Przybrana córka

Pasierbica

Gdy poznałem Marzenę i zakochaliśmy się w sobie, Julka miała zaledwie sześć lat. Wychowywała się bez ojca i tak bardzo potrzebowała czułości, że między nami od razu nawiązała się nić porozumienia wszystko szło gładko, dopóki nie przyszedł on wiek nastoletni!

Ty nie jesteś moim tatą! krzyknęła kiedyś Julka.

Jak to nie jestem? A kto, przepraszam bardzo, słuchał przez te wszystkie lata twoich żali ze szkoły i bronił cię przed nauczycielami na wywiadówkach? Kto chował ostatnią krówkę w domu, by wręczyć ci ją, kiedy byłaś smutna? Kto podzielił się z tobą tajemnicą, gdy ukradłaś lalkę tej wrednej Zosi z sąsiedniej klatki? I kto, wybacz, pod osłoną nocy chodził z tą zabawką pod kurtką po osiedlu, by podrzucić ją do krzaków i udawać, że wszystko jest po staremu? No i, o ile dobrze pamiętam, umawialiśmy się parę lat temu, by trzymać się swoich słów skoro od małego mówisz do mnie „tato”, to czemu nagle stałem się kimś obcym?

Te słowa pasierbicy, którą uważałem za swoją córkę, rozdarły mi serce, ale nie mogłem okazać bólu. Po pierwsze, jestem mężczyzną, po drugie, obrażanie się na Julkę i tak nie pomogłoby rozwiązać naszych problemów, a tylko by je pogłębiło.

Przekonałaś mnie, odpowiedziałem, przykładając dłoń do czoła w geście żołnierskiego salutowania. To może ustalimy nowe zasady? Prawa i obowiązki nie-ojca i nie-córki, co ty na to?

Choć każde z tych słów raniło mnie do żywego, wiedziałem, że to dobra droga. Trzeba dać jej swobodę wyboru, ale w granicach, które ona sama potrafi zaakceptować. Ale i tak mnie zaskoczyła mruknęła tylko pod nosem Nie chcę i trzaskając drzwiami zostawiła mnie pod nimi. Nigdy wcześniej się tak nie zachowywała od zawsze jasno precyzowała swoje potrzeby i razem ustalaliśmy, czy można je spełnić. Gdy np. zaproponowała skok z dachu garażu, tłumaczyłem jej, dlaczego to zły pomysł, ilustrując konsekwencje zdjęciami z internetu. Za to, jak pewnego dnia w pierwszej klasie orzekła, że wychodzi za Michała z 1B i się do niego przeprowadza, przytaknąłem powiedziałem, że jak tylko prawo jej na to pozwoli, sam pomogę zapakować jej rzeczy. (Oczywiście dostała ochoty wycofać się z tych planów po miesiącu). Tak zawsze wszystko omawialiśmy, nawet obiad gdy nie chciała owsianki, jasno mówiła dlaczego: Za mało cukru i jest kożuch.

Wtedy matka gotowała jej inną kaszę, albo po prostu dawała upragnioną drożdżówkę, która jeśli wierzyć reklamom też jest pełna mleka w proszku.

Stałem chwilę przed zamkniętymi drzwiami, gapiąc się w strukturę drewna i próbując znaleźć odpowiedź na nowe zachowanie Julki. W końcu pokręciłem głową. Zobaczymy, czas wszystko pokaże.

Marzena podchodziła do zmian w zachowaniu córki ze stoickim spokojem. Tłumaczyła, że sama, gdy była młoda, zachowywała się tak, że ojciec najchętniej wysłałby ją na koniec Polski. Powtarzała, że jak tylko hormony przestaną burzyć jej psychikę, wszystko wróci do normy. Tyle że ten okres dorastania u każdego trwa inaczej. A ja szczerze mówiąc coraz bardziej tęskniłem za Julką. Nie miałem z kim wieczorem obejrzeć sportu w telewizji ani pośmiać się ze zwariowanej fryzury Grażyny, przyjaciółki Marzeny, której kolor włosów zmieniał się częściej niż pogoda za oknem.

Po pewnym czasie Julka czasem wychodziła ze swojego kokonu, lecz pozostałe dni bywała jeszcze bardziej agresywna, więc najlepiej było jej wtedy nie przeszkadzać. Zdarzały się chwile, kiedy przypominała dawną siebie i wtedy dosłownie czułem się jak dziecko, ciesząc się jej obecnością.

