Przygoda w Sylwestra

PRZYGODA W SYLWESTRA

Słuchaj, powiem Ci, jaka historia mi się przydarzyła w ostatniego Sylwestra. W pracy było pełno zamieszania, bo 31 grudnia mieliśmy skrócony dzień. Całe nasze babskie biuro Dorota, Kinga, Basia wszystkie dosłownie wyfrunęły do domów, do dzieciaków, mężów, do tych sałatek jarzynowych i śledzi. Szczęśliwe, z rumianymi twarzami, podekscytowane, obwieszone torbami z mandarynkami i butelką szampana taki upominek od naszego szefa, pana Stefana Nowickiego.

A ja No cóż, mnie w domu nikt nie czekał. Nie miałam nawet komu tej jarzynowej robić. Pomyślałam sobie, po co się śpieszyć. Popatrzyłam na górę mandarynek w siatce na biurku i westchnęłam zupełnie nie chciało mi się wracać do pustego mieszkania.

Zabrałam się więc za robotę, jakaś rozgrzebana tabelka w Excelu. Po chwili wpada rozbiegany pan Stefan jedyny facet u nas, nasz szef w rozchylonej kurtce i z czapką na bakier.

O, a Ty czemu tu siedzisz jeszcze sama? Wyobraź sobie! Zapomniałem prezentu dla żony! rzuca i znika do swojego gabinetu.

Za jakieś pięć minut znów wychodzi.

No mówię czemu się nie zbierasz, co Ty tu robisz jeszcze?

Wie pan, i tak w domu będę sama, panie Stefanie.

Stanął na progu, tak jakby zaraz miał lecieć, nagle zatrzymał się i przysiadł mi przy biurku. Chwilę patrzył na mnie tak poważnie, jak jeszcze nigdy.

Słuchaj, Olgo, co Ty wyprawiasz Sylwester, trzeba się cieszyć, no! Taką miną to Ty sobie samej szczęścia nie przyciągniesz. Dziewczyna musi się uśmiechać. Ogarnij się, no! mówi, zgarnia moje papiery, układa w równą kupkę. Wszystkie puściłem do domu, a ona co? Siedzi Ty się naprawdę nie martw, ja zaraz znikam, a Ty spokojnie zamknij biuro.

Pewnie, proszę się nie przejmować! Już za moment zmykam odpowiedziałam mu.

No to ja lecę. Dobrego roku! rzucił i wyszedł.

I wtedy do mnie dotarło, że trochę głupio tak samej siedzieć w biurze, kiedy wszyscy już celebrują. Może zamówić sobie pizzę? Pomyślałam, że ciekawe, czy pizzerie w Warszawie są jeszcze otwarte. Dzwonię pod pierwszy numer cisza. Pod drugi miła dziewczyna informuje mnie, że już zamknięte, ale życzy szczęśliwego Nowego Roku. Spojrzałam na zegarek pięć po szóstej. Zadzwoniłam do ostatniej pizzerii obierają! Zamówienie przyjęte.

Ogarnęłam papiery, ubrałam się, złapałam mandarynki z szampanem i wyszłam na warszawską ulicę. I wiesz, co? Tak mnie zatchnęło z zachwytu Mroźne powietrze, policzki robiły się czerwone, śnieg przyjemnie skrzypiał pod butami. Latarnie świeciły, światła na całą ulicę, a wszędzie migotały kolorowe światełka. Ludzie biegali z torbami po sklepach, jeszcze kupowali ostatnie prezenty, wybierali słodycze na wieczór. Dało się poczuć, że zaraz coś ważnego się wydarzy.

A ja co siedzę i narzekam zganiłam siebie i dziarsko weszłam do Biedronki po coś do jedzenia.

Potem, już w domu, jak zwykle zaczęłam przygotowywać sobie mini-sylwestra. Odpaliłam telewizor, rozłożyłam na parapecie światełka kupione w biegu, nad stołem powiesiłam girlandę. Wzięłam się za sałatkę jarzynową dla siebie! Kartofle jeszcze dochodziły na balkonie, a na stole układałam kanapki z łososiem, troszkę wędlin, sery, ananas, no i mandarynki od szefa. Szampan już się chłodził.

