Przepraszam, ale nie jestem gotowy na wspólne życie.

Przepraszam, ale na razie nie chcę mieszkać razem…

Szymon myślał, że Ola jest w nim zakochana tak samo jak on w niej, dlatego bardzo zdziwiła go jej odpowiedź na propozycję zamieszkania razem.

– Przepraszam, ale na razie nie chcę mieszkać razem! – powiedziała.

– Dlaczego?

– Nie wiem, spotykamy się zaledwie pół roku. Wydaje mi się, że to jeszcze zbyt wcześnie…

– Za wcześnie? Kochanie, wydaje mi się, że to idealny moment. Zamieszkamy razem, lepiej się poznamy, a potem, kto wie, może przejdziemy na następny poziom.

– Szymonek, to nie jest gra komputerowa, to życie. I w moim życiu teraz nie ma miejsca na wspólne mieszkanie, ale to nie znaczy, że nasze relacje nie są dla mnie ważne. Po prostu odpowiada mi to, co mamy.

– Ale ja chcę czegoś więcej! Chcę budzić się z tobą rano. Chcę zasypiać razem! Czy tego nie chcesz?

– Przecież to robimy. Dwa razy w tygodniu, zapomniałeś? Czy to nie wystarczy?

– Dla mnie nie!

– No, jeśli mnie kochasz, to będziesz musiał chwilę wytrzymać.

– Mogę poczekać, jeśli tylko powiesz mi dlaczego! Dlaczego nie chcesz? Wytłumacz! To naprawdę takie trudne?

Ola pomyślała chwilę, po czym się uśmiechnęła i zdecydowała, że warto wszystko omówić bardziej szczegółowo.

– Szymku, bądźmy szczerzy. Co dla ciebie oznacza wspólne mieszkanie z kobietą?

– Już mówiłem, budzić się i zasypiać razem!

– A pomiędzy tym?

– W jakim sensie? – zdziwił się.

– Przecież doba trwa dwadzieścia cztery godziny, zapomniałeś? Mówisz tylko o nocy i wczesnym ranku, a resztę czasu?

– A resztę czasu przecież prawie zawsze jesteśmy w pracy! Czyż nie?

– A właśnie, na przykład, czy nie będziemy razem jeść śniadania czy kolacji?

– Mam nadzieję!

– A kto będzie gotował?

– Ty nie umiesz gotować! – zgadł Szymon, trochę pochopnie, choć nie raz jadł jej potrawy.

– Umiem gotować!

– Więc w czym problem?

– Kto będzie gotować? Ty czy ja?

– No, ty, może czasem ja. Dlaczego tak się tym przejmujesz?

– Szymku, bo nie chcę zamieniać swojego życia w dzień świstaka, jak wiele moich przyjaciółek! Nie chcę wstawać wcześnie, żeby komuś przygotować śniadanie. Nie chcę biec z pracy, iść do sklepu, taszczyć siatki do domu, a potem jeszcze dwie godziny spędzać w kuchni przygotowując kolację!

– Ale przecież czasem gotujesz, kiedy zostajesz u mnie, prawda? Myślałem, że to lubisz…

Szymon wyglądał na trochę zbitego z tropu. Czy jego dziewczyna była leniwa?

– Lubię gotować, ale nie jestem gotowa robić tego codziennie. Lubię wracać do domu, szybko zrobić sałatkę i na tym poprzestajemy. Lubię, że spotykamy się dwa razy w tygodniu, czasem częściej. To mi wystarcza! Może kiedyś będę chciała więcej, ale na razie nie!

– To znaczy, że mnie nie kochasz! – stwierdził Szymon.

– No i zaczyna się…

– A co? Czy to nie prawda? Kiedy kobieta kocha, jest gotowa zrobić wszystko dla ukochanego!

– A ukochany? On jest gotowy zrobić wszystko dla ukochanej?

– Oczywiście!

– Dobrze, to zamieszkajmy razem, ALE – wszystkie obowiązki domowe na pół. Każdy sprząta po sobie, gotujemy na zmianę, a swoje rzeczy sami pierzemy. Co ty na to?

– Ale ja słabo gotuję. Sama mówiłaś!

– Będzie okazja, żeby się nauczyć. Nie zawsze można jeść pizzę czy hamburgery. Pomogę przy nauce!

– Po prostu nie rozumiem, to takie trudne? Dlaczego dla innych to nie problem? Ty jesteś jakaś wyjątkowa? – nie ustawał Szymon.

– Jeśli chcesz tak myśleć, niech będzie! Jestem wyjątkowa. Nie chcę poświęcać swojego życia prywatnego na ołtarzu miłości. Na pewno nie teraz. Mam dwadzieścia trzy lata. Chcę cieszyć się wolnością!

– Aha, rozumiem! Masz innego faceta! – znów zaskoczył nieoczekiwanym wnioskiem Szymon.

