Przygoda z pierwszym spotkaniem

Próbne spotkanie

„Ciekawe, co życie jeszcze przyniesie” – myśli sobie w samotności Bogumiła. „Ludzie żyją razem latami, a potem nagle się rozchodzą. To naprawdę dziwne. Znam wiele takich osób, a i ja sama taka jestem. Co prawda nie mieszkałam długo z moim tyranem, ale i tak to już przeszłość.”

Bogumiła niedawno przeszła na emeryturę i mieszka sama. Jej córka, Weronika, jest zamężna i żyje w mieście z własną rodziną. Wyjechała z rodzinnej wsi po skończeniu szkoły, poszła do technikum, a potem wyszła za mąż. Teraz odwiedza matkę tylko od święta – oboje z mężem pracują, nie mają czasu. Wnuczka chodzi do podstawówki.

Kiedy jeszcze pracowała, koleżanki z pracy namawiały ją:

„Boguś, no co ty cały czas sama? Przecież jest tylu wolnych mężczyzn. Są wdowcy i rozwiedzeni, którym nie wyszło małżeństwo. Może byś się z kimś poznała? Ogłoszeń pełno w gazetach, czasopismach albo w internecie.”

„Boję się pierwsza nawiązywać kontakt. Jak to tak – żebym ja do faceta dzwoniła?” – broniła się. „Poza tym, jeśli mężczyzna jest po rozwodzie, to coś w nim musi być nie tak. Jestem pewna, że od dobrych mężów żony nie odchodzą, a ci porządni są już zajęci. Nie ufam takim.”

„Boguś, nikt cię przecież nie zmusza do ślubu. Poznasz się, a jeśli nie przypadnie ci do gustu – po prostu nie odbierzesz telefonu. Co w tym złego?” – najbardziej nalegała Danuta, która sama znalazła męża przez ogłoszenie i teraz żyje szczęśliwie, rozdając wszystkim rady.

**Znajomość przez ogłoszenie**

W końcu Bogumiła postanowiła spróbować. Pierwszy raz było jej głupio wykręcić numer podany w gazecie, ale potem pomyślała:

„Przecież to tylko rozmowa telefoniczna. Nie widzimy się, a jeśli mi się nie spodoba – po prostu się rozłączam.”

Kilka razy dzwoniła. Mężczyźni bywali różni – już po pierwszej rozmowie wiedziała, czy warto kontynuować znajomość. Zaczęła też inaczej patrzeć na rozwodników.

„W końcu w rodzinie nie zawsze mężczyzna jest winny. Kobiety też potrafią być trudne, i to one czasem przyczyniają się do rozpadu małżeństwa. A tak w ogóle – obca chatka ciemna.”

Tak więc od czasu do czasu Bogumiła poznawała kogoś przez ogłoszenie, ale nikt jeszcze nie wzbudził w niej większego zainteresowania. Starała się unikać rozwodników, ale los postawił na jej drodze właśnie takiego człowieka. Rozmawiali długo przez telefon, a Bogumile od razu spodobał się sposób bycia Józefa.

Mieszkał w sąsiedniej wsi, miał własny dom i gospodarstwo. To on pierwszy zaproponował spotkanie:

„Przyjedź do mnie, Bogusiu. Rozmawiamy już tak długo, że gdybym ci się nie podobał, pewnie byś się odezwała. Spotkamy się, dobrze?”

„Dobrze, umówione” – obiecała.

Józef rzeczywiście przypadł jej do gustu – miał miły sposób bycia, szanował kobiety. Nie mówił źle o byłej żonie. Jak twierdził, rozstali się po latach wspólnego życia, gdy dzieci były już dorosłe i usamodzielnione.

Bogumiła nie pytała o przyczyny rozwodu – sama nie lubiła wracać do przeszłości i rozumiała, że inni też mogą mieć swoje powody. Po co drążyć?

Zaniepokoiło ją jednak, gdy zapytała:

„Józef, a utrzymujesz kontakt z dziećmi? Odwiedzają cię?”

„Nie, nie utrzymujemy kontaktu. Stanęły po stronie matki i nawet nie dzwonią, a co dopiero przyjeżdżać” – odpowiedział, a ta odpowiedź dał Bogumile do myślenia.

„Cokolwiek stałoby się między rodzicami, dzieci powinny mieć kontakt z obojgiem” – myślała. „Nie powinni odcinać się od ojca, nawet jeśli to matka od niego odeszła. Jeśli nie utrzymują relacji, to musi być ku temu poważny powód.” Była o tym przekonana, ale nie podzieliła się tym z Józefem.

W końcu wybrała się w podróż. Umówili się, że wysiądzie na przystanku koło skrzyżowania z dużym transformatorem.

„Tam cię spotkam” – zapewnił.

„Rozumiem, chyba się nie zgubię… A jak coś, to zapytam kogoś.”

**Spotkanie i rozmowa**

Denerwowała się w autobusie, ale z każdą minutą było jej lżej. Gdy zobaczyła wskazane miejsce, wysiadła spokojnie. Od razu dostrzegła wysokiego, przystojnego mężczyznę, który uśmiechał się do niej.

„Bogumiła?”

„Tak, to ja” – odparła, a on wydał się zadowolony z jej uśmiechu.

„No to ja jestem Józef. Chodź, mój koń tam stoi” – wskazał na czarny drogi samochód. „Zawiozę cię, zobaczysz, jak żyję.”

Bogumili spodobało się, że Józef przywitał ją kwiatami i że nie kazał jej czekać – sam przyjechał wcześniej.

Dom był duży, dwupiętrowy, otoczony zadbanym podwórkiem. Widać było, że gospodarz dba o porządek.

„Pewnie jego żona to wszystko urządzała” – pomyślała. Wnętrze było przytulne i czyste.

„Widocznie sam też jest staranny, skoro po tylu latach od rozwodu tak tu ładnie” – zauważyła w duchu.

Podczas zwiedzania zaczęły się jednak rodzić wątpliwości.

„Żona odeszła i zostawiła mu cały dom. Co ją do tego zmusiło? Przecież włożyła w to miejsce tyle pracy i serca…”

Po chwili Józef zaprosił ją na herbatę.

„Siadaj, zaraz podam.”

„Pomożę ci?” – zapytała z grzeczności.

„Nie, nie, ja sam” – odparł z powagą.

Wyjął z szafki filiżanki, nalał herbaty z przygotowanego wcześniej dzbanka, a nawet sam odciął kawałek ciasta. Podał jej elegancko, jak prawdziwy gospodarz.

„Może wina?” – zaproponował.

„Nie, dziękuję, nie pijam.”

„Ja też rzadko, tylko od święta” – przyznał.

Rozmawiali o różnych sprawach, a Bogumiła chwaliła dom.

„Prawdziwie solidny i piękny. Widać, że ktoś o niego dba.”

**Próba gospodarności**

„No a jakże, dom wymaga pracy, inaczej się rozsypie” – odparł Józef, rozglądając się po kuchni.

Po herbacie nagle oznajmił:

„A teraz, Bogusiu, sprawdzę twoje umiejętności.”

„Słucham?” – zdziwiła się.

„Proszę, zbierz ze stołu, umyj naczynia, a potem podłogę. Później pójdziemy do obory – zobaczę, czy umiesz doić krowę.”

Bogumiła osłupiała. Nawet gdyby nie powBogumiła spojrzała na niego z niedowierzaniem, po czym spokojnie wstała, wzięła torbę i powiedziała: „Dziękuję za herbatę, ale widzę, że szukasz gospodyni, a nie partnerki – powodzenia w poszukiwaniach.”