Przegapiłam swoje przeznaczenie

Praca to nie jest miejsce na poszukiwanie miłości, mawiają. Ja jednak wcale jej tam nie szukałam. Sama mnie znalazła. I to nie pod postacią uprzejmego kolegi z kawą w ręku i krawatem, ale jako milczący mężczyzna w czarnym „Mazda”, stojący w kolejce na stacji paliw, gdzie pracowałam.

Na początku tylko patrzył. Nie mówił nic. Potem zaczął się uśmiechać. A w końcu, jak mi się zdawało, znał mój grafik na pamięć i przyjeżdżał jedynie wtedy, kiedy byłam na zmianie. Nazywam się Kasia. Mam 33 lata. Jestem typem dziewczyny z pazurem: platynowa blondynka, bezczelna, szczera, charakterna – kobieta w męskim świecie. A on… on był inny. 42 lata, oczy jak niebo w lutym, a ramiona, jakby mogli nimi burzyć mury. I ten uśmiech… ciepły, spokojny, nieco chłopięcy.

Jego imię to Krzysztof. Mieszkał w domu obok stacji, z synem i psem Roki. Syn pochodził z poprzedniego małżeństwa. Żona ich zostawiła. Krzysztof nie pracował. Był rentierem — dochody czerpał z wynajmu czterech mieszkań odziedziczonych po babci i takim sposobem sobie egzystował. Podróżował, spacerował, odpoczywał.

Pewnego razu podjechał do dystrybutora i powiedział: „Jedź ze mną, pokażę Ci miasto, w którym się zakochasz”. A potem przyszło kolejne miasto. I jeszcze jedno. Piliśmy piwo w niemal pustych kawiarniach, odwiedzaliśmy nadmorskie hotele poza sezonem, nocowaliśmy przy szumie fal, spacerowaliśmy po targach w Krakowie i Sandomierzu, słuchaliśmy jazzu w Warszawie.

Zakochałam się. Po prostu w nim zniknęłam. Ja, która zawsze stawiała na niezależność i nie wierzyła w instytucje, mieszkałam z nim po trzech miesiącach. Bez formalności, po prostu byliśmy razem.

Marzyłam o dziecku. Wyobrażałam sobie spacery we trójkę: ja, on i maluch. Ale Krzysztof był nieugięty. Powiedział, że „odsiedział już swoje” jako ojciec i ponownie nie zamierza w to wchodzić. Dzieci stanowią przeszkodę dla wolności.

„Nie polecisz na weekend do Gdańska z brzuchem, Kasia, a potem z wózkiem po brukowej ulicy. To będzie więzienie, nie życie”. Mówił to z taką pewnością i spokojem, że niemal jak zahipnotyzowana sama zaczęłam bać się przyszłego dziecka.

Mijały lata. Stałam się wyblakłą służącą jego beztroskiego życia. Gotowałam, prasowałam, kupowałam ulubione serki, śmiałam się tam, gdzie wypadało, a on? Coraz więcej oglądał meczy, leniwie przeglądał gazetę i mówił, że jestem „tą jedyną”.

Jego syn dorastał. Najpierw mnie ignorował. Potem zaczął patrzeć z zainteresowaniem. A potem przyprowadził dziewczynę — przypominającą mnie sprzed sześciu lat. Młodą, energetyczną blondynkę. Zostawała na noc, śmiała się z moich żartów, wołała mnie „Kasiu”.

Patrzyłam na nią i wszystko rozumiałam. Chciałam krzyknąć: „Uciekaj! Nie zmarnuj życia, jak ja! Nie trać siebie, nie porzucaj marzeń. Możesz jeszcze wszystko zmienić!”

A ja? Już nie wierzę. Mam 39 lat. Dzieci nie ma. Porzuciłam pracę, straciłam przyjaciół, rodzice odeszli. Zostałam ja, Krzysztof, Roki i rdzewiejąca miłość, która od dawna stała się nawykiem.

On wciąż nie pracuje. Nadal zarządza dochodami z mieszkań, nadal codziennie wieczorem popija piwo. A ja dalej stawiam przed nim talerz sałaty i czekam. Czekam na moment, kiedy poczuję, że jeszcze nic nie straciłam. Ale to tylko oszukiwanie siebie.

Czasem nocą, gdy on śpi, wychodzę na balkon i patrzę na niebo. Wydaje mi się, że jeśli się bardzo postaram, mogę wszystko zmienić. Ale jest za późno. Już zbyt późno.