Przyjęliśmy 3-letniego chłopca, ale mąż wpadł w panikę podczas jego pierwszej kąpieli i powiedział: 'Musimy go oddać!’

Wzięliśmy pod opiekę trzyletniego chłopca, ale mój mąż spanikował podczas pierwszej kąpieli i krzyknął: „Musimy go oddać!”

Marzenie o dziecku było tak silne, że wypełniło każde zakamarki serca Eli i Eryka, zmuszając ich do zrobienia wszystkiego, by je spełnić.

Po wielu nieudanych próbach zajścia w ciążę i wydaniu fortuny na zabiegi oraz in vitro, zrozumieli, że nie będą mieć własnego dziecka.

Postanowili więc adoptować. Lecz okazało się to trudniejsze, niż sądzili.

Ponieważ Eryk był pochłonięty prowadzeniem firmy, to na Eli spoczął ciężar formalności – kontakt z agencjami, wypełnianie dokumentów, przeglądanie list dzieci potrzebujących domu.

Przeglądając dokumenty, zwróciła uwagę na trzylatka.

Początkowo chcieli adoptować niemowlę, ale szanse były nikłe, więc otworzyli serce na starsze dziecko.

Chłopiec, którego wybrała, miał najpiękniejsze oczy, jakie widziała – błękitne jak niebo. Patrząc na jego zdjęcie, miała wrażenie, jakby znała go od zawsze.

Po rozmowie z Erykiem zabrali do domu Szymona.

Był uroczy i szybko się zaaklimatyzował, już po kilku tygodniach nazywając Elę mamą.

Wszystko układało się idealnie. Największe marzenie Eli – zostanie matką – wreszcie się spełniło. Życie było dobre, a ona wdzięczna, że los się do nich uśmiechnął.

Ale pewnego wieczoru wszystko się zmieniło.

Szymon miał zostać wykąpany, a Eryk postanowił zająć się tym sam. Eli ucieszyło, że mężczyzna angażuje się w ojcostwo, sądziła, że wspólna chwila z synem wzmocni ich więź.

Gdy jednak Eryk pomógł chłopcu rozebrać się i wsadził go do wanny, nagle wykrzyknął: „Musimy go oddać!”.

Ela zdrętwiała. „Co się dzieje?” – spytała.

„Eryk, jak możemy oddać dziecko?” – zapytała.

Lecz on był nieugięty. Twierdził, że ta sytuacja go przerasta i nie potrafi zaakceptować nowego życia.

Ela była zrozpaczona. Nie mogła uwierzyć w słowa męża. Nie w jego charakterze były tak nagłe zmiany zdania. Przeczuwała, że kryje się za tym coś więcej.

Noc wydawała się nie mieć końca. Nie mogąc spać, Eli przyszło coś do głowy.

Zauważyła, że Szymon miał znamię na stopie w tym samym miejscu, co Eryk. Zeszła do pokoju chłopca i przyjrzała się bliżej. Wtedy dostrzegła, że znamiona były niemal identyczne.

Następnego dnia spytała męża, czy ma jej coś do powiedzenia. Wyznał, że chce oddać Szymona, bo podejrzewa, że to jego biologiczny syn. Gdy zobaczył znamię, przeraził się.

Okazało się, że Eryk miał romans z kobietą poznaną w barze. Twierdził, że to była przelotna przygoda, ale zdradził żonę w najtrudniejszym dla niej momencie, gdy przechodziła bolesne zabiegi in vitro. To złamało serce Eli.

Choć Eryk żałował złamania zaufania, Ela nie mogła wybaczyć zdrady. Nie była w stanie dalej z nim żyć.

Eryk nie zniknął całkowicie z życia syna, ale ich relacja ograniczała się do rzadkich wizyt i przesyłanych prezentów.

Ela wiedziała, że podjęła słuszną decyzję dla siebie i Szymona. Moment, w którym zrozumiała, że Eryk był gotów porzucić syna, by ukryć swój romans, był dla niej ostatecznym potwierdzeniem.