Dziewczyny, co powiecie na wyjazd nad jezioro w weekend? rzuciłem któregoś razu. Ma być ładna pogoda. Weźmiemy wędki i namiot.

Prawda, Julka? Pojedziemy? zapaliła się Marzena.

Idźcie sobie sami! Sama ciągnij swoje wędki, wędkarzu z bożej łaski! odparła naburmuszona Julka i trzasnęła drzwiami. Minutę wcześniej była w dobrym nastroju, nic nie zapowiadało tej eksplozji złości.

Chyba znudziła się nawet wędkowaniem, rozłożyłem bezradnie ręce.

A potem Julka któregoś dnia zniknęła. Nie wróciła ze szkoły i nie odbierała telefonu. Po obdzwonieniu wszystkich jej koleżanek, nie wytrzymałem i ruszyłem jej szukać. Najpierw podjechałem do Bartka, chłopaka, z którym niegdyś się przyjaźniła.

Nie wiem, gdzie jest odburknął.

Może masz jakieś przypuszczenia?

Odkąd nazwała mnie nudziarzem, raczej się nie odzywamy.

Wiesz, nazwała mnie „nie-tatą”, ale i tak się nią martwię po starej znajomości.

Już miałem odejść, gdy Bartek zawołał za mną:

Może jest z Kubą.

Z jakim Kubą?

Z równoległej klasy. Ale to nie jest najgrzeczniejszy chłopak… Może panu się nie spodobać towarzystwo.

Tym bardziej trzeba tam jechać. Pokażesz mi, gdzie mieszka.

Sam tam nie pójdę.

Bartek, czasem trzeba komuś pomóc, nawet jeśli on sobie tego nie życzy. W zawsze uważałem cię za silnego faceta, nie łam się przez jedno słowo.

Westchnął i ruszył za mną.

Dojechaliśmy pod blaszane garaże. Już z daleka słychać było basy muzyki. Przed jednym wejściem stała grupka chłopaków i dziewczyna, Julki nie było widać. Podszedłem bliżej.

Szukam Julki, jest tu z wami? przekrzykiwałem głośniki.

Co ty, ekipa ratunkowa? zażartował jeden.

W tym momencie Julka pojawiła się w drzwiach.

Po co tu przyjechałeś? rzuciła głośno.

Po ciebie.

Sama trafiam do domu.

Pewnie. Ale późno i nie chciałbym cię odbierać z komisariatu. Samochód czeka, księżniczko.

Julka parsknęła i choć z zacięciem, wsiadła do auta. Rzuciła jeszcze w stronę Bartka:

Zdradzasz mnie!

Od tego czasu Julka coraz częściej znikała z domu. Z uporem osła przychodziłem po nią pod te garaże, mimo żartów jej kolegów, że jest moim osobistym taksówkarzem. Ale pewnego wieczoru odmówiła jazdy.

Czego ode mnie chcesz?! krzyczała. Daj mi spokój, jestem dorosła! Chcę, to chodzę ile chcę!

Napisz z tym do Sejmu, odparłem, widzisz, w Konstytucji są jasno opisane prawa młodocianych obywateli.

Idź do diabła! rzuciła przez ramię, udając, że rozmowa skończona.

Wiesz, że stąd nie wyjdę bez ciebie powiedziałem spokojnie.

Wsiadła obrażona do auta.

Żałuję, że poznałeś moją mamę! Lepiej, żeby cię nie było! syknęła.

Te słowa ścięły mnie z nóg. Całą drogę do domu miałem zaczerwienione oczy. Przez moment naprawdę pomyślałem, by odpuścić. Bo kim właściwie jestem? Kimś obcym, tylko mężem jej matki! Ale nie mogłem zostawić jej samej, wśród wszystkich dziur i wąwozów życia. A jeśli się przewróci i nie będzie miał kto podać jej ręki? Niech sobie krzyczy, obraża mnie i mówi, co chce. Ja się nie wycofam.

Wkrótce Julka i jej banda zmienili miejscówkę. Garaże były zamknięte i nie miałem pojęcia, gdzie szukać pasierbicy (przepraszam, „nie-córki”). Pod presją wyciągnąłem od Bartka kilka nowych adresów, ale nigdzie Julki nie było.

Zaczęła wracać, kiedy chciała. Czasem w środku nocy. Widziałem, jak Marzena to przeżywała. Jej spokój był tylko pozorny udawała siłę, by nie wprowadzać nerwów do domu. Czekaliśmy oboje, leżąc w łóżku nieruchomo i udając, że wszystko jest w porządku, dopóki nie usłyszymy szczęku klucza.

