Przewracając karty życia

Życie jak sen

Zawsze żyły we trzy: babcia Weronika, mama Władysława i Anastazja. Ojca Anastazja nie pamiętała, próbowała kiedyś zapytać o niego matkę, ale ta tylko przycisnęła ją mocno do siebie, a w oczach pojawiły się łzy. Dlatego dziewczynka więcej nie pytała – nie chciała jej smucić.

— Nie będę już więcej martwić mamy — postanowiła. — Po co mi ojciec, skoro z babcią i mamą jest nam tak dobrze.

Ale babcia Weronika odeszła, gdy Anastazja skończyła dziesięć lat, i zostały tylko we dwie. Dziewczyna od zawsze kochała rysować — malowała od dziecka wszędzie, gdzie się dało. Władysława nie zwracała uwagi na artystyczne zapędy córki, tylko mówiła:

— Córeczko, marnujesz papier zamiast się uczyć.

W szkole nauczyciel plastyki zawsze ją chwalił:

— Anastazjo, jeśli pójdziesz na studia artystyczne, czeka cię wielka przyszłość. Wierz mi, znam się na tym — przekaż moje słowa mamie.

Ale matka nie potraktowała słów córki poważnie:

— Co tam sobie powiedział jakiś nauczyciel od rysunków. Niech się bawi, byle tylko była zajęta. — Mimo to kupowała córce farby i pędzle.

Anastazja z zapałem oddawała się swojemu hobby, uwielbiała szczególnie pejzaże. Gdy nadszedł czas wyboru studiów, postanowiła zdawać na akademię sztuk pięknych, ale matka miała inne plany:

— Żadnej akademii, idziesz do szkoły pedagogicznej.

— Mamo, ja nie chcę być nauczycielką…

— Nikt cię nie pyta, co chcesz. Jaki to zawód — malarz? — Dziewczyna nie śmiała się sprzeciwić.

Anastazja, jak każda młoda dziewczyna, marzyła o księciu z bajki — wyobrażała sobie, jak pewnego dnia go spotka. Będzie przystojny, wysoki i delikatny, pozna go od razu.

Gdy nadszedł czas egzaminów, by się uspokoić, uciekała z sztalugą nad rzekę. Tylko tam czuła się szczęśliwa, malując krajobrazy. Na drugim brzegu wznosił się stromy klif, a za nim rozciągał się sosnowy las. Czasem widywała tam wędkarzy — jedni łowili z łódek, inni zarzucali wędki z brzegu. Przenosiła to wszystko na płótno, starając się uchwycić chmury odbijające się w wodzie.

Pewnego dnia, gdy malowała, obraz jakoś nie wychodził. Zamyślona wpatrywała się w niego, gdy nagle usłyszała głos:

— Farbę trzeba nakładać lżej, delikatniej, a ty przyciskasz zbyt mocno — dlatego chmury nie wyglądają naturalnie. Płótno trzeba muskać, patrz… — Anastazja oniemiała, gdy nieznajomy wziął pędzel z jej ręki, lekko dotknął obrazu, a chmury ożyły, zadrżały.

Ale nie tylko chmury — jej serce też zabiło mocniej. Spojrzała na młodzieńca i zamarła. Przed nią stał jej wymarzony książę, taki, o jakim śniła.

— Witaj, jak ci na imię, młoda artystko? — spytał. — Jestem Antoni.

Ale Anastazja zastygła, słowa utknęły jej w gardle. W końcu, oprzytomniawszy, szepnęła:

— Anastazja. — Wyciągnął dłoń, ona podała swoją, i o cudzie — Antoni pocałował ją w rękę, tak delikatnie, jak nikt dotąd.

Od tego dnia spotykali się nad rzeką. Uczył ją malarskich sekretów, bo sam był artystą. Okazało się, że przyjechał do ich małego miasteczka z Warszawy, do ciotki. Skończył akademię sztuk pięknych, ale jak wielu wielkich malarzy, nie został doceniony. W jego głosie brzmiała gorycz:

— Nic nie szkodzi, jeszcze pożałują. Przyjdzie mój czas, a wtedy te bezduszne miernoty zrozumieją, kogo odrzuciły!

Mówiąc to, obejmował Anastazję, całował, a ona topniała w jego ramionach. I pewnego dnia nawet nie zauważyła, jak się to stało. Nie opierała się — była ślepo zakochana w swoim księciu. Powtórzyło się to jeszcze kilka razy, aż Antoni zniknął. Czekała na niego dzień za dniem, ale pędzel leżał nietknięty.

— Czyżby mnie zostawił? Czy naprawdę wyjechał na zawsze? Przecież mówił, że mnie kocha… Nie mógł tak po prostu odejść… — myślała, aż w końcu dotarło do niej, że Antoni nie wróci.

W szkole kończyły się egzaminy, przed nią matura i studia. Anastazja nie miała ochoty na świętowanie, ale zdała dobrze, bo zawsze się przykładała.

Minęły dwa miesiące od zniknięcia Antoniego, gdy nagle źle się poczuła. Matka zaniepokoiła się:

— Córeczko, dlaczego jesteś taka blada?

— Nie wiem, mamo, jakoś kręci mi się w głowie…

Anastazja nie dostała się na studia — okazało się, że jest w ciąży. Matka wpadła w szał. Krzyczała, płakała, tupała, aż w końcu oznajmiła:

— Znam lekarza, za niewielkie pieniądze załatwi sprawę…

Dziewczyna zdrętwiała. Nie chciała stracić dziecka, mimo zdrady Antoniego.

— Mamo, nigdy się na to nie zgodzę — powiedziała stanowczo.

— A kto cię pyta? Nie potrzebujemy tego dziecka. Zbieraj się, idziemy dzisiaj.

— Nie! Jeśli mnie zmusisz, ucieknę z domu albo coś sobie zrobię. Zrozumiałaś? — Jej głos był tak twardy, że matka zbladła i przestraszyła się.

— Przepraszam cię, córeczko, przepraszam — wybuchnęła płaczem. — Wyhodowałam cię sama, i wnuka też wychowamy.

Pogodziły się, a Władysława nigdy więcej nie wspomniała o tamtej propozycji. Wręcz przeciwnie — z radością czekała na narodziny dziecka. W końcu nadszedł dzień, Anastazję zabrano do szpitala.

Ocknęła się na sali, obok stała nieznajoma starsza kobieta w kitlu:

— No, już dobrze.

— Kto pani jest? — spytała słabo. — Gdzie moja córeczka?

— Jestem lekarzem. Twojej córeczki już nie ma, zrobiłam, co mogłam, ale niestety nie przeżyła. Ale będziesz miała jeszcze dzieci.

Anastazja krzyczała, aż w końcu dostała zastrzyk i pogrążyła się w ciemności. Potem uparła się, żeby pójść na pogrzeb — widziała małą trumienkę, a gdy pokazano jej maleństwo, zapamiętała to na zawsze.

Minęły lata. Anastazja nie wyszła za mąż i nie została malarką. Chęć tworzenia umarła w niej razem z córeczką. Czas jednak goił rany. Wyuczyła się krawiectwa i pracowała w fabryce odzieży.