Przynosisz mi wstyd

Weronika nie mogła ułożyć sobie życia osobistego, ale nie z powodu jakichś braków. Po prostu ciężko pracowała – zbierała na własne mieszkanie. W wolnych chwilach, które zdarzały się rzadko, wolała odpoczywać w ciszy.

Praca dziewczyny wymagała ruchu. W biurze spędzała tylko dwie godziny, resztę czasu na nogach. Czasem jeździła komunikacją miejską lub taksówką, ale przy dobrej pogodzie wolała chodzić pieszo po warszawskich ulicach. Dzięki temu była szczupła i wysportowana – dziennie pokonywała nawet dziesięć kilometrów. Jadała, gdy miała czas.

Mimo wszystko marzyło jej się kobiece szczęście – wrócić do domu, wtulić głowę w ramię ukochanego i opowiedzieć o swoim dniu. Gdzie jednak znaleźć czas na miłość, gdy wciąż się śpieszy? Los jednak potrafi zaskoczyć. Weronika wierzyła w to i nie traciła nadziei.

Pewien klient firmy zwrócił na nią uwagę. Starszy, zamożny. Nie do końca w jej typie, ale jak mawiała babcia: *Nie szata zdobi człowieka*. Gdy zaprosił na kolację, po krótkim namyśle zgodziła się. W końcu kręciła się jak karuzela – odpoczynek dawno poszedł w zapomnienie.

Olgierd zabrał ją do ekskluzywnej restauracji nad Wisłą. Weronika bywała tam kilka razy i wiedziała, że ceny przyprawiają o zawrót głowy. Postanowiła jednak, że w razie czego zapłaci sama. Interesowała ją po prostu rozmowa.

Mężczyzna podjechał po nią luksusowym autem, galantem podał rękę przy wysiadaniu. Dziewczyna rozczuliła się – dawno nikt nie okazywał jej takiej uwagi.

Gdy weszli do środka, Weronice pociekła ślinka. Ostatni raz jadła rano, potem praca, a wieczorem pośpiech przed randką. Teraz, czując zapach pieczonej karkówki i widząc talerze gości, jej żołądek zdradziecko zagulgotał.

Nie udawała kogoś, kim nie była. Zamówiła porządnie: schabowego z ziemniakami, sałatkę grecką i sernik na deser. Olgierd uniósł brew.

„Coś nie tak?” – spytała.

„Nie… Tylko podziwiam apetyt” – odparł, ukrywając zakłopotanie.

„Od rana nic w ustach nie miałam! Spokojnie, mogę zapłacić sama” – zapewniła.

„Daj spokój! Pieniądze to najmniejszy problem” – machnął ręką.

Rozmowa płynęła gładko, choć mężczyzna dziwił się, że dziewczyna zjada wszystko do ostatniego okruszka. Przyzwyczajony był do kobiet gryzących liście sałaty. Spojrzał na jej smukłą sylwetkę – może naprawdę była głodna?

Ale gdy Weronika sięgnęła po drugi kawałek sernika, Olgierdowi opadła szczęka. „Niektóre nawet śniadania nie jedzą, a tu…” – pomyślał. Zwykle otaczał się lalkami z wybiegu, które kosztowały fortunę, ale przynajmniej prezentowały się idealnie.

Ta była inna. Gadatliwa, w zwykłej sukience, nawet nie starała się przypodobać. I jadła jak robotnik! Wieczór jednak minął przyjemnie. Olgierd zawiózł ją do domu i zaprosił na przyjęcie u przyjaciela.

„Tylko obowiązuje czarna suknia” – uprzedził.

„Chyba coś mam. Jak nie, kupię” – wzruszyła ramionami.

„Mogę ci podarować…” – zaproponował.

„Nie trzeba” – skróciła temat.

Suknia okazała się prosta, bez metek projektantów. Olgierd zacisnął zęby. W jego kręgu strój kobiety świadczył o statusie mężczyzny. Na szczęście nikt nie komentował.

Weronika błyszczała jednak inaczej niż reszta. Gdy inne panie sączyły szampana i liczyły kalorie w krewetkach, ona śmiała się głośno, zajadała tłuste przekąski i poprosiła o whisky. Gdy rozmowa zeszła na sport, wyznała:

„Ćwiczę tylko chodzenie po mieście. Praca nie pozwala leniuchować!”

„Ma pani świetną figurę – dziwiła się żona solenizanta. – Nie chodzi na siłownię?”

„Sekret? Zapominać o jedzeniu przez pracę i oszczędzać na jedzeniu!” – zażartowała. Wśród pań, które nigdy nie musiały zarabiać, odpowiedź wywołała szmer niezrozumienia.

Olgierd pociągnął ją w kąt.

„Przestań” – syknął.

„Co przestać?”

„Kompromitować mnie! Zachowujesz się jak robotnik, nie jak dama!”

Andrzej, gość urzeczony jej naturalnością, podszedł i pokręcił głową.

„Ona jest najlepszą częścią tego wieczoru, a ty się czepiasz?”

„Nie wtrącaj się!” – warknął Olgierd.

Weronika wyrwała rękę. „Przepraszam, chyba pójdę” – szepnęła, uciekając z płaczem. Czy naprawdę zawiniła, będąc sobą?

Na ulicy dogonił ją Andrzej.

„Nie słuchaj go. Większość tu to snoby, które zazdroszczą ci wolności” – powiedział, odprowadzając ją do domu.

„Dziękuję” – odparła.

„Spotkajmy się jeszcze” – poprosił.

Obiecała pomyśleć. Andrzej czekał z nadzieją – w jego świecie taka dziewczyna to skarb.