Pewnej nocy zadzwonił mój telefon. Trzęsąc się, odebrałem.

Szymon, to Bartek. Dzwoniła Julka jest w jakimś mieszkaniu na Długiej i nie potrafi się wydostać.

Podała numer?

Tylko opisała okolice, ale wiem, gdzie to jest.

Jedź ze mną.

Spojrzałem na żonę. Jej usta drżały. Słyszała wszystko.

Nie martw się, wszystko załatwię. Zostań, na wszelki wypadek. Upiecz jakieś placki, bo nie znoszę wstawać w nocy na głodniaka. Poza tym nie pozwól umrzeć z głodu nocnemu bohaterowi! Lecę. Liczę na twoją rozwagę.

Pocałowałem ją w koniuszek nosa. Poczułem słone krople na ustach.

Zgarnąłem Bartka i prułem przez nocny Kraków. W dzielnicach mieszkalnych ulice były puste i szło sprawnie, ale centrum tętniło życiem nawet po północy korki, taksówki, imprezowicze. Omijając dwóch chłopaków pijących piwo na środku ulicy, zakląłem, gdy jeden z nich kopnął w samochód i obrzucił nas butelką.

Kiedy dotarliśmy na miejsce, zwróciłem się do Bartka:

Zostań w aucie, żeby nam nie odholowali samochodu. Kto wie, może pełnia działa dziś dziwnie na ludzi.

Chciał zaprotestować, ale uciąłem dyskusję. Wdrapałem się pod wskazany adres. Z mieszkań dobiegała muzyka, ktoś palił na balkonie, jeszcze gdzie indziej słychać było śmiechy. Sprawdzałem drzwi, dzwoniłem, nie wszędzie mi otwierano. Na piętrze spotkałem starszą panią z siwym kokiem, która wyglądała na samotną i wygłodniałą rozmowy.

U nas są trzy szemrane mieszkania! powiedziała konspiracyjnym szeptem. Sami narkomani, widuję ich przez judasza!

Serio? uśmiechnąłem się blado.

A jakże! Strzykawki i dym papierosów non-stop!

Nawet jeśli przesadzała, to jednak coś musiało być na rzeczy.

Pomogła mi wytypować niepewne numery.

W pierwszym był tylko menel z lekko styraną życiem kobietą i mądrym owczarkiem o niezwykłym spojrzeniu. Druga pusta, nikt nie otwierał. Idąc na górę, z każdą chwilą miałem gorsze przeczucie. Gdy podszedłem do właściwych drzwi, otworzyła je dziewczyna. Przez moment myślałem, że to Julka, taka była podobna. Tylko jej spojrzenie przeszły mnie dreszcze. Szklane oczy, usta wykrzywione jak maska pajaca. Zrobiłem odruchowo krok wstecz i niemal przeskoczyłem przez próg, chwytając się framugi.

Wbiegłem do mieszkania, wołając:

Julka! Julka! pędziłem przez przedpokój, roztrącając ludzi, potykając się o butelki.

Wśród zamieszania usłyszałem jej głos:

Tato! Tato! krzyczała, z załamaną rozpaczą.

Pobiegłem za dźwiękiem do łazienki, szarpnąłem klamkę. Drzwi puściły. Julka rzuciła mi się w ramiona.

Była sama. Ukryła się tam, nie mając odwagi wyjść.

Sprowadzając ją schodami, minęliśmy policję starsza pani zdążyła już ich wezwać.

Czy pana córkę przetrzymywano siłą? rzucił policjant.

Tak. Jestem jej ojczymem.

Jest moim tatą! głośno odpowiedziała Julka.

Później, już w domu, jedliśmy racuchy ze śmietaną lekko przesolone, pewnie od łez Marzeny. Były jednak pyszne. Wygłosiłem pogadankę do córki, która przestała już krzyczeć na mnie nie tata!. Tłumaczyłem, że nawet jeśli wyganiałaby mnie ze swojego życia najgorszymi słowami, i tak nie zniknę bo bez nich moje życie straciłoby sens. Mówiłem coś o tym, że świat jest trudny, że miotamy nim niczym żongler w cyrku, że porażki uczą powstawać, i jeszcze parę takich mądrości. Patrzyły na mnie z uśmiechem, podpierając się pod brodę. Tak bliskie. Tak moje.