Przewracając karty życia

Zawsze żyły we trzy: babcia Weronika, mama Wiola i Kinga. Kinga nie pamiętała ojca, raz próbowała zapytać o niego mamę, ale ta tylko przytuliła ją mocno, a w oczach pojawiły się łzy. Od tamtej pory Kinga już nie pytała – nie chciała sprawiać mamie przykrości.

— Nie będę już jej denerwować — postanowiła wtedy. — Po co mi ojciec, skoro z babcią i mamą jest nam tak dobrze.

Ale babcia Weronika odeszła, gdy Kinga skończyła dziesięć lat, i zostały już tylko we dwie. Kinga od zawsze uwielbiała rysować, robiła to wszędzie, gdzie tylko się dało. Wiola nie zwracała uwagi na artystyczne zapędy córki, tylko mówiła:

— Córeczko, marnujesz papier zamiast się uczyć.

W szkole nauczyciel plastyki zawsze ją chwalił:

— Kinga, jeśli pójdziesz na studia artystyczne, czeka cię świetlana przyszłość. Wierz mi, znam się na tym. Powtórz to mamie.

Ale Wiola nie potraktowała tych słów poważnie:

— Co tam jakiś nauczyciel od plastyki może wiedzieć? Niech sobie rysuje, byle miała zajęcie. — Mimo to kupowała córce farby i pędzle.

Kinga z zapałem oddawała się swojej pasji, najbardziej kochała malować pejzaże. Gdy nadszedł czas matur, postanowiła zdawać na akademię sztuk pięknych, ale mama miała inne plany:

— Żadnej akademii! Idziesz na pedagogikę.

— Mamo, ja nie chcę…

— Nikt cię nie pyta o zdanie! Co to za zawód — malarz? — Kinga nie śmiała się sprzeciwić.

Jak każda młoda dziewczyna, Kinga marzyła o księciu z bajki. Wyobrażała sobie, że pewnego dnia go spotka — będzie przystojny, wysoki i czuły. Pozna go od razu.

Podczas egzaminów, by się odstresować, zabierała sztalugi nad Wisłę. Tylko tam czuła się naprawdę szczęśliwa, malując krajobrazy. Na drugim brzegu rzeki był stromy klif, a za nim zaczynał się piękny sosnowy las. Czasami widziała tam wędkarzy — jedni łowili z łódek, inni z brzegu. Przenosiła to wszystko na płótno, starając się uchwycić chmury odbijające się w wodzie.

Pewnego dnia obraz jakoś nie wychodził. Kinga wpatrywała się w niego zamyślona, gdy nagle usłyszała męski głos:

— Farbę należy nakładać delikatniej. Zbyt mocno naciskasz pędzel, dlatego chmury wyglądają nienaturalnie. Trzeba dotykać płótna lekko, jak w tańcu. Patrz. — Kinga, zahipnotyzowana, oddała mu pędzel. Mężczyzna ledwo musnął płótno, a chmury ożyły, zadrżały.

Lecz nie tylko one zadrżały — serce Kingi zabiło mocniej. Spojrzała na nieznajomego i oniemiała. To był jej wymarzony książę.

— Cześć, jak masz na imię, piękna? — zapytał. — Jestem Krzysztof.

Kinga zastygła, słowa utknęły jej w gardle. W końcu wykrztusiła cicho:

— Kinga. — Wyciągnął dłoń, a gdy podała swoją, ku jej zdumieniu, Krzysztof delikatnie ucałował jej palce. Nikt jeszcze tego nie robił.

Od tamtego dnia spotykali się nad rzeką. Uczył ją tajników malarstwa, bo sam był artystą. Okazało się, że przyjechał do ich małego miasteczka z Warszawy, do ciotki. Skończył akademię, ale tak jak wielu wielkich malarzy, nie został doceniony. W jego głosie było słychać gorycz:

— Nic nie szkodzi. Jeszcze pożałują. Przyjdzie mój czas, a wtedy te nieudaczniki zrozumieją, kogo odrzucili!

Mówił to, przytulając Kingę, całując ją. Topniała w jego ramionach, aż w końcu nawet nie zauważyła, kiedy między nimi wszystko się wydarzyło. Nie opierała się — była ślepo zakochana. Powtórzyło się to jeszcze kilka razy, aż wreszcie Krzysztof zniknął. Kinga czekała na niego dzień za dniem, ale pędzel leżał nietknięty.

— Naprawdę mnie zostawił? Mówił przecież, że mnie kocha… Nie mógł tak po prostu odejść… — myślała, aż w końcu dotarło do niej, że już nie wróci.

Matury dobiegały końca, przed nią była studniówka i rekrutacja. Kinga nie miała ochoty na świętowanie, ale zdała dobrze, bo zawsze była pilną uczennicą.

Minęły dwa miesiące od zniknięcia Krzysztofa, gdy Kinga nagle źle się poczuła. Wiola się zaniepokoiła:

— Córeczko, dlaczego jesteś taka blada?

— Nie wiem, mamo, kręci mi się w głowie…

Nie dane jej było zostać studentką — okazało się, że jest w ciąży. Wiola wpadła w szał. Krzyczała, płakała, tupała, aż w końcu oznajmiła:

— Znam lekarza. Za rozsądną cenę wszystko załatwi…

Kinga zdrętwiała. Nie chciała stracić dziecka, nawet po zdradzie Krzysztofa.

— Mamo, nigdy się na to nie zgodzę — powiedziała stanowczo.

— A kto cię będzie pytał? Nie potrzebujemy tego dziecka. Zbieraj się, idziemy dziś do doktora.

— Nie! Jeśli mnie zmusisz, ucieknę z domu albo… zrobię sobie coś złego. Zrozumiałaś? — Jej głos był tak twardy, że Wiola zbladła i przestraszyła się.

— Przepraszam, córeczko, przepraszam — wybuchnęła płaczem. — Wychowałam cię sama, i wnuka też wychowamy.

Pogodziły się, a Wiola nigdy więcej nie wracała do tematu. Wręcz przeciwnie — z radością czekała na narodziny dziecka. W końcu nadszedł ten dzień. Kingę zabrano do szpitala.

Ocknęła się na sali, nad którą pochylała się nieznajoma starsza kobieta w kitlu:

— No, już dobrze.

— Kto pani jest? — spytała Kinga. — Gdzie moja córeczka?

— Jestem lekarzem. Dziewczynki już nie ma. Zrobiłam, co mogłam, ale niestety, nie przeżyła. Będziesz jeszcze miała dzieci.

Kinga krzyczała, aż podano jej zastrzyk i zapadła w ciemność. Później uparła się, by pójść na pogrzeb. Widziała maleńką trumienkę, a nawet pokazano jej córeczkę. Ten obraz zostanie z nią na zawsze.

minęły lata
Minęły lata. Kinga nie wyszła za mąż i nie została malarką. Chęć tworzenia umarła w niej razem z córeczką. Czas jednak leczy rany. Kinga nauczyła się kroju i pracowała w zakładzie krawieckim.

Wiola ciężko zachorowała. Kinga opiekowała się nią, biegła z pracy, karmiła ją. Ale mama gasła, aż pewnego dnia szepnęła ledwo słyszalnie:

— Kinguś… Twoja córka żyje