Przetrwać ciosy losu

Drzwi do gabinetu otworzyły się, a na progu stanął wysoki, opalony mężczyzna. Spojrzał uważnie na Władysławę i powiedział przyjemnym głosem:

— Dzień dobry, Władysława Romanowna, jestem Marek, pański wspólnik.

Władysława poczuła, jak przebiegł przez nią dreszcz. Uśmiechnęła się uprzejmie i odparła:
— Dzień dobry, proszę usiąść. — Była zdenerwowana, lecz wkrótce rozmowa potoczyła się płynnie.

Za oknem padał deszcz. Była prawie północ. Władysława spojrzała na zegar wiszący w kuchni, włożyła wystygłą kolację do lodówki i poszła spać. Ostatnio już nie dzwoniła do męża ani na niego nie czekała. Zmęczyło ją nakręcanie się, a może po prostu przywykła do takiego życia. Nie widziała sensu w histerii.

Michała, swojego męża, kochała. Pobrali się z miłości, która zaiskrzyła między nimi już na trzecim roku studiów. Półtora roku później urodził się im syn, Tymek. Teraz chłopiec miał pięć lat.

Na ślub rodzice Władysławy podarowali im mieszkanie w nowym budynku. Teraz tam mieszkali, ale planowali kupić większe.

Niedługo po studiach Michał razem z przyjacielem, Wojtkiem, rozpoczął działalność biznesową. Wojtek skończył medycynę, początkowo pracował w przychodni, a potem otworzył prywatną klinikę. Michał był ekonomistą, więc kolega zaproponował mu współpracę. Z czasem Wojtek ściągnął innych znajomych ze studiów. Klinika się rozrosła, otworzyli nawet dwie filie w mieście.

Władysława została w domu, zajmując się synem. Chciała pracować, bo też była ekonomistką, ale mąż odradził:
— Władziu, zostań z Tymkiem. Ja zapewniam nam wygodne życie. Jak pójdzie do szkoły, wtedy pomyślisz o pracy.
— Zgoda, Misiu, choć w domu bywa nudno.
— Rozumiem, ale na razie tak będzie lepiej. — Nie sprzeciwiała się.

Żyli dostatnio. Co roku jeździli do Tajlandii, Władysławie nigdy nie brakowało pieniędzy. Mieli wszystko — nawet na urodziny mąż podarował jej samochód. Lecz im lepiej szło mu w biznesie, tym trudniejszy stawał się jego charakter. Nie był już tym wesołym, kochanym studentem, który kiedyś w niej się zakochał.

Wieczory spędzała sama, czekając, aż po północy wróci mąż. Czasem go karmiła, ale częściej od razu szedł spać. Czuła, że się oddala. Nie mieli już tych serdecznych rozmów co dawniej.

— Muszę zmienić swój wizerunek — postanowiła. — Odświeżyć się. — Pojechała do salonu piękności.

Po metamorfozie włożyła elegancką sukienkę i niespodziewanie pojawiła się w pracy męża. Gdy weszła do jego gabinetu, zdziwił się.
— Władziu? I tak się zmieniłaś! Świetnie, wieczorem idziemy do restauracji. — Mówił to, ale widać było, że nie ucieszył się z jej wizyty.

Wieczór minął pięknie. Michał dał jej kwiaty i mały prezent, docenił przemianę. Władysława była zadowolona z pomysłu na odświeżenie wizerunku, a jeszcze bardziej z tego, że znów dobrze się razem bawili.
— Misiu, może pomyślimy o drugim dziecku? — zaproponowała.
— O drugim? — zdziwił się. — Nie wiem, jakoś nie myślałem. Zobaczymy. — Odpowiedział wymijająco.

Zasypiała, gdy zadzwonił telefon. Dzwonili ze szpitala, nakazując natychmiast przyjechać, bez wyjaśnień. Trzęsła się, poprosiła sąsiadkę, by została z Tymkiem. W głowie kłębiły się myśli — co się stało? Z mężem? Wypadek?

Podeszła do noszy jak we mgle. Leżał na nich mężczyzna z zakrwawioną twarzą — to był jej Michał. Ukochany mąż. Nie żył. Krzyczała, płakała, nie chciała uwierzyć. Ale to była prawda. W pamięci zostały tylko strzępy słów: wypadek, reanimacja, dziewczyna…

Po tej nocy Tymka zabrali rodzice Władysławy. Ona sama po pogrzebie zamknęła się w mieszkaniu na kilka dni. Wypiła całą butelkę koniaku — nie od razu, ale przez ten czas. Nic nie pomagało. Godzinami oglądała zdjęcia, wspominając, jak byli szczęśliwi. A teraz nagle wszystko się rozpadło.

Jak mówił policjant, ktoś wjechał na ich pas i uderzył w samochód, którym jechali Michał i Wojtek.

Minęło trochę czasu. Rodzice nie zostawiali jej samej.
— Córko, nie zatrzymuj się w żałobie. Męża nie wrócisz, masz syna. Musisz żyć dla niego. Teraz sama będziesz musiała pracować — mówiła matka.

Wiedziała, że przejmie udział męża w klinice. Zebrała się w sobie i poszła tam. Za recepcją zamiast Asi siedziała inna dziewczyna.
— Dzień dobry, gdzie Asia?
— Dzień dobry, to pani Władysława Romanowna?
— Tak. Gdzie Asia?
— Jestem tu tymczasowo. Asia jest w szpitalu, pani nie wiedziała?
— Nie, co się stało?
— Była w samochodzie, w którym… zginął Michał.

Dopiero teraz Władysława przypomniała sobie, że wspominano o jakiejś dziewczynie i reanimacji. Wówczas nie zwróciła na to uwagi. Pojechała do szpitala, ale Asi jeszcze nie można było odwiedzać. Wróciła po kilku dniach, przynosząc jej potrzebne rzeczy. W końcu pozwolono jej wejść.

Asia spojrzała na nią przestraszona. Nie wiedziała jeszcze, co stało się z resztą.
— Dzień dobry, jak się czujesz?
— Już lepiej… — Dziewczyna zaczerwieniła się. — A Michał i Wojtek? Są w szpitalu?
— Asiu… ich już nie ma.

Dziewczyna rozpłakała się. Władysława wyszła, myśląc, że może jej zaszkodziła. Po kilku tygodniach w szpitalu powiedziano jej:
— Asi wypisują jutro. Ona i dziecko są w porządku.
— Z dzieckiem? Jest w ciąży?
— Tak. Pani nie wiedziała?

Władysława była zaskoczona. Asia nie miała nikogo — nikt jej nie odwiedzał. Wróciła do sali. Dziewczyna wyglądała już lepiej.
— Lekarz mówi, że jutro cię wypiszą. Przyjadę po ciebie, czy mąż odbierze?
— Nie mam męża — szepnęła.
— A ojciec dziecka? Czemu nie powiedziałaś, że jesteś w ciąży?
— Bałam się…
— Mnie? Nie martw się o pracę. Weźmiesz urlop, jak każda inna.
— To dziecko… Michała. — Dziewczyna zasłoniła twarz. — Przepraszam.

— To kolejny cios… —Władysława wzięła głęboki oddech, podeszła do łóżka Asi i delikatnie ujęła jej dłoń, mówiąc: „Wychowamy go razem, to przecież część Michała — i teraz część nas”.