Pół godziny i już miałam gotową jarzynową, a z kuchni dochodził zapach smażonych pałek drobiowych. Ustawiłam na stoliku przy sofie piękną serwetę i dźwigałam na nią kolejne miseczki z jedzeniem. Nawet kieliszek i szklankę na sok postawiłam. Spojrzałam wyglądało jak dla gości!

O 23:30 już miałam otwierać szampana, kiedy zadzwonił domofon.

Pizzę zamawiała pani? zapytał wesoły męski głos.

O matko! Zupełnie zapomniałam!

Jasne, proszę wejść!

Pod drzwiami stanął sympatyczny młody facet z pudełkiem pizzy.

Ile płacę?

Nic nie płaci pani. To prezent.

Patrzę na niego zaskoczona.

Jak to?!

Już wszystko załatwiłem, taka rekompensata za późną dostawę. Weźcie pani pizzę, Sylwester jest!

Nagle zorientowałam się, że stoję z butelką w dłoni.

To może potrzyma pan szampana? pytam, podaję mu flaszkę, odbieram pizzę.

Wracam, a on dalej się uśmiecha.

Nie przypomina pan typowego dostawcy mówię.

Bo ja nie jestem dostawcą. Właściciel pizzerii, Tomasz jestem. Dzisiaj wszystkich wysłałem do domów do rodzin, a potem zobaczyłem, że zostało jedno zamówienie niezrealizowane. Pomyślałem, sam zawiozę. I tak nikt na mnie nie czeka w domu.

No to dziesięć minut do północy, otwierajmy szampana! wykrzyknęłam. Trzeba zdążyć pożegnać stary rok!

Z przyjemnością. Ma pani kieliszki?

Zanim przyniosłam kieliszki, szampan już strzelił.

Za stary rok!

Za stary rok!

Stuknęliśmy się delikatnie i wypiliśmy.

Ups, co my zrobiliśmy

Co się stało? przestraszył się.

Przecież pan prowadzi auto, szampan był jak pan wróci?

Uśmiechnął się szeroko.

Chyba nie wrócę!

Taksówki nie uświadczysz o tej porze

No, na pewno nie. Pokręcił głową, nadal rozbawiony.

To wie pan co? Buty zdejmuje i śmiało! Inaczej sylwestra spędzimy w przedpokoju.

Wszedł i rozgląda się.

Ależ u pani przytulnie

No to nalewaj pan szybciutko, bo prezydent już kończy przemówienie!

To za Nowy Rok Emm

Olga! podpowiedziałam.

Za Nowy Rok, Olgo! Ja Tomasz.

Za Nowy Rok, Tomku! Proszę próbować sałatki. Mam tylko jeden komplet sztućców, więc może prosto z miski!

O, z miski mi najlepsze smakuje. Olgo, ma pani może razowego chleba? Rzucę się na każdą kromkę, jestem głodny jak wilk.

Pewnie, już przynoszę!

Kiedy wróciłam, Tomasz miał w ręku dwie pałki kurczaka błyskawicznie zjedzone do kości.

Za szybko rzuciłem się, przepraszam, ale pyszne! powiedział z buzią pełną jedzenia.

Cieszę się, bo myślałam, że wszystko się zmarnuje. Zobacz pan, ile tego! Samotna to bym nie zjadła.

Teraz już nie jesteś sama! Pomagam!

I rzeczywiście, w dwójkę jedliśmy jarzynową łyżka po łyżce z jednej miski, zajadaliśmy mandarynki, popijaliśmy szampanem i śmialiśmy się, oglądając kabarety w telewizji. Całkiem zapomnieliśmy, że nie znamy się nawet dzień.

To już koniec szampana!

W samochodzie w bagażniku mam jeszcze.

Idziemy razem! Nawdychałam się zimowego powietrza od razu lepiej.

Zeszliśmy na dół, salwy fajerwerków rozświetlały niebo.

Olgo, wiesz co? Wyjdź za mnie! Nie dziś, za rok! Poznajmy się najpierw. Ale nie żartuję!

To obiecuję pomyśleć!

No to wracajmy świętować dalej!

I w ten sposób, spontanicznie, zaczęliśmy świętować Nowy Rok, który przyniósł mi zupełnie niespodziewanego towarzysza. Może czasami warto zamówić pizzę na sam koniec roku?