Przez własne niezdecydowanie stracił miłość swojego życia

Emilka zdała maturę i postanowiła studiować filologię, znalazła kierunek łączący język angielski z chińskim. Dziewczynie od dziecka bardzo łatwo przychodziła nauka przedmiotów humanistycznych. W szkole była najlepsza z języków obcych, uczyła się angielskiego i niemieckiego. Oprócz tego w weekendy chodziła na zajęcia z rosyjskiego z native speakerami. Dlatego nie wahała się długo, jaki zawód powinna wybrać.

Była bardzo mądrą i rozsądną dziewczyną. Pomimo tego, że roztropność i rozwaga to właściwie jej drugie imię, i tak miała wielu przyjaciół. Chociaż sama Emilka lepiej dogadywała się z chłopakami. Zawsze mówiła, że ​​są dużo bardziej otwarci i szczerzy niż dziewczyny. Wśród nich było kilku, z którymi dorastała jako dziecko, a później nawet poszła na tę samą uczelnię. Antek wybrał Wydział Fizyki i Matematyki. Marzył o tym, żeby zostać wielkim naukowcem i odkrywać nowe teorie i prawa. Mógł godzinami siedzieć nad fizyką, podczas gdy Emilka tego przedmiotu nie znosiła.

Antkowi od dawna podobała się Emilka, ale był tak nieśmiały, że nie odważył jej się do tego przyznać. Dziewczyna traktowała go po prostu jak swojego najlepszego przyjaciela, często mu się zwierzała i dzieliła się z nim wszystkimi sekretami. Nic więcej.

Emilka zamieszkała w akademiku, ale atmosfera tam nie sprzyjała nauce. Antek wynajął mieszkanie, rodzice pomagali mu finansowo. Jednak wkrótce chłopak znalazł dobrą pracę na pół etatu i sam już mógł płacić za mieszkanie. Pewnego dnia Emilka zadzwoniła do Antka i powiedziała, że ​​zamierza wyprowadzić się z akademika i szuka jakiegoś lokum. Akurat w tym czasie współlokator Antka zwalniał pokój, więc chłopak chętnie zaproponował Emilce miejsce w dwupokojowym wynajętym mieszkaniu.

Emilka długo wahała się, czy się zgodzić, ale nie miała wyboru. Dobrze im się mieszkało razem, dzielili się nawet obowiązkami, na zmianę sprzątali mieszkanie i gotowali obiady. Zbliżały się juwenalia. Każde z nich miało własne towarzystwo i kolegów z roku. Antek chciał zaprosić Emilkę na wspólne wyjście z jego znajomymi do klubu, ale przypadkowo podsłuchał jej rozmowę – umawiała się na wyjście z dziewczynami z grupy. No i Antek odpuścił.

Emilka bawiła się w towarzystwie trzech koleżanek i kilku chłopaków. Jednym z nich był student z Gruzji, Jano. Smagły chłopak o czarnych jak węgiel oczach przyciągał uwagę większości dziewczyn. Ale Emilka zachowywała się dość powściągliwie i próbowała odpędzić z głowy głupie myśli.

Gruzinowi najwyraźniej spodobała się urocza Polka, więc jako pierwszy zaczął rozmowę po angielsku:

– Mówisz po angielsku? Jak masz na imię, piękna?

– Tak – przytaknęła Emilka. – Studiuję filologię. Mam na imię Emilka. A ty? Co u nas robisz? Pewnie też studiujesz?

Jano uśmiechnął się szeroko i kontynuował:

– Tak się złożyło, że dziesięć lat temu przeprowadziłem się z rodzicami do Polski. Ojciec dostał propozycję dobrej pracy, więc postanowił przyjechać tu z całą rodziną. Ja skończyłem studia trzy lata temu i pracuję jako programista w dużej firmie. Mówię po polsku, ale słabo. Niektórzy się śmieją, więc wolę mówić po angielsku. Tak mi jest najłatwiej.

Emilce dobrze się go słuchało, a rozmawiali tak, jakby znali się od stu lat. Po imprezie wymienili numery telefonów i rozeszli się, każde w swoją stronę. Dziewczyna nawet nie przypuszczała, jak zakończy się to spotkanie. Wróciła do mieszkania, Antek siedział w kuchni, też właśnie wrócił ze swojej imprezy. Emilka usiadła obok niego, westchnęła ciężko i powiedziała:

– Poznałam dzisiaj takiego faceta…

Antek spojrzał na nią groźnie, ale nie chciał się zdradzić i poprosił, żeby mówiła dalej.

– Programista, od ponad dziesięciu lat mieszka w Polsce…

Emilka nie zdążyła dokończyć, bo Antek jej przerwał:

– To obcokrajowiec? No to się wpakowałaś. Takich trzeba omijać szerokim łukiem. Pobawi się, rzuci, a potem szukaj wiatru w polu.

Emilka spojrzała na przyjaciela z niedowierzaniem, po czym milcząc wstała i poszła do swojego pokoju.

Jano zadzwonił następnego dnia. Zaproponował Emilce spotkanie. Długo spacerowali po parku w pobliżu uniwersytetu, rozmawiając o wszystkim na świecie. Intuicja Emilki podpowiadała jej, że to jest mężczyzna jej życia, taki był szczery i sympatyczny. Ich romans rozkręcił się dość szybko, a Emilka codziennie leciała jak na skrzydłach na wyczekiwaną randkę.

Antek chodził nie w humorze. Widział, że Emilka się zakochała i był na siebie zły, że ​​był takim tchórzem i nie wyznał jej wcześniej swoich uczuć. Ciągle próbował wmówić Emilce, że robi głupio i że Jano na pewno ją zostawi albo zdradzi. Ale dziewczyna nie chciała nawet go słuchać!

Jano zaprosił Emilkę do kawiarni. Pili kawę, jedli coś słodkiego, rozmawiali. Nagle Jano, niby mimochodem,  wyciągnął z kieszeni pudełeczko. Oczy Emilki wypełniły się łzami, przez głowę przebiegły jej tysiące myśli. To był pierścionek zaręczynowy. Jano zapytał Emilkę, czy zostanie jego żoną, powiedział jak bardzo ją kocha i pocałował w rękę.

Wtedy Antek już niemal popadł w depresję. Chciał porozmawiać z Emilką, powiedzieć, że nie może bez niej żyć, że kocha ją od wielu lat. Ale pomyślał przez chwilę – po co miałby to teraz robić? Jest już zaręczona z innym. Czas minął.

Emilka przeprowadziła się do narzeczonego. Okazał się dobrym i opiekuńczym partnerem. Emilka przygotowywała się do sesji, a Jano dalej pracował jako programista. Wkrótce dziewczyna zaszła w ciążę.

Antek przeniósł się na studia zaoczne i wrócił do rodzinnego miasta. Nie mógł z bliska patrzeć na to, jak przez swoje niezdecydowanie traci miłość swojego życia.