Przez kilka miesięcy bez słowa protestu dawałem matce mojej żony kwotę, o którą prosiła, która na tamtą chwilę była znacznie wyższa niż jej przyszła emerytura

Mam prawie trzydzieści lat, moja żona jest o dwa lata młodsza. Mieszkamy osobno, we własnym mieszkaniu, które kupiłem jeszcze przed ślubem. Żona wyszła za mnie zaraz po studiach, więc nie zdążyła pójść do pracy. A po ślubie bardzo szybko zaszła w ciążę, no więc zajęła się dzieckiem i domem. W naszej rodzinie pracuję tylko ja. Ale uważam to za coś normalnego, bo to mężczyzna powinien utrzymywać rodzinę. I w zasadzie żyje nam się dobrze, ale teściowa…

Pani Teresa za cztery lata przejdzie na emeryturę, ale prawda jest taka, że przepracowała w sumie może z pięć lat. Zawsze utrzymywali ją mężczyźni. A moja teściowa była mężatką trzy razy. Jej ostatni mąż, Wiktor, ojczym mojej żony, odszedł od pani Teresy, bo była słabą kucharką. Szczerze mówiąc, moja teściowa ani nie gotuje zbyt dobrze, ani nie sprząta za wiele. Jej cały dzień to oglądanie telewizji i rozmowy przez telefon.

Kiedy więc trzeci mąż przestał ją utrzymywać, teściowa nie znalazła lepszego rozwiązania niż prosić nas o pieniądze, bo emerytura, jak się domyślacie, jeszcze jej nie przysługuje.

Przez kilka miesięcy bez słowa protestu dawałem matce mojej żony kwotę, o którą prosiła, a która na tamtą chwilę była znacznie wyższa niż jej przyszła emerytura. Na szczęście dobrze zarabiam, ale jednak nie rozumiem, dlaczego to ja muszę utrzymywać kobietę, której się nie chce pracować?

Zanim zaczniecie mnie osądzać, chcę powiedzieć, że zgadzam się z tym, że rodzicom trzeba pomagać, ale pani Teresa jest jednak całkiem zdrową i pełną sił kobietą. Mogłaby znaleźć dobrą pracę i sama się utrzymać. Kiedy próbowałem porozmawiać o tym z żoną, tylko się obraziła, mówiąc, że nie chcę pomagać jej matce.

Niedawno teściowa wpadła na ciekawy pomysł – chce pojechać nad morze, trochę odpocząć. W porządku, ale kto ma zapłacić za jej wakacje? Zgadza się, ja.

Tym razem już nie wytrzymałem i sam szczerze porozmawiałem z panią Teresą. Powiedziałem, że jestem gotów jej pomagać, ale nie biorę na siebie jej pełnego utrzymania. Co innego zrobić teściowej zakupy, a co innego zapłacić za jej wakacje. Poza tym ja też mam rodzinę, a jeszcze nie byliśmy w tym roku na urlopie. Do tego samochód wymaga naprawy.

Ale pani Teresa nie najlepiej przyjęła moją szczerość, mówiąc, że samochód jest dla mnie ważniejszy niż teściowa. Żona też się obraziła. A ja chciałem tylko bronić granic mojej rodziny…