Przeszkoda na drodze do miłości

**Przeszkoda dla miłości**

Związek z Kubą, z którym Ola była długo, a potem nawet zamieszkali razem, skończył się. Zrozumiała, że randkowanie to jedno, a życie pod jednym dachem to zupełnie co innego. Nie potrafiła dłużej wytrzymać z Kubą.

— Okazuje się, że w ogóle do siebie nie pasujemy, a wydawało się, że to miłość — myślała, wracając każdego dnia z pracy do domu.

— No i znowu zastanę go w mieszkaniu, gdzie wszystko porozrzucane, w kuchni góra brudnych naczyń, okruchy wszędzie, a on na kanapie, wpatrzony w telefon. Wszystko mnie w nim drażni. Dzisiaj postawię kropkę w naszym związku — zdecydowała.

Weszła do mieszkania, rozejrzała się — wszystko było tak, jak zwykle. Kuba leżał na kanapie, od dwóch miesięcy „szukał” pracy, ale Ola w końcu pojęła, że to tylko wymówki i że wygodnie mu żyje na jej koszt.

— Kuba, znowu to samo, kanapa, wszędzie bałagan. Widzę to miesiącami. Rozstajemy się, spakuj swoje rzeczy i wynoś się — powiedziała stanowczo, podnosząc głos.

— Olu, co ty, z drzewa spadłaś? O co ci chodzi? Wszystko było w porządku, a tu nagle… — zdziwiony Kuba podskoczył na kanapie.

— To nie nagle. Doszłam do tego po długim zastanowieniu. Zrozumiałam, że nie jesteśmy dla siebie. Wynoś się, mówię poważnie i nie próbuj mnie przekonywać.

— Jeszcze pożałujesz! Gdzie ja pójdę w nocy? — rzucił groźnie.

— Gdzie chcesz, masz przecież rodziców, więc marsz tam.

Ola w kuchni zaczęła grzebać w naczyniach, umyła je i poukładała na miejscu. Zajrzała do pokoju — Kuba zapinał torbę. Miał niewiele rzeczy. Przechodząc obok niej do drzwi, warknął:

— Pożałujesz tego! — i trzasnął drzwiami.

— Każde zamknięte drzwi to nowa szansa, by znaleźć te, które się otworzą — przypomniały się Oldze czyjeś słowa. Z radością zasunęła rygle i usiadła na kanapie. — No i koniec. Nowe życie. Dawno powinnam to zrobić, nawet lżej się zrobiło. Zmęczył mnie swoim narzekaniem, a zawsze potrafił tak wykręcić, że to ja byłam winna.

Rodzice, dowiedziawszy się, że córka wyrzuciła Kubę, którego nie znosili, ucieszyli się.

— No wreszcie pozbyłaś się tego darmozjada. Nie było ci wstyd, że żył na twój koszt? „Szuka pracy” — jasne, po prostu nie chce mu się pracować — mówiła matka, Barbara. — Masz już dwadzieścia siedem lat, czas na porządnego mężczyznę i założenie rodziny.

Ola sama to rozumiała. Pracowała jako pielęgniarka w miejskim szpitalu. To nie był spokojny, mały ośrodek, gdzie dyżury mijają bez pośpiechu, gdzie można posiedzieć w telefonie lub zdrzemnąć się w nocy. Nie. Pracowała na oddziale, gdzie całą dobę przywożą pacjentów z całego miasta — ciężkie przypadki, urazy, poważne problemy. Tam trzeba być w gotowości każdej minuty, czasem nawet nie ma kiedy zjeść.

Po dyżurach Ola wracała do domu zmęczona i głodna. Od rodziców wyprowadziła się dawno, więc gotowanie spadało na nią. Ale po zmianie nie miała siły, chciała tylko odpocząć. Do tego Kuba domagał się jedzenia, więc po krótkiej drzemce gotowała. Teraz, gdy została sama, kupowała zapiekankę w budce pod domem, jadła i szła spać.

Minęły cztery miesiące od rozstania z Kubą, gdy Ola poznała Dominika. Pewnego wieczoru przywiózł swojego kolegę do szpitala — ten miał wypadek.

Dominik, zobaczywszy Olę na dyżurze, od razu wiedział, że ta pielęgniarka to jego przeznaczenie.

— Co za oczy! Muszę się z nią poznać — zdecydował, zanim zajął się kolegą.

Gdy sytuacja się uspokoiła, stał na korytarzu, nie wiedząc, jak zagadać do dziewczyny w otwartym gabinecie. Ale ona sama wyszła, a on wykorzystał moment.

— Przepraszam, jestem Dominik — wydukał, a ona się uśmiechnęła.

— No i? To mi nic nie mówi — ale wtedy rozległ się głos:

— Ola, przynieś szybko dziennik z sąsiedniego gabinetu! — rzuciła się biegiem.

— No tak, tu nie ma czasu na pogawędki — pomyślał Dominik i gdy wracała z dziennikiem, spytał: — A kiedy kończycie pracę?

— Jutro rano — odpowiedziała.

Dominik pojawił się pod szpitalem przed ósmą, czekając na nią. Siedział na ławce przy wejściu, aż w końcu ją zobaczył. Ona oniemiała.

— Pan?!

— No tak, ja — roześmiał się. — Jak pani na imię?

— Ola, a pan to Dominik.

Myślała, że już go nie zobaczy. Była zmęczona po dyżurze, ale dziwnym trachem nie czuła tego tak bardzo. Dominik spodobał się jej już wczoraj. Wysoki, jasnowłosy, z niebieskimi oczami. Sądziła, że to przelotne spotkanie.

— Mogę panią odprowadzić? Rozumiem, że po całej dobie w takim napięciu… Nie wyobrażam sobie takiej pracy, sam bym nie wytrzymał.

— Przyzwyczaiłam się. A pan gdzie pracuje?

— W transporcie. Ojciec ma firmę, a ja jestem jego prawą ręką. Więc mam trochę wolnego czasu.

Umówili się na wieczór. Siedzieli w kawiarni, potem spacerowali nad Wisłą, podwiózł ją do domu samochodem. Tak zaczął się ich romans. I tak się wkręcili, że nie mogli bez siebie żyć.

Matka dopytywała, czemu Ola nie zagląda.

— Mamo, zakochałam się, nie mam czasu.

— To chociaż przedstaw nas ojcu z tym swoim wybrankiem — naciskała Barbara.

— Dobrze, dobrze, dam znać, kiedy przyjdziemy — obiecała Ola.

Wkrótce Ola i Dominik stanęli w progu rodziców.

— Cześć, mamo, tato, to Dominik.

Matka spojrzała na niego i zbladła, mówiąc szorstko:

— Witajcie, przejdźcie do pokoju.

Przy stole Barbara nie uśmiechała się, ledwo mówiła, tylko ojciec zadawał pytania. Dominik czuł się nieswojo, Ola to widziała, ale sama nie rozumiała, o co chodzi.

Nie zabawili długo i wrócili do mieszkania Oli.

— Ola, nie rozumiem, twoi rodzice chyba nie są zachwyceni. Zawsze tacy są?

— Nie, zwykle są mili. Sam nie wiem, co się stało.

A sprawa była prosta — Dominik był synem zaciętych wrogów rodziców Oli.