Przekładając karty życia

Życie jak księga

Zawsze były we trzy: babcia Weronika, mama Walentyna i Nastka. Ojca dziewczyna nie pamiętała. Raz zapytała o niego matkę, lecz ta tylko przytuliła córkę mocniej, a w oczach pojawiły się łzy. Nastka więcej nie pytała.

— Nie będę już mamie sprawiać przykrości — postanowiła. — Po co mi ojciec, skoro nam we trzy jest dobrze?

Lecz gdy skończyła dziesięć lat, babcia Weronika odeszła. Zostały tylko z mamą. Nastka od małego uwielbiała rysować — po ścianach, zeszytach, gdzie popadnie. Walentyna kręciła nosem:

— Córciu, marnujesz papier zamiast się uczyć.

W szkole nauczyciel plastyki zachwycał się jej talentem:

— Nastka, gdybyś poszła na akademię sztuk pięknych, czekałaby cię wielka przyszłość. Wierz mi, znam się na tym. Powtórz to mamie.

Lecz matka tylko machnęła ręką:

— Co tam jakiś nauczyciel od bazgrania! Niech se maluje, byle miała zajęcie. — I kupowała córce farby, choć niechętnie.

Nastka zatracała się w malowaniu, zwłaszcza pejzaży. Gdy nadszedł czas wyboru studiów, oznajmiła, że idzie na ASP. Lecz matka stanęła okoniem:

— Żadnego ASP! Idziesz na pedagogikę!

— Mamo, ja nie chcę…

— Nie pytam, co chcesz! Malarz to jakiś zawód? — Córka nie śmiała się sprzeciwić.

Jak każda dziewczyna, Nastka marzyła o księciu z bajki — wysokim, przystojnym, o czułym sercu. Pewnego dnia, przygotowując się do matury, wyszła nad Wisłę z sztalugą. Tam czuła się najszczęśliwsza. Na przeciwległym brzegu wznosiła się stroma skarpa, a za nią rozciągał się sosnowy bór. Czasem w dole widać było wędkarzy — jedni w łódkach, inni zarzucali wędki z brzegu. To wszystko utrwalała na płótnie, starając się uchwycić chmury odbijające się w wodzie.

Pewnego dnia obraz jakoś nie wychodził. Zamyślona, wpatrywała się w nieudany pejzaż.

— Farbę trzeba kłaść lżej, delikatniej. Za mocno naciskasz, dlatego chmury wyglądają jak skamieniałe. Płótno trzeba muskać, patrz… — Męski głos zabrzmiał niczym czar. Nieznajomy wyjął jej pędzel z ręki, lekko dotknął płótna — i ożyło.

Lecz nie tylko chmury zadrżały. Serce Nastki zabiło jak oszalałe. Spojrzała na młodzieńca i oniemiała. To był jej wymarzony książę.

— Witaj, piękna nieznajoma. Jestem Antek — przedstawił się.

Nastka oniemiała, słowa utkwiły jej w gardle. W końcu wyszeptała:

— Nastka… — Wyciągnął dłoń. Gdy podała swoją, on ucałował ją z galanterią. Nikt wcześniej tak jej nie traktował.

Od tej pory spotykali się nad rzeką. Uczył ją malarskich sekretów, sam bowiem był artystą. Okazało się, że przyjechał do tego prowincjonalnego miasteczka z Warszawy, by odwiedzić ciotkę. Skończył ASP, lecz — jak wielu genialnych malarzy — nie doczekał się uznania.

— Nic, jeszcze będą żałować! — mówił ze złością, ściskając Nastkę. — Przyjdzie mój czas!

Całował ją, a ona topniała w jego ramionach. I nie zauważyła, kiedy się wszystko między nimi wydarzyło. Nie opierała się — była ślepo zakochana. Spotkali się jeszcze kilka razy, aż wreszcie Antek zniknął. Czekała nad Wisłą dzień za dniem, lecz nie brała już pędzla do ręki.

— Czyżby mnie porzucił? — myślała. — Mówił przecież, że mnie kocha…

W końcu zrozumiała: nie wróci.

Matura dobiegała końca, przed nią studia. Lecz Nastce nic się nie chciało. Pewnego dnia poczuła się źle.

— Dlaczego taka blada jesteś? — spytała Walentyna.

— Nie wiem, mamo… Kręci mi się w głowie…

Okazało się, że jest w ciąży. Matka wpadła w szał: krzyczała, tupała, aż wreszcie oznajmiła:

— Znam lekarza. Za pięć tysięcy złotych wszystko załatwi…

Nastka zdrętwiała.

— Nigdy się na to nie zgodzę!

— Kto cię pyta? — warknęła Walentyna. — Zbieraj się, jedziemy dziś!

— Jeśli mnie zmusisz, ucieknę z domu! Albo coś gorszego! — głos Nastki zadrżał tak, że matka zbladła.

— Przepraszam, córeczko… — wybuchnęła płaczem. — Wychowałam cię sama, i wnuka wychowamy.

Pogodziły się. Walentyna już nigdy nie wspomniała o lekarzu. Wręcz przeciwnie — z niecierpliwością czekała na wnuka.

Gdy nadszedł dzień porodu, Nastkę zabrano do szpitala. Ocknęła się na sali. Nad nią stała obca kobieta w kitlu.

— Już dobrze.

— Kto pani…? Gdzie moja córeczka?

— Jestem doktor. Dziewczynki nie ma. Zrobiliśmy, co w naszej mocy… Ale będziesz miała jeszcze dzieci.

Nastka krzyczała, aż uśpiono ją zastrzykiem. Później uprosiła, by pozwolono jej iść na pogrzeb. Widziała maleńką trumienkę. Ten obraz wypalił się w jej pamięci na zawsze.

Minęły lata. Nastka nie wyszła za mąż i nie została malarką. Chęć tworzenia umarła razem z córeczką. Czas jednak goił rany. Została krawcową w fabryce odzieży.

Pewnego dnia Walentyna ciężko zachorowała. Nastka pielęgnowała ją, lecz matka gasła w oczach. W końcu szepnęła ledwo słyszalnie:

— Nastka… Twoja córka żyje. Weronika, nasza Weronisia… To Weronika Stanisławówna So… — Nie dokończyła. Jej oczy zgasły.

Nastka nie uwierzyła. Przecież sama pochowała dziecko! Po śmierci matki było jej ciężko. Aby zagłuszyć samotność, wzięła kredyt i otworzyła mały zakład krawiecki.

Praca stała się jej ucieczką. Biznes szedł nieźle — zatrudniła nawet drugiego krawca. Choć zarobki były skromne, dawało to satysfakcję.

Ostatnio często śniła jej się ta sama scena: piękna dziewczyna w beżowym płaszczu, uśmiechnięta, szła ku niej. Sen urywał się, zanim mogły się spotkać.

— Kto ty jesteś? — próbowała krzyczeć, lecz głos więził w gardle.

Pewnego dnia do zakładu wszedł nieznajomy mężczyzna.

— Dzień dobry. Czy mogę rozmawiać z właścicielką, Anastazją?

— Słucham — odparła.

— Nazywam się Stefan Wiśniewski, jest