Przepraszam, ale na razie nie chcę mieszkać razem.

Przepraszam, ale jeszcze nie chcę z tobą zamieszkać…

Dla Krzysztofa wydawało się, że Kasia jest w nim równie zakochana, jak on w niej, dlatego jej reakcja na propozycję wspólnego zamieszkania go zaskoczyła.

– Przepraszam, ale jeszcze nie chcę z tobą mieszkać – powiedziała.

– Dlaczego?

– Nie wiem, spotykamy się dopiero pół roku. Wydaje mi się, że to jeszcze zbyt wcześnie…

– Za wcześnie? Słońce, według mnie to idealny moment. Zamieszkamy razem, poznamy się lepiej, a potem może przejdziemy na kolejny poziom.

– Krzysiek, to nie gra komputerowa, to życie. I w moim życiu teraz nie ma miejsca na wspólne mieszkanie, ale to nie znaczy, że nie cenię naszych relacji. Po prostu odpowiada mi to, co teraz mamy.

– Ale ja pragnę więcej! Chcę budzić się z tobą rano. Chcę razem zasypiać! Nie chcesz tego?

– Przecież to robimy. Dwa razy w tygodniu, zapomniałeś? To za mało?

– Dla mnie za mało!

– No, jeśli mnie kochasz, to musisz się jeszcze trochę pomęczyć.

– Mogę poczekać, jeśli tylko powiesz mi dlaczego! Czemu nie chcesz? Wytłumacz! Czy to takie trudne?

Kasia chwilę się zastanowiła, uśmiechnęła się do niego i postanowiła, że warto omówić to bardziej szczegółowo.

– Krzyś, powiedzmy sobie szczerze. Co dla ciebie oznacza wspólne mieszkanie z kobietą?

– Już mówiłem, zasypiać i budzić się razem!

– A pomiędzy tym?

– W jakim sensie? – nie zrozumiał.

– Doba ma dwadzieścia cztery godziny, zapomniałeś? Mówisz tylko o nocy i wczesnym poranku, a reszta czasu?

– Resztę czasu najczęściej jesteśmy w pracy! Czyż nie?

– No, czemu? Na przykład, będziemy jeść kolację lub śniadanie?

– Mam nadzieję!

– A kto będzie gotować?

– Ty nie umiesz gotować! – zgadł Krzysiek, chociaż był pewien, że jej dania smakowały mu wcześniej.

– Umiem gotować!

– W takim razie, w czym problem?

– Kto będzie gotować? Ty czy ja?

– No, ty, może czasem ja. Czemu się tym przejmujesz?

– Krzyś, bo nie chcę, by moje życie stało się jak Dzień Świstaka, jak w przypadku wielu moich koleżanek! Nie chcę wstawać wcześniej, by komuś zrobić śniadanie. Nie chcę biec z pracy, wstąpić do sklepu, taszczyć siatki do domu, a potem jeszcze dwie godziny tańczyć przy kuchni i przygotowywać kolację!

– Ale przecież czasami gotujesz, kiedy u mnie zostajesz, czyż nie? Myślałem, że to lubisz…

Krzysiek wyglądał na nieco zirytowanego. Czy jego dziewczyna jest leniwa?

– Lubię gotować, ale codziennie jeszcze nie jestem gotowa. Podoba mi się, gdy wracam do domu, na szybko robię sałatkę i na tym koniec. Podoba mi się, że spotykamy się dwa razy w tygodniu, czasem częściej. Tyle mi wystarcza! Może kiedyś zapragnę więcej, ale jeszcze nie teraz!

– Czyli po prostu mnie nie kochasz! – podsumował Krzysiek.

– Zaczynasz znowu…

– A co? Czyż nie? Kiedy kobieta kocha, jest gotowa na wszystko dla ukochanego!

– A ukochany? Czy on też jest gotowy na wszystko dla ukochanej?

– Oczywiście!

– Dobrze, więc zamieszkajmy razem, ALE – wszystkie domowe obowiązki dzielimy na pół. Każdy sprząta po sobie, gotujemy na zmianę, własne rzeczy pierzemy sami. Jak ci się podoba taka wersja?

– Ale ja słabo gotuję. Sama mówiłaś!

– To będzie okazja, by się nauczyć. Nie zawsze można jeść pizzę czy burgery. Mogę pomóc w nauce!

– Po prostu tego nie rozumiem, czy to takie trudne? Dlaczego innym to nie przeszkadza? Jesteś jakaś wyjątkowa? – dopytywał Krzysiek.

– No cóż, jeśli chcesz tak myśleć. Niech będzie! Jestem wyjątkowa. Nie chcę poświęcać mojego prywatnego życia w imię miłości. Przynajmniej nie teraz. Mam dopiero dwadzieścia trzy lata. Chcę nacieszyć się wolnością!

– Aha, rozumiem! Masz innego mężczyznę! – wymyślił Krzysiek.

– Po co miałabym? – spytała Kasia.

