randkę. Też nie było czasu na jedzenie. Teraz, czując cudowne zapachy i widząc pyszne potrawy na talerzach innych gości, żołądek Wiktorii zdradziecko zaburczał.

Nigdy nie udawała kogoś innego i nie starała się zrobić przesadnego wrażenia. Była ogromnie głodna, więc zamówiła dużo różnorodnych dań.

– Zamówię stek, sałatkę z owocami morza i… tiramisu!

Zamówiwszy, Wiktoria zamknęła menu i uśmiechnęła się do Marka. Ten wydawał się nieco zaskoczony.

– Coś nie tak? – zapytała.

– Nie… nie! Po prostu zaskoczył mnie twój apetyt.

Wiktoria wzruszyła ramionami.

– Nic nie jadłam od rana! Nie martw się, zapłacę sama – pośpieszyła dodać.

– Daj spokój! Pieniądze to nie problem! Nawet o tym nie myśl.

Wiktoria uśmiechnęła się i zaczęła przyglądać się wnętrzu restauracji.

Rozmowa była prosta, ale całkiem przyjemna.

Marek był zaskoczony, że Wiktoria zamówiła tak dużo jedzenia. Był przyzwyczajony, że jego partnerki zazwyczaj jedzą sałatkę, aby dbać o sylwetkę. Zerknął kątem oka na Wiktorię i spojrzał zadowolony. Była szczupła, być może rzeczywiście była głodna. Chociaż, był pewien, że nie da rady wszystkiego zjeść. Przecież to zamówienie dla dorosłego mężczyzny, a nie dla drobnej dziewczyny!

Jakież było zdziwienie Marka, gdy Wiktoria poradziła sobie ze stekiem, sałatką, a potem jeszcze ze słodkim deserem. I to o dziesiątej wieczorem!

Zazwyczaj Marek otaczał się kobietami o wyglądzie modelki, z którymi miło było się pokazać w towarzystwie. Tak, ich utrzymanie kosztowało sporo, ale w jego odczuciu było tego warte.

Wiktoria była inna. Dużo rozmawiała, ubierała się skromnie, jakby w ogóle nie zależało jej na tym, by podobać się Markowi. Poza tym, dużo jadła. Nie chodziło o pieniądze, tylko było to dla niego dziwne.

Wieczór upłynął dobrze. Jeśli nie liczyć zdziwienia Marka. Odwiózł Wiktorię do domu, a prowadzony pozytywnymi odczuciami, zaproponował jej, by w weekend towarzyszyła mu na urodzinach kolegi.

Wiktoria, nie zastanawiając się długo, zgodziła się. Nie miała żadnych planów, a już dawno, nie licząc tego wieczoru, nigdzie nie wychodziła.

– Będzie obowiązywał dress code – uprzedził Marek. – Trzeba założyć czarną suknię.

Wiktoria zamyśliła się.

– Chyba mam taką. Jeśli nie, kupię, nie martw się.

A Marek się martwił. Bardzo by nie chciał być zawstydzony przez swoją partnerkę.

– Mogę ci ją kupić. To będzie prezent.

– O, nie trzeba – machnęła ręką Wiktoria – poradzę sobie.

Marek musiał zaufać jej wyborowi.

Suknia go nie zachwyciła. Choć Wiktorii było w niej do twarzy, było widać, że była tania, nie była markowa. Ale nie mógł przecież jej zmusić do przebrania się.

W jego środowisku wygląd kobiety świadczył o zamożności i hojności mężczyzny. Marek uważał się za majętnego i daleko mu było do skąpca. Ale jak teraz wszystkim tłumaczyć, że Wiktoria sama odmówiła pieniędzy na strój?

Jeśli ktoś na urodzinach był zaskoczony wyglądem jego towarzyszki, to nie dał po sobie tego poznać.

Mimo to Wiktoria wyróżniała się na tle innych kobiet obecnych na przyjęciu. Reszta delikatnie sączyła szampana, popijając go kanapkami czy truskawkami. Prawie wcale nie rozmawiały, tylko skromnie szeptały między sobą. Mężczyźni rozmawiali więcej, jak zawsze.

Wiktoria zachowywała się zupełnie inaczej. Rozmawiała z każdym z gości, a jej śmiech rozbrzmiewał to tu, to tam. Odmówiła szampana, mówiąc, że od niego boli ją głowa. Poprosiła o whisky! Męski napój!

I jadła wszystko, co widziała. Niektórych przekąsek żadna z kobiet nie tknęła, obliczając w myślach, ile mają kalorii. Ale dla Wiktorii nie miało to znaczenia. Nie zastanawiała się nad swoją figurą i wyglądem. Bawiła się i odpoczywała.

