Przepraszam, ale na razie nie chcę jeszcze razem mieszkać

Przepraszam, ale na razie nie chcę mieszkać razem…

Szymon był przekonany, że Ania jest tak samo zakochana w nim, jak on w niej, więc jej odpowiedź na propozycję wspólnego zamieszkania go zaskoczyła.

– Przepraszam, ale na razie nie chcę mieszkać razem! – powiedziała.

– Dlaczego?

– Nie wiem, spotykamy się dopiero pół roku. Myślę, że to jeszcze za wcześnie…

– Za wcześnie? Kochanie, wydaje mi się, że to doskonały moment. Zamieszkamy razem, lepiej się poznamy, a potem, kto wie, przejdziemy na wyższy poziom.

– Szymon, to nie jest gra komputerowa, to życie. I na razie w moim życiu nie ma miejsca na wspólne mieszkanie, ale to nie znaczy, że nie cenię naszej relacji. Po prostu odpowiada mi to, co jest.

– Ale ja chcę więcej! Chcę budzić się z tobą każdego ranka i zasypiać razem! Ty tego nie chcesz?

– Przecież to robimy. Dwa razy w tygodniu, zapomniałeś? Czy to za mało?

– Dla mnie za mało!

– Cóż, jeśli mnie kochasz, musisz cierpliwie poczekać.

– Mogę poczekać, jeśli mi wyjaśnisz, dlaczego nie chcesz. Wyjaśnij mi, czy to takie trudne?

Ania chwilę się zastanowiła, po czym uśmiechnęła się do niego i postanowiła, że warto przedyskutować to bardziej szczegółowo.

– Szymon, bądźmy szczerzy. Co dla ciebie oznacza mieszkanie z kobietą?

– Już mówiłem, zasypiać i budzić się razem!

– A co z resztą?

– W jakim sensie? – zapytał zdezorientowany.

– Doba ma dwadzieścia cztery godziny, zapomniałeś? Mówisz tylko o nocy i poranku, a co z resztą czasu?

– Większość czasu i tak spędzamy w pracy! Czy nie?

– No właśnie nie do końca. Chociażby, będziemy przecież jedli wspólnie kolacje czy śniadania?

– Mam nadzieję!

– A kto będzie gotował?

– Ty nie umiesz gotować! – stwierdził Szymon, chociaż nie raz jadł jej potrawy.

– Potrafię gotować!

– W czym więc problem?

– Kto będzie gotował? Ty czy ja?

– No, czasami ty, a czasami ja. Dlaczego to cię tak niepokoi?

– Szymon, nie chcę, by moje życie stało się monotonne, jak u wielu moich znajomych! Nie chcę wstawać wcześniej, by robić komuś śniadanie. Nie chcę pędzić z pracy, zahaczać o sklep, dźwigać toreb do domu, i potem spędzać dwóch godzin przy kuchence!

– Ale przecież czasami gotujesz, gdy zostajesz u mnie, czyż nie? Myślałem, że to lubisz…

Szymon wyglądał na nieco zdenerwowanego. Czyżby jego dziewczyna była leniwa?

– Lubię gotować, ale nie codziennie. Lubię, gdy wracam do domu, szybko robię sałatkę i to mi wystarczy. Lubię, że spotykamy się dwa razy w tygodniu, czasami częściej. To mi wystarcza! Może kiedyś zapragnę więcej, ale na razie nie!

– Po prostu mnie nie kochasz! – stwierdził Szymon.

– No i się zaczyna…

– A co? Czy nie? Kiedy kobieta kocha, potrafi wszystko zrobić dla ukochanego!

– A ukochany? On też jest gotów na wszystko dla ukochanej?

– Oczywiście!

– Dobrze, to zacznijmy mieszkać razem, ALE – podzielmy się obowiązkami domowymi po połowie. Każdy sprząta po sobie, gotujemy na zmianę, pranie robimy samodzielnie. Co ty na to?

– Przecież słabo gotuję. Sama mówiłaś!

– To może być okazja, żeby się nauczyć. Nie zawsze można jeść pizzę czy burgery. Mogę ci pomóc z nauką!

– Po prostu nie rozumiem, czemu to takie trudne? Czemu inni nie mają z tym problemu? Czy jesteś wyjątkowa? – nie poddawał się Szymon.

– Jeśli chcesz tak myśleć, to proszę bardzo! Jestem wyjątkowa. Nie chcę teraz poświęcać swojego życia osobistego na ołtarzu miłości. Mam dopiero dwadzieścia trzy lata. Chcę cieszyć się wolnością!

– A, już rozumiem! Masz innego mężczyznę! – z zaskoczeniem stwierdził Szymon.

– Po co mi inny? – zapytała Ania.

– Skoro nie chcesz ze mną mieszkać, to on musi być dla ciebie ważniejszy!