– Skoro nie chcesz ze mną mieszkać, to znaczy, że on jest dla ciebie ważniejszy!

– Twój wymyślony mężczyzna jest dla mnie ważniejszy? – zaśmiała się Kasia.

– Twój fantazmat! Po co miałbym sobie wynajdywać facetów!

– A, nie potrzebujesz facetów, dlatego postanowiłeś wymyślić mi ich, tak?

– Już mnie kompletnie zdezorientowałaś! – prawie krzyknął.

– Bo mówisz bzdury! Nikogo innego nie ma! Czasami i ciebie jest za dużo, dlatego nie chcę razem mieszkać! Kocham swoją samotność i nie jestem gotowa się z nią rozstać. Nie teraz!

– Jak można kochać samotność, będąc w związku? – zdziwił się Krzysiek.

– Bardzo łatwo. Czy masz takie rzeczy, które lubisz robić, gdy nikogo nie ma w domu?

– Na przykład?

– Nie wiem, czytać książkę, oglądać serial, brać kąpiel, bezmyślnie przeglądać media społecznościowe, przymierzać ubrania z szafy, tańczyć w ciemności!

– Faceci tego nie robią! – oburzył się.

– A dziewczyny tak! I to lubię! Jeszcze nie jestem gotowa zrezygnować z uroków mojego singielskiego życia!

– Ale przecież i w życiu we dwoje jest wiele uroku! – próbował przekonać ją Krzysiek.

– Na przykład?

– Zasypiać i budzić się razem! – zaczął znowu swoją piosenkę.

– Krzysiek, wiesz, że chrapiesz jak traktor?

– Co? Nigdy nie mówiłaś! I inni nie narzekali!

– Co do innych, nie wiem, ale odkąd Lechu uderzył cię w nos podczas grilla parę miesięcy temu, chrapiesz strasznie. I mówiłam ci o tym! Mogę znieść to kilka razy w tygodniu, ale nie codziennie! Też chcę się czasem wyspać.

– Nie wysypiasz się ze mną?

– Tylko wtedy, gdy uda mi się zasnąć przed tobą!

– Ale zwykle kładziesz się później…

– No właśnie!

– Aha, czyli chrapię, nie gotuję, nie nadaję się do wspólnego mieszkania?

– I jeszcze, jak się okazuje, jesteś strasznym nudziarzem! – nie wytrzymała.

– Czemu ja jestem nudziarzem!?

– Już od pół godziny próbujesz mnie przekonać, bym zrobiła coś, czego w zasadzie nie chcę. Co to, jeśli nie nudziarstwo?

– Kasiu, właściwie chciałem się z tobą ożenić! Dlatego zaproponowałem wspólne zamieszkanie! – powiedział zranionym tonem.

– A czy mówiłam, że chcę za mąż? – uśmiechnęła się smutno.

– Czyli nie chcesz? Wszystkie dziewczyny chcą za mąż!

– Widocznie nie wszystkie…

– Czy to znaczy, że ze mną nie chcesz?

– Generalnie nie chcę, ale jeśli już brać pod uwagę twoje rozumowanie, co możesz zaoferować przyszłej żonie? Zasypianie i budzenie się razem?

– Chcesz powiedzieć, że jestem bezwartościowy? – oburzył się Krzysiek. – Że do niczego się nie nadaję?

– Masz prawie trzydziestkę. Zarabiasz trzy tysiące miesięcznie, mieszkasz w starej kawalerce po wujku, żeby nie płacić za wynajem, ubierasz się w tanich sklepach. Nawet nie chcesz kupić samochodu, bo trzeba go utrzymywać!

– Słuchając cię, naprawdę jestem wspaniałym darem! To czemu w ogóle się ze mną spotykałaś?

Kasia wzruszyła ramionami.

– Jesteś przystojny, dobrze zbudowany, zabawny i świetnym kochankiem.

– Dla zdrowia?

– I dla duszy!

– Ale rodziny nie będziemy mieć!

– Zanim nie dorośniesz, na pewno nie!

– Świetnie! W takim razie moja propozycja zostaje wycofana z porządku dnia! I wiesz co, powiem więcej! Zrywamy!

– Na serio? – ironicznie spytała Kasia. – Myślałam, że już tego nie zaproponujesz! W takim razie żegnaj? – powiedziała machając mu ręką, przypominając, że kłócą się u niej w mieszkaniu.

– Żegnaj! – dumnie oświadczył, naciągając spodnie. – A właściwie, to żegnam na zawsze!

– A więc żegnaj! – odpowiedziała z uśmiechem, rzucając mu koszulkę.

Krzysiek wyszedł, a Kasia włączyła muzykę, zgasiła światło i zaczęła tańczyć. Zawsze pomagało to uspokoić nerwy i odzyskać pozytywne nastawienie. Wiedziała, że jutro albo pojutrze i tak wróci, ale czy pozwoli mu wejść? To już inna sprawa…