Kiedy rozmowa zeszła na sport, ktoś zapytał Wiktorię, czym się zajmuje. Dziewczyna się roześmiała.

– Tylko chodzenie. W pracy muszę się sporo ruszać.

– Masz taką ładną sylwetkę – zauważyła żona solenizanta – naprawdę nie chodzisz na siłownię?

Wiktoria z uśmiechem na ustach odpowiedziała. W tym momencie cała uwaga była skupiona na niej, co bardzo nie podobało się Markowi. Czuł się zażenowany.

– Chcecie, zdradzę wam sekret, jak nie przytyć? – kobiety kiwnęły głowami. – Wystarczy dużo pracować, żeby zapominać o jedzeniu, a poza tym oszczędzać pieniądze, by nie wydawać ich na jedzenie. Ach, no tak, trzeba mieć taką pracę, przy której nie trzeba spędzać całego dnia w biurze. To wszystko.

Dziewczyny nie były zadowolone z takiej odpowiedzi. Większość z nich nigdy nie pracowała. A co to znaczy oszczędzać pieniądze – tego nie potrafiły sobie wyobrazić.

Marek chwycił Wiktorię pod łokieć i odciągnął ją na bok.

– Przestań – warknął przez zęby.

– Co masz na myśli? – zapytała szczerze zaskoczona Wiktoria.

– Tak się zachowywać! Wstyd mi za ciebie! Przestań mówić bzdury i jeść wszystko jak leci! Jesteś damą, a zachowujesz się jak prostak!

Jeden z gości, któremu bardzo podobała się żywiołowa i wesoła Wiktoria, zwłaszcza na tle nudnych snobów, usłyszał te słowa. Zbliżył się do Marka i pokręcił głową.

– Pomyśl, co mówisz! Wiktoria dodaje kolorytu temu wieczorowi, a ty tkwisz w swoich stereotypach.

– Nie wtrącaj się! – ryknął Marek.

Wiktoria wyswobodziła swoją rękę i z nieśmiałością spojrzała najpierw na swojego towarzysza, a potem na gościa, który się za nią wstawił. Chyba miał na imię Andrzej.

– Przepraszam – powiedziała. – Chyba pójdę. Nie chcę cię dalej zawstydzać.

Wiktoria nie słuchała, co Marek odpowiedział. Praktycznie wybiegła z sali, czując, jak łzy napływają jej do oczu. Czy naprawdę zrobiła coś złego? Czy można ją winić za to, że rozmawiała z gośćmi i jadła? Gdyby przynajmniej wycierała obrus łokciem czy smarkała się przy wszystkich… Ale takie rzeczy, by przynosić wstyd…

Wiktoria powoli szła ulicą. Nagle usłyszała, jak ktoś ją woła.

Podszedł do niej ten sam gość. Andrzej.

– Wiktoria, wybacz Markowi, on sam nie wie, co mówi. Przyzwyczaił się do jakichś głupich standardów i po prostu nie rozumie, jak mu się poszczęściło, że poznał tak wspaniałą dziewczynę.

– Dziękuję – mruknęła. – Chyba żyję w innej rzeczywistości. Kiedy odpoczywam z przyjaciółmi, u nas dużo się rozmawia. A jeśli goście nie zjedzą wszystkich przygotowanych potraw, gospodarze są rozczarowani – uśmiechnęła się smutno. – To życie nie jest dla mnie. I nie chcę więcej zawstydzać Marka.

– On jest po prostu snobem – uśmiechnął się Andrzej. – I wszyscy inni też. Jestem pewien, że patrząc na ciebie, bardzo chcieli przejąć choć trochę tej wolności i lekkości, które w tobie są. Ale oni są związani zasadami, które sami stworzyli. To oni żyją w wymyślonej rzeczywistości.

Wiktoria z wdzięcznością kiwnęła głową.

– Jest już późno. Czy pozwolisz, że cię odwiozę do domu? – zapytał Andrzej.

– A co z przyjęciem? Wróć.

– Nie chcę – roześmiał się. – Z tobą jest mi ciekawiej.

Andrzej odwiózł Wiktorię do domu i zaproponował jej, by spotkali się ponownie. Obiecała przemyśleć propozycję i dać mu znać. Andrzej zgodził się poczekać. Miał szczerą nadzieję, że Wiktoria da mu szansę. W jego świecie takiej dziewczyny jak ona trudno było znaleźć, nawet ze świecą.