Przekładając karty życia

Życie jak kartki książki

Zawsze były we trzy: babcia Weronika, mama Władysława i Kasia. Ojca Kasia nie pamiętała. Raz spróbowała zapytać mamę o niego, ale ta tylko przycisnęła ją mocno do siebie, a w oczach pojawiły się łzy. Od tamtej pory Kasia nie pytała więcej – nie chciała sprawiać mamie przykrości.

*Nie będĘ już o niego pytać – pomyślała. – Po co mi ojciec, skoro z babcią i mamą jest nam tak dobrze.*

Lecz babcia Weronika odeszła, gdy Kasia skończyła dziesięć lat. Zostały tylko we dwie. Kasia od zawsze kochała rysować – robiła to wszędzie, gdzie się dało. Władysława nie zwracała uwagi na jej „bazgroły”, tylko powtarzała:

*„Córciu, tylko papier marnujesz, zamiast się uczyć”*.

W szkole nauczyciel plastyki zawsze ją chwalił:

*„Kasiu, jeśli pójdziesz na studia artystyczne, czeka cię świetlana przyszłość. Wierz mi, znam się na tym. Powiedz to mamie”*.

Ale matka nie potraktowała tych słów poważnie:

*„Co tam jakiś nauczyciel plastyki może wiedzieć? Niech sobie rysuje, byle tylko nie wpadła w złe towarzystwo”*. Mimo to kupowała córce farby i pędzle.

Kasia z zapałem oddawała się swojej pasji, szczególnie uwielbiała malować pejzaże. Gdy nadszedł czas wyboru studiów, postanowiła zdawać na Akademię Sztuk Pięknych. Ale matka miała inne plany:

*„Żadnej akademii! Idziesz na pedagogikę”*.

*„Mamo, ja nie chcę…”*

*„Nie pytam, czego ty chcesz! Co to za zawód – artystka?”* Kasia nie śmiała się sprzeciwić.

Jak każda młoda dziewczyna, marzyła o księciu z bajki – wysokim, przystojnym, o czułym spojrzeniu. Wiedziała, że gdy go spotka, rozpozna go od razu.

Gdy zbliżały się matury, Kasia, by się uspokoić, uciekała z sztalugą nad rzekę. Tylko tam czuła się szczęśliwa, malując krajobrazy. Na drugim brzegu wznosiła się stroma skarpa, za którą rozciągał się piękny sosnowy las. Czasem widywała tam wędkarzy – jedni łowili z łódek, inni rzucali wędki z brzegu. Przenosiła to wszystko na płótno, starając się uchwycić chmury odbijające się w wodzie.

Pewnego dnia, gdy malowała, obraz jakoś nie wychodził. Wpatrywała się w niego zamyślona, gdy nagle usłyszała głos:

*„Farbę trzeba kłaść lżej, delikatniej. Za mocno dociskasz pędzel, dlatego chmury wyglądają nienaturalnie. Dotykaj płótna jakbyś się bawiła – patrz”*. Kasia osłupiała, gdy nieznajomy wziął jej pędzel, lekko muskając płótno. I nagle chmury ożyły, zatrzepotały.

Lecz nie tylko chmury zadrżały – jej serce zabiło mocniej. Spojrzała na młodego mężczyznę i oniemiała. To był jej wymarzony książę.

*„Cześć, jak masz na imię, mała artystko?” – uśmiechnął się. – „Ja jestem Marek”*.

Kasia zaniemówiła, słowa utknęły jej w gardle. W końcu wyszeptała:

*„K-Kasia…”*. Wyciągnął dłoń, a gdy podała swoją, Marek delikatnie pocałował jej palce. Nikt wcześniej tak do niej nie podszedł.

Od tamtego dnia spotykali się nad rzeką. Uczył ją tajników malarstwa – sam był artystą. Okazało się, że przyjechał do tego małego miasteczka z Warszawy, by odwiedzić ciotkę. Skończył ASP, ale jak wielu utalentowanych malarzy, nie został doceniony. W jego głosie czuć było gorycz:

*„Nic nie szkodzi. Jeszcze pożałują! Przyjdzie mój czas, a wtedy ci głupcy zrozumieją, kogo odrzucili!”*

Mówiąc to, przytulał Kasię, całował ją. Ona topniała w jego ramionach… I pewnego dnia nie zauważyła, jak między nimi wszystko się wydarzyło. Nie stawiała oporu – była ślepo zakochana. Powtórzyło się to jeszcze kilka razy, aż w końcu Marek zniknął. Czekała na niego nad rzeką dzień za dniem, ale nie mogła już malować. Tylko czekała.

*„Czyżby mnie zostawił? Przecież mówił, że mnie kocha… Nie mógł tak po prostu odejść!”* Lecz w końcu zrozumiała – Marek nie wróci.

Matury dobiegały końca, przed nią studia. Kasia nie miała ochoty na świętowanie, ale zdała dobrze – zawsze była pilną uczennicą.

Minęły dwa miesiące od zniknięcia Marka, gdy Kasia nagle źle się poczuła. Matka zaniepokoiła się:

*„Dlaczego jesteś taka blada?”*

*„Nie wiem, mamuś… jakoś kręci mi się w głowie…”*

Okazało się, że Kasia jest w ciąży. Matka wpadła w szał: krzyczała, płakała, tupała nogami, aż w końcu oznajmiła:

*„Znam lekarza. Za rozsądne pieniądze załatwi sprawę…”*

Kasia zdrętwiała. Nie chciała stracić dziecka, mimo podłości Marka.

*„Mamo, nigdy się na to nie zgodzę”*, powiedziała stanowczo.

*„A kto cię pyta? Ten dzieciak nam niepotrzebny. Zbieraj się, jedziemy dziś do doktora”*.

*„Nie! Jeśli mnie zmusisz, ucieknę z domu. Albo coś sobie zrobię. Zrozumiałaś?”* Jej ton był tak twardy, że matka zbladła i spanikowała.

*„Przepraszam, córeczko… Przepraszam”*, zaczęła szlochać. *„Wychowałam cię sama, i wnuczka też wychowamy”*.

Pogodziły się. Władysława nigdy więcej nie wspominała o tamtej decyzji. Wręcz przeciwnie – z radością czekała na narodziny dziecka.

W końcu nadszedł dzień porodu. Kasia obudziła się w szpitalu. Przy łóżku stała nieznajoma kobieta w kitlu.

*„No, już dobrze”*.

*„Kto pani jest?”* – spytała Kasia. *„Gdzie jest moja córeczka?”*

*„Jestem lekarzem. Dziewczynki już nie ma. Zrobiliśmy, co w naszej mocy, ale… Będą jeszcze dzieci”*.

Kasia krzyczała w niebogłosy, aż uspokojono ją zastrzykiem. Później uprosiła, by pozwolono jej iść na pogrzeb. Widziała maleńką trumienkę. Pokazano jej nawet twarz córeczki – ten obraz na zawsze zostanie w jej pamięci.

Minęły lata. Kasia nie wyszła za mąż i nie została artystką. Chęć do malowania umarła razem z córką. Czas jednak leczy rany. Została krawcową, pracowała w zakładzie odzieżowym.

Matka ciężko zachor