Przeznaczone przez los

Tak to było zapisane w losie

Wojciech, już niemłody mężczyzna, pochował żonę pięć lat temu. Chorowała ciężko, długo walczyli razem z tym przekleństwem, ale w końcu przegrali – jej życie zgasło jak wątły płomyk.

W wieku pięcdziesięciu lat został wdowcem. Z czasem oswojął się z samotnością, choć krewni i znajomi ciągle mówili:

— Jeszcze jesteś krzepki, znajdź sobie kobietę i bądź szczęśliwy.

— Takiej jak moja żona nie znajdę. Wiadomo, są lepsze, są gorsze, ale takiej drugiej nie ma — odpowiadał wszystkim.

Młodszy brat Wojciecha, Dominik, mieszkał w innej dzielnicy. Dzieliło ich piętnaście lat różnicy. Matka długo nie mogła zajść w ciążę, aż w końcu, gdy już straciła nadzieję, urodziła Dominika. Bracie kochali się mimo różnicy wieku — Wojciech pomagał go wychować, a mały Dominik biegał za nim jak cień.

Rodzice odeszli, gdy młodszy miał dwadzieścia jeden lat. Starszy brat wspierał go, dopóki ten nie skończył studiów i się nie ożenił. Ale los bywa okrutny — gdy Wojciech został wdowcem, Dominik rozwiódł się z żoną niemal w tym samym czasie.

Każdego wieczoru Wojciech spacerował przed snem po parku niedługo swoim domu. To był ich zwyczaj z żoną – kiedyś chodził razem z nią. Tą wieczorą również szedł poważnie alejką w stronę stawu, gdzie pływały kaczki i nawet gęsi. Po drugiej stronie parku były domki jednorodzinne – pewnie stamtąd przychodziły te ptaki.

Wracając, zauważył na ławce dziewczynę, która ocierała łzy dłonią. Nie mógł przejść obojętnie.

— Dobry wieczór, pani. Czy wszystko się stało? Potrzebuje pomocy?

Podniosła oczy i spojrzała na niego smutnym wzrokiem.

— Nikt mi nie pomoże… Nie wiem już, gdzie mam iść…

Wojciech usiadł obok.

— Jak to nie wiesz? Skądś przychodzisz. Jak masz na imię?

— Wyrzuciła mnie matka. Teraz ma pełno znajomych w mieszkaniu, a ja się ich boję… Jestem Kinga.

— Słuchaj, Kinga, powoli. Nic nie rozumiem. Opowiedz mi. Zaraz będzie całkiem ciemno – masz zamiar tak tu siedzieć?

Kinga mieszkała z rodzicami w kawalerce, którą odziedziczyli po babci. Przyjechali ze wsi, gdzie wszystko się zrujnowało i nie było pracy. Ojciec zmarł, gdy miała piętnaście lat. Z początku żyły z matką jako woda, ale wkrótce córka zauważyła, że matka wraca z pracy z odorem alkoholu. Często przynosiła butelkę wina i piła przy kolacji, nie kryjąc się przed nią.

— Mamo, po co to pić? Rzuć to, nic dobrego z tego nie będzie — prosiła wielokrotnie.

— Co ty wiesz o życiu, Kinga? Twój ojciec zostawił mnie samą, co mam teraz robić? Nalej sobie, jak się napije, robi się lżej i wesoło. Jeszcze tego nie rozumiesz. A ja może zalewam w ten sposób smutek — odpowiadała matka, po czym zwalała się na kanapę i zasypiała.

Rano Kinga sama robiła sobie śniadanie i szła do szkoły medycznej, do której poszła po gimazjum. Chciała jak szybko stać się dorosła i zacząć pracować. Na matkę nie było co liczyć — używki sprawiały, że traciła kolejne prace.

— Mamo, już nie masz gdzie spać, nawet do sprząkania cię nie biorą. Jak będziemy żyć?

— A ty po co jesteś? Zaraz skończysz szkołę i będziesz zarabiać — mamrotala pijana kobieta.

Potem zrobiło się jeszcze gorzej. Do mieszkania przychodzili znajomi matki, pili do świtu, spali na podłodze. Kinga kryła się za szafą, spała źle, bojąc się ich.

Po ukończeniu szkoły znalazła pracę jako pielęgniaczka w szpitalu. Uwielbiała nocne zmiany – wówczas nie musiała widzieć, co dzieje się w domu. Już myślała o wynajęciu mieszkania.

Tamtego wieczoru wróciła zmęczona po długim dyżurze. Zastała matkę nieprzytajną. Meble, choć stare, nawet firanki i karnisze – wszystko zniknęło. Matka spała na gołej podłodze. Również rzeczy Kingi zniknęły. Została tylko jej stara zimowa kurtka. Wyszła z mieszkania w łzach i błądziła bez celu, aż trafiła do parku.

Wojciech słuchał jej z rosnącym bólem w sercu. Przeszedł na „ty” i postanowił ją pocieszyć.

— Kinga, życie potrafi być ciężkie, ale zawsze trzeba wierzyć, że będzie lepiej — mówił spokojnie. — Ja też myślałem, że moje życie się skończyło, gdy straciłem żonę. Była dla mnie wszystkim. — Zamilkł na chwilę. — Z czasem zrozumiałem, że jeśli taki był wyrok losu, trzeba żyć dalej. Ty też nie poddawaj się. Zawsze jest jakieś wyjście.

— Jakie wyjście? — spojrzała na niego. — Nigdy nie zarobię na swoje mieszkanie. Gdzie mam iść?

— Słuchaj, mieszkam sam. Mam duże mieszkanie, nikt mi nie pomaga w domu. Radzę sobie, ale… Może byś zamieszkała ze mną? Nie bój się, nie zrobię nic złego. Będę traktował cię jak córkę. Moja żona i ja nie mogliśmy mieć dzieci, więc…

Wojciech był prawym człowiekiem. Kinga często dziękowała losu, że go spotkała. Stał się jej rodziną, drugim ojcem. Ona przejęła obowiązki domowe – robiła porządki, gotowała smakowite posłki. Wieczorami rozmawiali, a on opowiadał jej różne historie. Słuchąła z zainteresowaniem, czując, że ten mężczyzna staje się jej najbliższy.

Ale los znów postanowił ich zaskoczyć. Wojciech zaczął patrzeć na Kingę inaczej, nie jak ojciec na córkę. Jego uczucia przestały być tylko opiekuńcę.

— Im bardziej o niej myślę, tym mocniej płonie wewnątrz mnie ogień. Myślałem, że już wygasł. Muszę się jej zwierzyć — inaczej oszaleć.

Pewnego wieczoru, przy kolacji, zebrał się na odrobinę.

— Kinga, nie wiem, co o mnie pomyślisz… Ale pokochałem ciebie całym sercem. Dzięki tobie znów czuję, że żyję. Chciałbym, żebyś została moją żoną… Zastanów się.

Odpowiedziała, że też go kocha. Może myliła wierność z uczuciem, ale była z nim szczęśliwa.

Rok później urodził się ich syn, Maciej. Wojciech promieniał, Kinga też.

— Teraz jestem naprawdę szczęśliwa. Wojciech i Maciuś to moje życie.

Pewnego dnia męż