– Twój wymyślony mężczyzna ma dla mnie większe znaczenie? – zaśmiała się.

– Twój wymyślony mężczyzna! Po co miałbym zmyślać sobie chłopaków!

– Nie potrzebujesz chłopaków, dlatego wyobrażasz ich sobie dla mnie, tak?

– Całkiem mnie zdezorientowałaś! – prawie krzyknął.

– Bo pleciesz bzdury! Nikogo innego nie mam! Czasami i ciebie jest dla mnie za dużo, dlatego nie chcę mieszkać razem! Kocham swoją samotność i nie jestem gotowa się z nią pożegnać. Na razie!

– Jak można kochać samotność, będąc w związku? – dziwił się Szymon.

– To proste. Są rzeczy, które lubisz robić, gdy nikogo nie ma w domu?

– Jakie?

– Nie wiem, czytać książkę, oglądać serial, brać kąpiel, przeglądać media społecznościowe, przymierzać ubrania z szafy, tańczyć w ciemności!

– Faceci tak nie robią! – oburzył się.

– Dziewczyny tak robią! I ja to lubię! Na razie nie jestem gotowa zrezygnować z uroku mojego samotnego życia!

– Wspólne życie też ma swoje uroki! – przekonywał ją Szymon.

– Na przykład?

– Zasypianie i budzenie się razem! – zaczął znowu swoją piosenkę.

– Szymon, wiesz, że chrapiesz jak traktor?

– Co? Nigdy mi tego nie mówiłaś! I inni nie narzekali!

– No, o innych się nie wypowiem, ale po tym, jak Leon cię uderzył w nos na grillu parę miesięcy temu, zacząłeś potwornie chrapać. I mówiłam ci o tym! Mogę to znieść parę razy w tygodniu, ale na co dzień nie chcę! Chcę się też czasem wyspać.

– Nie wysypiasz się przy mnie?

– Tylko wtedy, gdy uda mi się zasnąć wcześniej niż ty!

– Ale zazwyczaj kładziesz się później…

– I właśnie o to chodzi!

– Więc chrapię, nie gotuję, nie nadaję się do mieszkania razem?

– A do tego jesteś strasznym nudziarzem! – nie wytrzymała.

– Dlaczego ja nudziarz!?

– Już od pół godziny próbujesz nakłonić mnie do czegoś, czego nie chcę robić. Co to jest, jeśli nie nudziarstwo?

– Aniu, wiesz, chciałem się z tobą ożenić! Dlatego proponowałem wspólne mieszkanie! – powiedział oburzony.

– A czy ja mówiłam, że chcę wyjść za mąż? – uśmiechnęła się smutno.

– A nie chcesz? Wszystkie dziewczyny chcą wyjść za mąż!

– Widocznie nie wszystkie…

– Albo nie chcesz wyjść za mąż za mnie? – zrozumiał.

– W zasadzie to nie chcę, ale jeśli myśleć z twojej perspektywy, co możesz zaoferować przyszłej żonie? Zasypianie i budzenie się razem?

– Uważasz, że jestem nikim? – oburzył się Szymon. – Że do niczego się nie nadaję?

– Masz prawie trzydzieści lat. Zarabiasz trzy tysiące złotych miesięcznie, mieszkasz w zniszczonym mieszkaniu po wujku, tylko żeby nie płacić za wynajem, ubierasz się w tanich sklepach. Nawet auta nie chcesz kupić, bo trzeba je utrzymywać!

– Słuchając ciebie, można pomyśleć, że jestem kiepskim wyborem! Dlaczego więc w ogóle się ze mną spotykałaś?

Ania wzruszyła ramionami.

– Jesteś przystojny, dobrze zbudowany, zabawny i wspaniały kochanek.

– Dla zdrowia?

– I dla duszy!

– Lecz rodziny z nami nie będzie!

– Dopóki nie dorośniesz, na pewno nie!

– Świetnie! To wycofuję swoje oświadczenie o wspólnym zamieszkaniu! I wiesz co? Powiem ci więcej! Rozstajemy się!

– Serio? – ironicznie zapytała Ania. – Myślałam, że już nie zaproponujesz! No to pa? – powiedziała z uśmiechem, przypominając mu, że kłóci się z nią w jej mieszkaniu.

– Pa! – odparł dumnie, zakładając spodnie. – A właściwie żegnaj!

– To żegnaj! – powiedziała uśmiechnięta, rzucając mu koszulkę.

Szymon wyszedł, a Ania włączyła muzykę, zgasiła światło i zaczęła tańczyć. To zawsze pomagało jej się uspokoić i odzyskać pozytywne nastawienie. Wiedziała, że jutro lub pojutrze on i tak wróci, ale czy znowu go przyjmie? To już inna sprawa.