Przerwa na kawę zmieniła się w szok: zobaczyła męża z inną i postanowiła dać im nauczkę.

W przerwie wpadła do kawiarni i zobaczyła swojego męża z inną kobietą. Postanowiła dać im nauczkę.

Judyta zatrzymała się w kawiarni w przerwie od pracy, gdy nagle zobaczyła swojego męża z obcą. Postanowiła pokazać im, jak to jest. Wyszła z biurowca, ciężko wzdychając. Ten dzień był wyjątkowo męczący. Czy naprawdę musiał teraz przeglądać te raporty? Mogła to zrobić jutro. Zmęczona trudnym dniem, postanowiła wstąpić do ulubionej kawiarni. Już wyobrażała sobie smak greckiej sałatki i aromatycznej kawy, która na chwilę odmieni jej nastrój.

Gdy weszła do środka, zauważyła, że lokal jest prawie pusty. Już miała zająć swój ulubiony stolik i zamówić sałatkę, gdy nagle dostrzegła znajomą twarz. Jej mąż, Szymon. I nie był sam obok niego siedziała jakaś efektowna kobieta.

Judyta zastygła jak rażona prądem. Nieznajoma wyglądała, jakby właśnie zeszła z okładki magazynu modowego platynowa blondynka w obcisłej sukience, błyszcząca drogą biżuterią. Makijaż miał perfekcyjny. Oni zaś rozmawiali swobodnie, a Szymon coś mówił, a ona śmiała się, flirtując i dotykając jego dłoni.

Wszystko w Judycie przewróciło się do góry nogami. A więc tak miała ochotę od razu podejść i urządzić im scenę. Głośną, teatralną, jak w filmach. Ale się powstrzymała. Nie, to byłoby zbyt proste.

Zdecydowała się wycofać i obmyślić plan. Pokarze mu prawdziwe przedstawienie.

Usiadła po drugiej stronie kawiarni, skąd mogła ich obserwować. Zamówiła sałatkę i kawę, ale nie spieszyła się z jedzeniem. Wyjęła telefon i wybrała numer Szymona. Jego telefon zadźwięczał na stole. Spojrzał na ekran i szybko wyciszył dzwonek. Judyta uśmiechnęła się. Nie chcesz odebrać? Ciekawe, o czym tak ważnym rozmawiacie?

Nie spuszczając z nich wzroku, śledziła każdy ich ruch. Szymon pochylił się do blondynki, szepcząc jej coś do ucha. Rozśmieszyło ją to, a ona zakryła usta dłonią. Na jej palcu lśnił duży diamentowy pierścionek.

Serce Judyty ścisnęło się. Odwróciła głowę, próbując się opanować. Dobra, spokojnie, nie ma co panikować myślała, nerwowo gniotąc serwetkę.

Przypomniały się jej wspomnienia: pierwsze spotkanie, nieśmiałe randki, wyznania miłości. Czy to wszystko było kłamstwem? Czy teraz gra podwójną grę? Zacięła zęby, ale postanowiła dalej obserwować. Chciała wierzyć, że to tylko koleżanka. Tak, może zbyt wystrojona i zbyt blisko siedząca.

Z telefonem w ręce kontynuowała śledztwo. Nagle jej wzrok padł na mężczyznę przechodzącego obok. Wysoki, przystojny, lekko zaróżowiony. Wyglądał, jakby wyszedł z reklamy. I wtedy wpadła na pomysł.

Przepraszam zwróciła się do niego, a on zatrzymał się i spojrzał na nią pytająco.

Tak?

Mam do pana nietypową prośbę Judyta zawahała się, szukając odpowiednich słów. Chodzi o małą scenkę. Nic skomplikowanego. Widzi pan tamtego mężczyznę? Wskazała na Szymona. To mój mąż. I, jak się zdaje, mnie zdradza. Mógłby pan zagrać ze mną tę rolę? Chcę, żeby poczuł to, co ja.

Mężczyzna zastanowił się chwilę, po czym się uśmiechnął.

Dlaczego nie? Nazywam się Tomek.

Judyta uśmiechnęła się, choć serce waliło jej jak młot. Spojrzała w stronę Szymona. Zauważył. W jego oczach pojawiło się zmieszanie.

Widocznie nie spodziewał się tu jej zobaczyć. Zwłaszcza z innym mężczyzną. Szymon zastygł na moment, po czym odwrócił głowę do swojej towarzyszki. Próbował udawać, że wszystko jest w porządku, ale Judyta widziała, jak napina się jego ręka.

Ona zaś wdała się w ożywioną rozmowę z Tomkiem, pochylając się ku niemu, jakby dzieliła się sekretem. Tomek grał swoją rolę świetnie śmiał się w odpowiednich momentach, podtrzymując tę fikcję.

Judyta spojrzała znów na Szymona i blondynkę. Teraz on wyraźnie się denerwował. Zaczął nerwowo stukać palcami w stół i zerkał w ich stronę.

Blondynka coś do niego mówiła, ale nie reagował już tak entuzjastycznie. Judyta postanowiła pójść o krok dalej. Śmiało wzięła Tomka za rękę. Ten, rozumiejąc jej zamiar, delikatnie ścisnął jej dłoń i uśmiechnął się.

Szymon patrzył na nich coraz dłużej. Coś powiedział swojej towarzyszce, a ona przestała się śmiać. Judyta była ciekawa, jak daleko może posunąć tę grę.

Jesteś świetnym aktorem szepnęła.

Popatrz tylko, jak się wkurzył odpowiedział cicho Tomek. Widzisz tę minę? Myślisz, że już wystarczająco go zdenerwowaliśmy?

Przejdźmy obok nich zaproponowała Judyta. Zobaczymy, co zrobi.

Tomek skinął głową, wstali i ruszyli w stronę wyjścia. Judyta wzięła go pod rękę, mijając stolik Szymona. Tuż obok niego postanowiła zagrać ostatni atut. Zwróciła się do męża z niewinnym uśmiechem:

O, cześć, kochanie! Cóż za miła niespodzianka. A kim jest twoja towarzyszka?

Szymon wyraźnie spłonął. Blondynka spojrzała na niego, oczekując wyjaśnień.

To jest jąkał się, szukając słów. Koleżanka z pracy.

Kobieta zmarszczyła brwi.

Koleżanka? Judyta uniosła brew. Ciekawe. Myślałam, że dziś masz spotkanie z klientami.

Szymon zaciął zęby.

Judyta, o co tu chodzi? podszedł bliżej, tracąc cierpliwość. Kim jest ten facet? Co ty sobie wyobrażasz?

A ty? Co powiedziałaby twoja koleżanka? Może nie wie, że jesteś żonaty?

Blondynka zesztywniała.

Jesteś żonaty? spytała lodowato.

Szybko wstała i wyszła z kawiarni.

Świetnie rzucił Szymon. Jesteś zadowolona? To była ważna klientka! Od niej zależała umowa! To były interesy