– Po co mi on? – zdziwiła się Ola.

– Skoro nie chcesz żyć ze mną, to on musi być dla ciebie ważniejszy!

– Twój wymyślony mężczyzna jest dla mnie ważniejszy? – zaśmiała się.

– Twój wymyślony mężczyzna! Dlaczego miałbym zmyślać sobie facetów!

– A, ty nie potrzebujesz facetów, więc wymyśliłeś mi?

– Całkiem mnie zagmatwałaś! – prawie krzyknął.

– Bo gadasz bzdury! Nikogo innego nie mam! Czasem i ciebie jest mi za dużo, dlatego nie chcę mieszkać razem! Kocham swoją samotność i nie jestem gotowa z nią się rozstać. Nie teraz!

– Jak można kochać samotność, będąc w związku? – zdziwił się Szymon.

– Bardzo prosto. Czy są rzeczy, które lubisz robić, kiedy nikogo nie ma w domu?

– Na przykład?

– Nie wiem, czytać książkę, oglądać serial, brać kąpiel, przeglądać media społecznościowe, przymierzać ubrania z szafy, tańczyć w ciemności!

– Faceci takie rzeczy nie robią! – obruszył się.

– A dziewczyny tak! I to mi się podoba! Na razie nie jestem gotowa zrezygnować z tych przyjemności singielskiego życia!

– Ale nawet we wspólnym życiu jest sporo uroku! – próbował ją przekonać Szymon.

– Na przykład?

– Zasypiać i budzić się razem! – znów zaczął swoją śpiewkę.

– Szymku, wiesz, że chrapiesz jak traktor?

– Co? Nigdy nie mówiłaś! Inni też nie narzekali!

– Co do innych nie wiem, ale odkąd Leon kopnął cię w nos na grillu parę miesięcy temu, chrapiesz okropnie. I tak, mówiłam ci! Mogę to znieść parę razy w tygodniu, ale codziennie nie chcę! Też chcę czasem się wyspać.

– Nie wysypiasz się obok mnie?

– Tylko w te rzadkie momenty, kiedy uda mi się zasnąć przed tobą!

– Ale przecież zwykle kładziesz się później…

– No właśnie!

– Aha, czyli chrapię, nie gotuję, nie nadaję się do wspólnego mieszkania?

– A tak poza tym, to jesteś strasznym marudą! – nie wytrzymała.

– Skąd to?

– Już pół godziny próbujesz przekonać mnie, żebym robiła coś, czego nie chcę. Co to, jeśli nie marudzenie?

– Olu, chciałem się z tobą ożenić! Dlatego zaproponowałem wspólne zamieszkanie! – powiedział urażony.

– A czy ja mówiłam, że chcę się żenić? – uśmiechnęła się smutno.

– Czyżbyś nie chciała? Wszystkie dziewczyny chcą wyjść za mąż!

– Widocznie nie wszystkie…

– Albo nie chcesz za mnie? – domyślił się.

– W zasadzie nie chcę, ale jeśli miałoby być po twojemu, to co możesz zaoferować przyszłej żonie? Zasypiać i budzić się razem?

– Chcesz powiedzieć, że jestem nic nie wart? – oburzył się Szymon. – Że do niczego się nie nadaję?

– Masz prawie trzydzieści lat. Zarabiasz za trzy tysiące miesięcznie, mieszkasz w zrujnowanym mieszkaniu wuja, żeby nie płacić za wynajem, ubierasz się w tanich sklepach. Nawet samochodu nie chcesz kupić, bo trzeba go utrzymywać!

– Jak cię posłuchać, to nic, tylko zły prezent! To po co w ogóle się ze mną spotykałaś?

Ola wzruszyła ramionami.

– Jesteś przystojny, dobrze zbudowany, jesteś zabawny i świetny w łóżku.

– Dla zdrowia?

– I dla duszy!

– Ale rodziny z nas nie będzie!

– Dopóki nie dorośniesz, na pewno nie!

– Doskonale! W takim razie wycofuję swoją propozycję! A wiesz co? Powiem ci więcej! Rozstajemy się!

– Serio? – ironicznie zapytała Ola. – Myślałam, że już tego nie zaproponujesz! To co, do widzenia? – powiedziała i pomachała mu, przypominając, że kłóci się z nią u niej w domu.

– No to do widzenia! – powiedział dumnie, zakładając spodnie. – A raczej żegnaj!

– No to żegnaj! – powiedziała z uśmiechem i rzuciła mu koszulkę.

Szymon wyszedł, a Ola włączyła muzykę, zgasiła światło i zaczęła tańczyć. To zawsze pomagało uspokoić nerwy i przywrócić pozytywny nastrój. Wiedziała, że jutro albo pojutrze on i tak wróci, ale czy go przyjmie z powrotem? To już inna kwestia.