Przygoda w Sylwestra

PRZYPADEK W SYLWESTRA

Do domu Ani wcale się nie spieszyło. Dzień pracy 31 grudnia był krótki, wszystkie koleżanki z biura już dawno rozpłynęły się do swoich dzieci, mężów i do robienia sałatki jarzynowej. Szczęśliwe, rozpromienione, podekscytowane, ciągnęły za sobą wielkie siaty z mandarynkami i butelką szampana prezent dla każdej od pana Mikołaja Ilkiewicza.

A na Anię nikt w domu nie czekał. I szykować sałatki nie miała dla kogo. Spojrzała na górkę mandarynek w przezroczystej torbie na swoim biurku i westchnęła.

Nie, z pewnością nie chce mi się wracać do pustego mieszkania. Ania zabrała się za przegląd raportu. Po chwili do pokoju wpadł zdyszany Mikołaj Ilkiewicz w czapce i rozpiętym kożuchu jedyny mężczyzna w ich zespole. No i do tego szef.

O, a ty co tu jeszcze robisz sama? Ja to prezentu dla żony zapomniałem, możesz uwierzyć? wyrzucił z siebie i zniknął w swoim gabinecie.

Po pięciu minutach wrócił.

No naprawdę, co ty tutaj robisz? Do domu nie idziesz?

Bo tam też pusto, panie Mikołaju.

Szef, już gotów biec do żony, nagle zatrzymał się w progu, podszedł do biurka Ani i usiadł tuż obok. Spoglądał na nią przez kilka sekund bardzo poważnie.

Aniu, zostaw to. No, święta są! Tak patrzysz, jakbyś miała za chwilę zacząć płakać. Przecież to święto radości! Z taką miną, to jeszcze długo będziesz sama. Kobieta musi się uśmiechać! No, już kończ to, powtórzył, zaczynając nerwowo sprzątać jej papiery spod rąk, wszystkich puściłem do domu, a ona dalej tutaj siedzi!

Panie Mikołaju, proszę się nie martwić. Zaraz wychodzę. Idźcie już do żony, Szczęśliwego Nowego Roku. Ja zamknę biuro.

Na pewno? zapytał podejrzliwie.

Pewnie!

No to uciekam. Wszystkiego najlepszego!

Ania znów westchnęła. Rzeczywiście, głupio siedzieć w firmie. Czas się ruszyć.

Może zamówię pizzę? pomyślała. Ciekawe, czy pizzerie jeszcze pracują?

Pod pierwszy wybrany numer nikt nie odebrał. Zadzwoniła do drugiej, tam jakaś wesoła dziewczyna poinformowała, że pracują tylko do osiemnastej i życzyła Ani Szczęśliwego Nowego Roku. Ania spojrzała na zegarek osiemnasta pięć. Wybrała kolejny numer, ostatnią próbę. Ku zdziwieniu, zamówienie przyjęto. Ania posprzątała dokumenty, nałożyła kurtkę, zabrała mandarynki i szampana i wyszła z biura.

I natychmiast uderzył ją cudowny zimowy wieczór. Powietrze lekko szczypało w policzki, pod nogami skrzypiał śnieg, a latarnie świeciły, jakby był środkiem dnia. Wszędzie migotały kolorowe światełka, a ludzie z torbami i pudełkami pędzili do domów. Sklepy jeszcze były otwarte i ostatni spóźnialscy wybierali prezenty. Anię ogarnął nagle ten zgiełkliwy, świąteczny klimat.

Co ja wyprawiam! upomniała się w myślach i zdecydowanym ruchem weszła do rozświetlonego Biedronki.

Wkrótce już rozpakowywała zakupy w kuchni.

Mam nadzieję, że ziemniaki się dogotują.

Ania włączyła telewizor, powiesiła nowo kupioną girlandę na okno i włożyła wtyczkę do kontaktu. Radosna, kolorowa serpentyna rozbiegła się po ramie okna. Zwinęła się w krótkim tańcu z podniesionymi rękami i zabrała się za przygotowywanie sylwestrowej kolacji.

A co! Dla siebie samej też warto się postarać!

Na balkonie studziły się ziemniaki do sałatki jarzynowej, na stole ustawiła kanapki z kawiorem i swoją ulubioną wędzoną rybą. Kupione w sklepie wędliny pokroiła cienko i poukładała na płaskim talerzu na kruchych liściach sałat, do tego miseczka serowych kostek, ananas, miska z mandarynkami od pana Mikołaja.

