Przez około 8 lat wynajmowałam mieszkanie parze — on mechanik w warsztacie, ona sprzedawczyni w sklepie, oboje przyjezdni

Przez prawie osiem lat wynajmowałam mieszkanie parze on i ona, oboje przyjezdni. On pracował w warsztacie samochodowym, ona była sprzedawczynią w sklepie. Pieniądze z wynajmu pokrywały czynsz za moje mieszkanie, za to wynajmowane, a reszta starczała na benzynę. Mieliśmy poprawne relacje, przez lata nie było żadnych problemów. Aż pewnego dnia, w zeszłym roku, dzwoni do mnie dziewczyna i płacze. Mówi, że wykryto u niej guza w piersi, ledwo dostała się do lekarza, długo czekała na badania, a gdy w końcu je zrobiła, okazało się, że to rak, trzeciego stopnia. Chłopak, gdy się dowiedział, zostawił ją. Nie miała komu pomóc przyjaciółki były, ale nie najbliższe, a do tego niezbyt zamożne. Za mieszkanie nie mogła płacić, bo to on zarabiał więcej, a sama nie dałaby rady. Prosiła o dwa tygodnie na wyprowadzkę. Postanowiła wrócić do swojej wsi, tam był przynajmniej szpital. Operację miała mieć w mieście, ale obserwację już na wsi. A ja myślę jak to? Przecież musi się leczyć, musi zostać w mieście, u nas jest dobra klinika, zupełnie inny poziom. Zgodziłam się, żeby mieszkała tam za darmo, dopóki nie wyzdrowieje. Jeśli da radę płacić czynsz, dobrze, a jeśli nie trudno, jakoś to zniosę. Dziękowała przez łzy. Potem przyjechała jej mama ze wsi, żeby pomóc po operacji. Wszystko poszło dobrze, przeszła operację, chemię, weszła w remisję.

Mimo że mieszkali tam za darmo, starali się płacić chociaż część rachunków. Mówili, że nie mogą zupełnie nic nie dawać. Najgorsze były słowa tych, którzy znali tę historię że jestem głupia, straciłam pieniądze, a mogłam wynająć komuś innemu. Koledzy z pracy tak mówili, nawet przyjaciele, no i moja własna matka! Czy ludzie naprawdę tak zatracili człowieczeństwo, że nie potrafią zrozumieć kogoś, komu los zadał cios? Tamten chłopak nigdy do niej nie wrócił, a jeszcze naopowiadał brzydkich rzeczy że zostanie z jedną piersią, że będzie wyglądać jak potwór. A przecież to ładna dziewczyna usłyszeć coś takiego to koszmar.

Teraz wszystko z nią w porządku, jest zdrowa, kontroluje się u lekarzy, rokowania dobre. Pracowała, dalej wynajmowała u mnie mieszkanie, a potem poznała innego chłopaka i latem wychodzi za niego za mąż! Strasznie się cieszę, zaprzyjaźniłyśmy się przez te wszystkie wydarzenia, będę ważnym gościem na jej weselu. Na jesień planują wziąć kredyt i się wyprowadzić. Nie zbankrutowałam przez ten czas, choć było trudniej finansowo, nie ukrywam. Ale jestem szczęśliwa, że mogłam pomóc dać komuś szansę na zdrowie i życie. To ważniejsze niż pieniądze.