Po pół godzinie sałatka była już gotowa, a na patelni skwierczały nóżki kurczaka. Ania przysunęła do kanapy stolik, przykryła dużą serwetą i zaczęła znosić talerze. Ustawiła kieliszek i szklankę na sok, położyła nóż i widelec. Cofnęła się kilka kroków i spojrzała krytycznie na efekt, jakby czekała gości.

O dwudziestej trzeciej trzydzieści ruszyła po szampana, kiedy niespodziewanie zadzwonił domofon.

Dobry wieczór, pizza do pani, odezwał się energiczny męski głos.

O rety Zupełnie zapomniałam!

Tak, proszę wejść, odpowiedziała szybko, wciskając przycisk.

Zapraszam. Ile płacę? spytała Ani sympatycznego młodego mężczyznę z płaskim, kwadratowym pudełkiem w rękach.

Nic nie płacisz. To jest prezent.

Uśmiechał się z prawdziwą sympatią.

Tak nie można! Przecież potem od pana potrącą!

Niczego nie potrącą. To rekompensata za tak późną dostawę. Proszę, weź już tę pizzę.

Ania zorientowała się, że nadal trzyma w ręku butelkę szampana, której jeszcze nie otworzyła.

Przytrzymaj mi szampana! poprosiła, podając mu butelkę i równocześnie zabierając pudełko z pizzą. Zaniosę ją do kuchni.

Wcale nie wyglądasz na kuriera, rzuciła Ania, kiedy wróciła.

Bo nie jestem, odparł mężczyzna z uśmiechem. Jestem właścicielem pizzerii. Puściłem ludzi wcześniej do domów święta są, a oni mają rodziny. A potem patrzę, zostawiłaś zamówienie w systemie. Nikt na mnie nie czeka, a na pizzę tak. Tylko trochę utknąłem w drodze.

Zostało dziesięć minut! zawołała Ania. Otwieraj szampana! Musimy zdążyć wypić za stary rok!

Żaden problem. Kieliszki masz?

Gdy Ania pobiegła po kieliszki, usłyszała głośny strzał.

Za mijający rok!

Za mijający!

Stuknęli się lekko kieliszkami i wypili szampana jednym haustem.

Oj, coś zmajstrowaliśmy!

Co takiego? zdziwił się mężczyzna.

Przecież pił pan szampana, a jest pan za kierownicą!

Rzeczywiście, zaśmiał się.

I co teraz?

Chyba nigdzie już nie pojadę!

Taksówki zamówić się nie da

No właśnie, powtórzył z radosną miną.

Wie pan co? Ściągaj pan buty i chodź pan do środka, bo spotkamy Nowy Rok w korytarzu!

Tu naprawdę przytulnie, ocenił, rozglądając się.

Nalewaj prędko, prezydent już skończył przemówienie!

No to, za Nowy Rok eee

Ania, podpowiedziała.

Za Nowy Rok, Aniu! A ja jestem Olek.

Za Nowy Rok, Olku! Spróbuj sałatki, sama robiłam. Tylko mam jeden komplet sztućców A zresztą, jedz prosto z miski.

Mówiła bez przerwy i czuła się niewiarygodnie lekko. Olek bardzo jej się podobał był jakiś swój, naturalny.

Z miski jeszcze lepiej smakuje! Aniu, masz może jeszcze czarny chleb? Jestem głodny jak wilk.

Oczywiście, zaraz przyniosę!

Gdy wróciła z chlebem, Olek w każdej ręce trzymał obgryzioną kurzą nóżkę.

Przepraszam, nie opanowałem się, mruknął z pełnymi ustami. Bardzo dobre! Aniu, ty potrafisz gotować.

Cieszę się, Olku. Myślałam, że wszystko się zmarnuje. Zobacz, ile przygotowałam. Sama nigdy bym nie zjadła.

Kto powiedział, że sama? Przecież ci pomogę!

No to szybciej!

Sama nagle poczuła głód.

Jedli sałatkę prosto z miski, popijali szampanem, oglądali sylwestrową galę w telewizji i wesoło gadali o pierdołach.

Chyba wypiliśmy cały szampan!

Mam jeszcze w aucie, zaraz przyniosę.

O nie, ja idę z tobą!

Ale tu cudowne powietrze, rozłożyła ręce Ania, gdy stanęli przy aucie Olka.

Wokół rozbłyskiwały i grzmiały fajerwerki.

Aniu, wiesz co? Wyjdź za mnie. Nie od razu, za rok! Trzeba się jeszcze poznać.

Żartujesz, prawda?

Nawet nie licz na to!

To obiecuję się zastanowić.

To co, wracamy świętować dalej?

Ania radośnie przytaknęła, Olek wziął z auta torbę i razem wrócili, by świętować dalej.

Do rana się uwiniemy!